Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta T. decyzją z dnia [...] listopada 1999r, nr [...], działając na podstawie art.51 ust. 1a, art.80 ust.2 pkt 1 w zw. z art. 83 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane (Dz.U. nr 89 poz.414 z późn. zm.), udzielił pozwolenia dla R. i J.R. na wznowienie, wstrzymanych postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta T. z dnia [...] 05.1999r. znak: [...], dalszych robót budowlanych związanych z nadbudowa i rozbudową budynku mieszkalnego przy [...] w T. Organ nakazał również wykonać te roboty:
zgodnie z projektem pierwotnym zatwierdzonym decyzją Prezydenta Miasta T. z dnia [...].1993r. znak: [...] oraz projektem powykonawczym (stanowiącym załącznik do decyzji o wznowieniu robót), z zachowaniem warunków i zobowiązań wyszczególnionych w decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...].1993r. dotyczących pozwolenia na budowę, nadbudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego przy [...] w T., pod nadzorem osoby posiadającej wymagane przez "Prawo Budowlane" uprawnienia do wykonywania i nadzorowania tego typu robót, przy starannym zabezpieczeniu terenu związanego z wykonywaniem robót, wywieszenia tablic informacyjnych i ostrzegawczych, jeżeli do wykonania prac jest niezbędne wejście na teren sąsiedniej nieruchomości, Inwestorzy są obowiązani przed rozpoczęciem robót uzyskać zgodę właścicieli sąsiednich nieruchomości na wejście oraz uzgodnić z nimi przewidziany sposób, zakres i termin korzystania z tych nieruchomości.
Jednocześnie zobowiązano Inwestorów do uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego przed rozpoczęciem jego użytkowania. W uzasadnieniu wskazano, iż po uprzednim wstrzymaniu robót budowlanych związanych z rozbudową budynku mieszkalnego przy [...] w T. wykonanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, decyzją z dnia [...] lipca 1999r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta T. nakazał Inwestorom przedłożenie projektu powykonawczego z naniesionymi zmianami, inwentaryzacji geodezyjnej i ekspertyzy dotyczącej ograniczenia dopływu światła dziennego do pomieszczeń mieszkalnych sąsiedniego budynku. Po przeanalizowaniu całości dostarczonych przez Inwestorów dokumentów organ ustalił, że pomimo niezachowania przewidzianej w projekcie zagospodarowania działki odległości trzech metrów przedmiotowej rozbudowy od granicy sąsiedniej działki - wymóg § 13 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. t.j. z 1999r. nr 15, poz. 140 z późn. zm.) dotyczący zachowania odległości między budynkami w zależności od wysokości obiektu przesłaniającego -jest spełniony.
Ponieważ zaś odległość zrealizowanej rozbudowy od granicy działki jest nie mniejsza niż 1,5 m rozstrzygnięto o dopuszczeniu obecnego usytuowania przedmiotowego budynku. Nadto "z uwagi na uprawomocnienie się w dniu [...].10.1999r. decyzji [...] z dnia [...].09.1999r. - znak: [...] dotyczącej uchylenia pozwolenia na budowę z dnia [...].1993r. dla przedmiotowego budynku orzeczono jak w sentencji."
Odwołanie od decyzji z dnia [...] listopada 1999r., nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta T. wnieśli I.L. i R.L. uważając, iż stanowi ona "przykład legalizacji samowoli budowlanej inwestora z jawnym naruszeniem prawnych i faktycznych interesów strony." Podnoszą dalej, iż nastąpiło "wprowadzenie w błąd organu administracji wydającego pozwolenia na budowę skoro na planie zaznaczono odległość 3 metrów od posesji przy [...], a w rzeczywistości po zrealizowaniu planowanej rozbudowy odległość ta musiała być mniejsza, gdyż faktycznie w terenie taka była. Inwestor zatem w pełni świadomie dokonał samowoli, którą teraz organ zgadza się zalegalizować mimo istotnego naruszenia interesów strony wnoszącej odwołanie." Odwołujący podnieśli również kwestię ograniczenia dostępu światła dziennego do pomieszczeń mieszkalnych i prawidłowości pomiaru wysokości budynku na działce Inwestorów.
Decyzją z dnia [...] 2000r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., działając na zasadzie art. 138 § l pkt l k.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu wskazano, iż zarówno organ l, jak i II instancji w pełni podzielają stanowisko, iż inwestycja R. i J.R. realizowana jest z naruszeniem wydanego na nią pozwolenia na budowę oraz obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa.
Jednak "analizując złożoną inwentaryzację powykonawczą położenia budynku na gruncie (...) sporządzoną przez p. M.C. posiadającego stosowne uprawnienia ([...] nr [...]) stwierdzić należy, że odstępstwo to może zostać jednak zalegalizowane. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji błędnie jednak powołał się na przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem zgodnie z § 330 pkt l tego rozporządzenia jego przepisów nie stosuje się, jeżeli przed dniem wejścia w życie rozporządzenia: l) została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę". Rozporządzenie to weszło w życie z dniem 1 kwietnia 1995r., zaś decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana w dniu [...].1993r, w niniejszej sprawie winno mieć zastosowanie w/w rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki.
Zgodnie z jego § 12 ust.2 budynek, którego ściana nie posiada otworów okiennych i drzwiowych od strony sąsiedniej działki może być usytuowany w odległości mniejszej niż 3 m, pod warunkiem, że na sąsiedniej działce istnieje zabudowa "w odległości większej niż 4 m od granicy działki" zaś między budynkiem istniejącym i projektowanym jest co najmniej 8 m". Warunek ten w przedmiotowej sprawie zdaniem organu odwoławczego został zachowany. Nadto opinia dotycząca dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi nie wykazała takiego zacienienia.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wniósł R.L. zarzucając naruszenie art. 12 k.p.a. poprzez roczny okres rozpatrywania jego odwołania od decyzji organu I instancji oraz naruszenie prawa materialnego - w szczególności § 12 ust.6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Zgodnie z brzmieniem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1211 z późn. zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Zasada ta ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Na wstępie wskazać należy, iż organy administracyjne obu instancji w istotnej części swych orzeczeń oparły się na decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [....]1993r, nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany oraz zezwalającej na nadbudowę i rozbudowę budynku. Tymczasem decyzja ta została uchylona ostateczną decyzją Prezydenta Miasta T. z dnia [...].09.1999r., nr [...]. Niedopuszczalne było zatem powoływanie się przez organy administracyjne orzekające w przedmiotowej sprawie na postanowienia tej decyzji (warunki, nakazy, zakazy), bądź też na warunki wynikające z zatwierdzonego ta decyzją projektu budowlanego.
Następnie wadliwym jest nakazanie wykonania robót budowlanych zgodnie z projektem powykonawczym architektonicznym rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego, który sporządzony został przez mgr inż. arch. E.W. przy współpracy mgr inż. R.W. Na załączony do akt sprawy projekcie brak jest jednak jakiegokolwiek potwierdzenia, iż p.E.W. posiadała uprawnienia budowlane. Co więcej p. R.W. również nie posiadał uprawnień budowlanych do projektowania tego typu obiektów. Zgodnie z decyzją Dyrektora Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Urzędu Wojewódzkiego w T. z dnia [...].09.1989r, znak [...], o stwierdzeniu przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, R.W. jest upoważniony m.in. do sporządzania w budownictwie osób fizycznych projektów w zakresie rozwiązań architektonicznych budynków inwentarskich i gospodarczych, adaptacji projektów typowych i powtarzalnych innych budynków oraz sporządzania planów zagospodarowania działki związanej z inwestycją, a także budowli nie będących budynkami.
W konsekwencji E.W. i R.W. nie mogli być projektantami przedmiotowej rozbudowy i nadbudowy budynku, a sporządzony przez nich projekt inwestycji oraz projekt powykonawczy nie mogą być uznane za dowody w sprawie. Tym samym nie sposób również przyjąć, iż spełnione zostały warunki wynikające z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta T. z dnia [...].07.1999r., nr [...].
Odrębnym zagadnieniem jest podniesiona przez skarżącego prawidłowość zastosowania przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. t.j. z 1999r. nr 15, po0z. 140 z późn. zm.) w zakresie zachowania odległości między budynkami, czy też przepisów rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki. Zgodnie z § 330 pkt l rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przepisów tego rozporządzenia nie stosuje się,,jeżeli przed dniem wejścia w życie rozporządzenia: 1) została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę" - z zastrzeżeniem jednak § 2 ust.1, który stanowi, iż przepisy tego rozporządzenia stosuje się przy budowie, odbudowie, rozbudowie, nadbudowie, przebudowie, modernizacji oraz zmianie sposobu użytkowania budynków i budowli podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych.
W konsekwencji mimo, iż decyzję dotyczącą pozwolenia na budowę, nadbudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego przy [...] w T. Prezydent Miasta T. wydał w dniu [...]..1993r., a więc przed wejściem w życie rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r, to ponieważ prowadzona inwestycja dotyczy rozbudowy i nadbudowie budynków wszelkie działania organów administracji publicznej w tym zakresie winny uwzględniać aktualnie obowiązujący stan prawny. Podkreślić należy, iż to inwestor, a nie skarżący, prowadził inwestycję niezgodnie o otrzymanym pozwoleniem na budowę, które zresztą zostało uchylone. Interes społeczny i słuszny interes właścicieli nieruchomości sąsiedniej wymaga, aby realizacja obiektu w warunkach odstępstwa od decyzji pozwolenie na budowę nie stawiała takiego inwestora w sytuacji lepszej, niż inwestora działającego zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
Skoro zatem z wyżej wskazanych powodów inwestor nie wywiązał się z obowiązków nałożonych na niego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta T. z dnia [...].07.1999r., nr [...] niedopuszczalnym było wydawanie decyzji na podstawie art.51 ust. 1a prawa budowlanego - zezwalającej na wznowienie robót budowlanych związanych z nadbudową i rozbudowa budynku mieszkalnego przy [...] w T. Podsumowując stwierdzić należy, iż nastąpiło naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w stopniu skutkującym konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.