Uzasadnienie
IISA/Kr 3145/01
Decyzją z dnia 16.08.2001 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 11 ust.2, art.31 ust.4a, 4 b, 4 c, 4 d, art.31 b ust. l,2,3 ustawy z dnia 29 listopada 1990r o pomocy społecznej (tekst jednolity z 1998r Dz.U. Nr 64 poz.414 z późn. zm.), Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w S., po rozpatrzeniu wniosku L.M., odmówił jej przyznania świadczenia - gwarantowanego zasiłku okresowego dla osoby, która utraciła prawo do zasiłku dla bezrobotnych z powodu upływu okresu jego pobierania.
W uzasadnieniu decyzji wskazał, że L.M. jest matką samotnie wychowującą dwoje dzieci do lat 15 - stu. Z dniem 12.05.2001 r wnioskodawczyni utraciła prawo do pobierania zasiłku dla bezrobotnych, o czym poinformowała ośrodek w dniu 6.06.2001 r.
Wyjaśniono jej, że nie kwalifikuje się do otrzymania gwarantowanego zasiłku okresowego, gdyż zamieszkuje wspólnie z mężem.
W związku ze śmiercią męża w dniu [...] 07.2001 r, L.M. ponownie w dniu [...].07.2001 r zwróciła się o przyznanie jej gwarantowanego zasiłku okresowego.
Ponieważ wniosek został złożony po upływie 30 dni od dnia ustania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, na podstawie art.31 ust.4 a ustawy, wnioskodawczyni nie kwalifikuje do przyznania tego świadczenia.
W odwołaniu od tej decyzji L.M. zarzuciła, że jest ona dla niej krzywdząca.
Mąż tylko dlatego wrócił do domu, gdyż po przebytych operacjach wymagał opieki.
Po jego śmierci w dniu [...].07.2001 r, pozostała bez alimentów, co pozbawiło ją środków egzystencji.
Decyzją z dnia 24 września 2001 r znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., na podstawie art. 138 § l pkt l kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji wskazało, że odwołująca się z dniem 12.05.2001 r utraciła prawo do zasiłku dla bezrobotnych i już w dniu 6.06.2001 r wystąpiła o przyznanie jej gwarantowanego zasiłku okresowego.
Jednakże ze względu na wspólne zamieszkiwanie z mężem nie spełniała jednego z kryteriów do przyznania tego świadczenia, gdyż nie była osoba samotnie wychowującą dziecko.
Po śmierci męża, w dniu [...].07.2001 r, gdy ponownie wystąpiła o to świadczenie, to kryterium to już spełniała.
Jednakże zgodnie z art.31 ust. 4 a ustawy, zasiłek przysługuje wtedy, gdy osoba uprawniona wystąpiła z wnioskiem o jego przyznanie nie później niż w terminie 30 dni od dnia ustania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
L.M. z wnioskiem o przyznanie świadczenia wystąpiła po upływie ponad 70 dni.
Dlatego też decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję L.M. podtrzymała zarzuty złożone w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art.97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art.134 ustawy/.
W myśl art. 31 ust. 4 a ustawy o pomocy społecznej, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, osobie, która utraciła prawo do zasiłku dla bezrobotnych, pobieranego na podstawie przepisów o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, z powodu upływu okresu jego pobierania, a dochód rodziny nie przekracza kryterium dochodowego ustalonego zgodnie z art. 4 ust. l - przysługuje gwarantowany zasiłek okresowy, jeżeli w dniu utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz w okresie pobierania gwarantowanego zasiłku okresowego samotnie wychowuje co najmniej jedno dziecko do dnia ukończenia szkoły podstawowej i gimnazjum, nie dłużej jednak niż do 15 roku życia, a od dnia l września 2001 r. nie dłużej niż do 16 roku życia z zastrzeżeniem ust. 4d. Prawo do gwarantowanego zasiłku okresowego nie przysługuje w przypadku upływu okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych, do którego osoba uprawniona nabyła prawo w wyniku zaliczenia okresu pobierania gwarantowanego zasiłku okresowego.
Zasiłek przysługuje, jeżeli osoba uprawniona wystąpiła z wnioskiem o jego wypłatę nie później niż w terminie 30 dni od dnia ustania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, lub 30 dni od dnia otrzymania decyzji urzędu pracy o ustaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Organy obydwu instancji ustaliły, że skarżąca o wypłatę tego zasiłku zwróciła się już w dniu 6.06.2001 r, czyli w otwartym 30 - dniowym terminie od dnia ustania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W aktach sprawy brak jest decyzji rozstrzygającej ten wniosek. Wydaje się, że organ nie wydał decyzji w tej sprawie, ograniczając się do ustnego wyjaśnienia stronie, że nie spełnia kryteriów ustawy do przyznania świadczenia. Tym samym strona pozbawiona została ewentualnie możliwości wniesienia odwołania od niekorzystnej dla niej decyzji. W takiej sytuacji odmówienie, już decyzją, przyznania świadczenia z uwagi na złożenie kolejnego wniosku po upływie zawitego terminu określonego w art. 31 ust. 4a ustawy, dokonane zostało z pogwałceniem naczelnych zasad postępowania administracyjnego.
Rzeczą organu było rozpoznanie wniosku skarżącej z dnia 6.06.2001 r.
Stosownie do treści art. 145 § l pkt a i c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Dlatego też, na podstawie powołanego wcześniej przepisu i art. 135 ustawy orzeczono jak w punkcie I wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 ustawy.