Uzasadnienie
Decyzją z dnia 9.07.2001 r. (znak:.......) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., działając na podstawie art. 51 ust. l pkt. l i ust. 4 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo Budowlane (obecnie tj. Dz.U. z 2003 r. nr.207 poz. 2016 - zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r.) nakazał M.K. rozbiórkę reklamy wykonanej samowolnie na terenie drogi dojazdowej do dz.ewid. [...] położonej przy ul. [...] w S. Odwołanie M.K. nie zostało uwzględnione i [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., decyzją z dnia 14.09.2001 r. (znak:......) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje podnosząc w uzasadnieniu, że oględziny dokonane na wniosek Z.K. w dniu 8.05.2001 r. wykazały istnienie reklamy o konstrukcji stalowej. W trakcie oględzin w których udziału nie brał M.K. - Z.K. oświadczyła, że reklama wybudowana została w dniu [...] 2001 r. W związku z tym, że M.K. nie brał udziału w oględzinach, został przez organ I instancji wezwany do złożenia wyjaśnień.
W dniu [...].2001 r. M.K. złożył oświadczenie, że sporna reklama wykonana została w 1994 r., a w 2001 r. jedynie odnowiona. Okoliczności tej nie wykazał jednak żadnym potwierdzeniem Urzędu Miasta i Gminy S. W tej sytuacji zdaniem organu odwoławczego trafne jest stanowisko, organu I instancji, że reklama usytuowana została w 2001 r., tym bardziej jeszcze, że pracownicy organu I instancji w ostatnich latach wielokrotnie na działce M.K. przeprowadzali oględziny i nie stwierdzali istnienia przedmiotowej reklamy. Faktem jest, że decyzja organu I instancji powołuje wadliwą podstawę swego rozstrzygnięcia - art. 51 Prawa Budowlanego z 1994 r. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt. 2 Prawa Budowlanego z 1994 r., wykonanie reklamy wymagało zgłoszenia, a skoro takiego zgłoszenia nie dokonano podstawa rozbiórki może być art. 48 Prawa Budowlanego z 1994 r. Fakt wadliwej podstawy nie jednak stać się przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył M.K. i nie precyzując żądania skargi, zarzucił, że sporna reklamę wybudował w 1994 r. i w związku z tym, nie może mieć do niej zastosowanie przepisy Prawa Budowlanego z 1994 r. Po za tym. zarzucił, że organy nie przeprowadziły właściwego postępowania wyjaśniającego a akta sprawy nie zawierają żadnych dowodów co do daty wybudowania reklamy. Oświadczenie Z.K. nie może być dowodem bowiem jest to osoba wrogo nastawiona do skarżącego. To, że przedstawiciele organu I instancji nie stwierdzili wykonania reklamy w 1994 r., nie może być dowodem gdyż przeprowadzali oni wizję w zupełnie innych sprawach "...nie zwracając żadnej uwagi na reklamę...".
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga w sprawie mniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § l ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Skarga jest uzasadniona bowiem dokonana w trybie art. l § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269) kontrola sądowa stwierdziła, że zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji naruszają prawo.
Istota sprawy sprowadza się do prawidłowego ustalenia daty wybudowania przedmiotowej reklamy. Czyniąc w tym zakresie ustalenia organ II instancji podniósł, że z oświadczenia skarżącego wynika, że miało to miejsce w 1994 r., a w 2001 r. jedynie ją odnowiono ale okoliczności tej skarżący nie wykazał żadnym potwierdzeniem Urzędu Miasta i Gminy S. W tej sytuacji zdaniem organu odwoławczego trafne jest stanowisko, organu I instancji, że reklama usytuowana została w 2001 r., tym bardziej jeszcze, że pracownicy organu I instancji w ostatnich latach wielokrotnie na działce M.K. przeprowadzali oględziny i nie stwierdzali istnienia przedmiotowej reklamy. Ten ostatni fakt, nie został w żadnym zakresie udokumentowany a wynikał jedynie z pisma przewodniego organu I instancji przekazującego akta organowi II instancji z odwołaniem. Tym samym orzekające organy naruszyły art. 7, 77 kpa.
Fakty powszechnie znane jak i fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu ale o faktach znanych organowi z urzędu które będą miały znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy należy zakomunikować stronie (art. 77 § 4 kpa). Z akt sprawy nie wynika aby uczyniono zadość temu przepisowi czym uchybiono ogólnym zasadom postępowania wyrażonym w art. 7 i 8 kpa.
Skoro więc, kontrola sądowa wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, naruszają prawo na podstawie art. 145 § l pkt.l lit. "c" oraz art. 135 oraz art. 200 p.o.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.