Uzasadnienie
Decyzją z dnia 6 listopada 2003 r. Nr [...] Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania K.Z. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] 2003 r. Nr [...] orzekającej o wymeldowaniu z pobytu stałego K.Z. z lokalu przy ul. P.[...] w K. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że decyzją organ I instancji na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych orzekł o wymeldowaniu K.Z. z lokalu przy ul. P. [...] w K. z uwagi na to, że wyżej wymieniona nie mieszka w powyższym lokalu, lokal ten opuściła w wyniku wykonana przez Komornika Sądowego czynności eksmisyjnych.
Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewody K.Z. W odwołaniu podnosi, iż nie zgadza się z wydaną decyzja o Jej wymeldowaniu, albowiem do przedmiotowego lokalu nie została wpuszczona przez Komornika Sądowego. Czynności egzekucyjne wykonane były podczas jej nieobecności. Podnosi, iż w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki określone w przepisie art. 15 ust. 2 cyt. ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Wnosi o ponowne rozpatrzenie sprawy Jej zameldowania na pobyt stały pod wyżej wymienionym adresem.
Organ odwoławczy po przeprowadzeniu postępowania w trybie odwoławczym stwierdził, że podstawę prawną wymeldowania stanowił przepis art. 15 ust.2 ustawy, który mówił, iż organ obowiązany jest na wniosek strony lub z urzędu wymeldować osobę, jeśli:
1/ utraciła uprawnienia wymienione w art. 9 ust. 2 cyt. ustawy i opuściła bez wymeldowania się dotychczasowe miejsce pobytu stałego, albo 2/ bez wymeldowania opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie przebywa w nim co najmniej przez okres 6 miesięcy, a nowego miejsca jej pobytu nie można ustalić.
Dalej organ podnosi, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 27 maja 2002 r. orzekł, że art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest niezgodny z Konstytucją RP, co oznacza, że orzekając zarówno o zameldowaniu jak i o wymeldowaniu organy administracji państwowej nie badają kwestii uprawnień strony do lokalu. Ewidencja ludności ma jedynie charakter rejestracyjny. Z powyższego wynika, iż wymeldowanie jest konsekwencją opuszczenia lokalu, zaś zameldowanie jest konsekwencją zamieszkiwania w danym lokalu i jest rejestracją pobytu.
Następnie organ II instancji podnosi, że przedmiotowa sprawa może być rozpatrywana w oparciu o pierwszy punkt wymienionego wyżej przepisu. Wniosek o wymeldowanie K.Z. z lokalu przy ul. P. [...] w K. złożyła M.B. - właścicielka przedmiotowej realności. We wniosku podniosła, iż w stosunku do wyżej wymienionej została orzeczona eksmisja przez Sąd i eksmisja ta została wykonana przez Komornika Sądowego. W związku z powyższym K.Z. winna być z tego lokalu wymeldowana. Przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wykazało, iż K.Z. nie mieszka pod powyższym adresem. Słuchana do protokołu w dniu [...] 2003 r. podczas rozprawy administracyjnej przed organem I instancji potwierdziła, iż w lokalu przy ul. P.[...] w K. od chwili wykonania eksmisji nie mieszka. Organ I instancji uznał, iż wykonanie w dniu [...] 2003 r. przez Komornika Sądowego eksmisji K.Z. z lokalu przy ul. P. [...] w K. powoduje, iż w sprawie spełniona została niezbędna do wymeldowania przesłanka określona w przepisie art. 15 ust. 2 cyt. na wstępie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych polegająca na dobrowolnym opuszczeniu bez wymeldowania dotychczasowego miejsca pobytu stałego.
Podniesione zatem, stwierdza organ, w odwołaniu przez K.Z. argumenty nie mogą spowodować zmiany decyzji, skoro zostało udowodnione, że od chwili wykonanej egzekucji komorniczej w lokalu przy ul. P. [...] w K. nie przebywa. Zgodnie z przyjętym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego za równoznaczne z dobrowolnym opuszczeniem lokalu uznaje się opuszczenie lokalu w wyniku przymusowej eksmisji komorniczej realizowanej na podstawie prawomocnego wyroku Sądowego. Wyrok Sądu Rejonowego dla K. dnia [...] 2002 r. sygn. akt [...] orzekający eksmisję K.Z. z lokalu przy ul. P. [...] w K jest prawomocny. Decyzje o wymeldowaniu wydaje się w oparciu o stan faktyczny istniejący w dacie wydania decyzji. W obecnej, podnosi organ, pozostawienie dotychczasowego zameldowania stanowiłoby jedynie fikcję meldunkową.
Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła K.Z.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji podnosząc, iż nie zachodzą przesłanki z art. 15 ust. 2, gdyż nie minęło 6 miesięcy od opuszczenia lokalu i jej adres zamieszkania jest znany.
Dodatkowo w piśmie procesowym podniosła, że eksmisja w oparciu o nieprawomocny i nieważny wyrok nie może być traktowana jako dobrowolne opuszczenie lokalu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji.
W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), z mocy z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) do rozpoznania skargi wniesionej przed 1 stycznia 2004 r. właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
Organ administracji wydaje decyzję w sprawie wymeldowania w wypadkach określonych w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (jednolity tekst Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.).
Według tego przepisu wymeldowanie decyzją administracyjną może dotyczyć osoby, która bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego, albo osoby, która bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie przebywa w nim co najmniej przez okres 6 miesięcy, a nowego miejsca pobytu nie można ustalić.
W niniejszej sprawie wniosek o wymeldowanie podlegał ocenie według normy łączącej wymeldowanie z opuszczeniem lokalu.
Nie zachodziły bowiem przesłanki przewidziane w końcowej części powołanego przepisu dotyczącej osoby, której nowego miejsca pobytu (po opuszczeniu lokalu) nie można ustalić.
Skoro wyrokiem z dnia [...] 2002 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla K. orzekł eksmisję skarżącej z mieszkania nr [...] przy ul. P.[...] w K. Powyższe orzeczenie eksmisji wykonane zostało w dniu [...] 2003 r. w drodze egzekucji (k. 2 akt adm.) i niesporne jest w sprawie, że w czasie orzekania o wymeldowaniu skarżąca nie przebywała w spornym lokalu.
W tym stanie rzeczy nie budzi zastrzeżeń ocena organów administracji, że w świetle art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych spełnione zostały przesłanki wymeldowania skarżącej w postaci opuszczenia lokalu.
Skarżąca nie wykazała aby wyrok orzekający eksmisję był nieprawomocny (postanowieniem z dnia [...] 2002 r. w sprawie do sygn. [...] Sąd Okręgowy w K. odrzucił apelację skarżącej od wyroku eksmisyjnego), jak też aby był nieważny.
Mając powyższe na uwadze na mocy art. 151 ppsa orzeczono jak w sentencji.