Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...].11. 2000 r. Znak: [...] Wojewoda na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 05. 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, na skutek wniesionej przez E.M. skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję ostateczną Wojewody z dnia [...] 08. 2000 r., [...], utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta B. nr [...] znak: [...] z dnia [...].
06. 2000 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M.C. pozwolenia na rozbudowę pawilonu handlowego na działce nr [...] położonej w B. - uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza Miasta B. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W uzasadnianiu decyzji Wojewoda stwierdził, iż decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem prawa, co zasadnie skarżąca E.M. zarzuca. Burmistrz Miasta B. nie nałożył w swej decyzji obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu, ani też nie określił czasu jego użytkowania, mimo, iż w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stwierdzono, że będzie to obiekt tymczasowy. Projekt zagospodarowania działki także posiada uchybienia. Nie został on sporządzony na kopii mapy zasadniczej służącej do celów projektowych. Nie uwidoczniono na nim również niezbędnych odległości od granicy działki skarżącej do jej budynku mieszkalnego, mimo że zgodnie z obowiązującymi przepisami winna być uwidoczniona i zwymiarowana zabudowa znajdująca się w promieniu 30 m. od projektowanego obiektu. Ponadto organ I instancji odstąpił od uzasadnienia wydanej decyzji nie odnosząc się do zarzutów sąsiada.
Skargę od powyższej decyzji do wniosła M.C. domagając się jej uchylenia. Skarżąca zarzuciła, iż zaskarżona decyzja narusza ład prawny i zasady współżycia społecznego poprzez swą nieprzewidywalną zmienność. Dotyczy bowiem budowy już zakończonej pozostając w sprzeczności z ustaleniami zawartymi w poprzedniej decyzji Wojewody, którą sam uchylił bezpodstawnie. Kwestionuje wymóg szczegółowego wymiarowania odległości projektowanej rozbudowy od budynku skarżącej się E.M., ponieważ projekt zagospodarowania działki określa wymiary obiektów na działce własnej inwestora w nawiązaniu do odczytów opisanych przy pomiarze geodezyjnym wydzielenia działki. Miary te obrazuje załączony dodatkowo rysunek.
Pozostałe wymiary na działkach sąsiednich wynikają ze skali mapy 1: 1500 i dla przejrzystości rysunku projektant uważał, iż w sytuacji sporu sąsiedzkiego nie ma prawa podawać tu miar, które wynikają z pomiarów geodezyjnych. Odległość projektowanego parterowego, nieuciążliwego pawilonu - zwróconego w stronę działki skarżącej się sąsiadki ścianą pełną w odległości 3,50 m. od granicy wyczerpuje wymogi art. 12 pkt. 2 warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w osnowie decyzji, i argumenty w motywach jej uzasadnienia.
Sąd zważył, co następuje
Stosownie do treści przepisu art. 97 par 1 ustawy z dnia 30.
08. 20002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.
01. 2004 r. i postępowanie w sprawie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sady administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30.08. 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem właściwym do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Z akt sprawy wynika, że postępowanie przed organem I instancji nie zastało należycie przeprowadzone. Nie wyjaśniono wszystkich okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie.
Obarczone licznymi wadami postępowanie musiało doprowadzić do wydania decyzji nie spełniającej wymogów prawa materialnego.
W pierwszym rzędzie trzeba stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie zawiera żadnego uzasadnienia z odniesieniem się do poważnych zarzutów merytorycznych strony – E.M. zgłoszonych do projektu rozbudowy, co stanowi poważne uchybienie przepisu art. 107 k.p.a., który określa, że decyzją powinna zawierać uzasadnienia faktyczne i prawne. Par 4 tego przepisu stanowi, że można odstąpić od uzasadnienia decyzji gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony; nie dotyczy to jednak decyzji rozstrzygających sporne interesy stron. W niniejszej sprawie nie można było odstąpić od uzasadnienia decyzji z uwagi na stanowisko strony kwestionujące zgodność projektu rozbudowy ze stanem rzeczywistym w odniesieniu do konfiguracji istniejącej zabudowy oraz co do obowiązujących przepisów prawa budowlanego.
Przepis art. 35 p. budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji organu I instancji nakładał na właściwy organ przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę obowiązek sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z;
- - miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska,
- - wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,
- - przepisami techniczno - budowlanymi.
Ponadto organ miał obowiązek sprawdzić kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń.
Organ I instancji nie dopełnił tych obowiązków i wydał decyzję przedwcześnie.
Z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu z dnia [...]. 05 2000 r. wynika że inwestycja ta była tymczasowa, przy czym nie ustalono okresu jej trwania. Skoro istniało zastrzeżenie w wz i zt,że "inwestycja może istnieć do czasu rozbudowy ul. [...] wg Planu miasta B., to przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na rozbudowę należało sprawdzić czy nie zaszły zmiany w treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, i czy planowana inwestycja tymczasowa jest z nim zgodna. Tymczasowa inwestycja powinna mieć określony czas istnienia (użytkowania) stosownie do wymogu art. 36 ust. l pkt 2 prawa budowlanego, a pozwolenie na budowę nie określa tego.
Projekt nie został sporządzony na kopii mapy zasadniczej, służącej do celów projektowych i nie uwidoczniono na nim niezbędnych odległości od granicy działki, w tym również od granicy działki skarżącej do granicy działki E.M. i jej budynku mieszkalnego, mimo, iż zgodnie z obowiązującymi przepisami powinna być zwymiarowana istniejąca zabudowa w promieniu 30 m.
W tym stanie rzeczy skoro przy wydaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej skarżącej pozwolenia na rozbudowę naruszono przepisy art. 32, 34, 35 i 36 prawa budowlanego i przepisy art. 7, 10,77 k.p.a. i zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego celem dokonania właściwego zwymiarowania z uwidocznieniem istniejącej zabudowy, wykonania projektu odpowiadającego wymogom przepisów, a także ustalenia czasu dla użytkowania tymczasowego projektowanego obiektu, to decyzja organu odwoławczego uchylająca poprzednią własną decyzję oraz decyzję Burmistrza Miasta B., i przekazująca sprawę do ponownego rozpoznania jest trafna.
Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi orzekł, jak w sentencji.