Uzasadnienie
Decyzją z dnia 29 maja 2001 r. Wójt W. orzekł o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji p.n.: "budowa budynku mieszkalnego z częścią gospodarczą" na działce nr [....] w P. Decyzją z dnia 19 września 2001 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta W. Na powyższą decyzję B.M. i D.M. wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając naruszenie prawa poprzez niedostateczne rozpoznanie sprawy, błędne ustalenia faktyczne oraz naruszenie prawa materialnego (art. 43 i 46 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym).
Podnieśli, że zarówno Wójt Gminy W. jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiły im ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr [....] położonej w P. budynkiem mieszkalnym z częścią gospodarczą (zagrodą) z uwagi na rzekomą sprzeczność projektowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy W. Zarzucili, iż wbrew wymogom art.10 k.p.a. organ l instancji ani Samorządowe Kolegium Odwoławcze przed wydaniem decyzji nie umożliwiły im wypowiedzenia się w sprawie, zgłoszenia wniosków czy też zastrzeżeń, podejmując w konsekwencji decyzję bez wnikliwego wyjaśnienia sprawy. Ograniczyło to ich prawa jako strony do czynnego uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym.
W świetle decyzji, którą otrzymała B.M., w załatwieniu swojego wcześniejszego wniosku wynika, iż działka nr [....] przed podziałem na nr nr [....],[....], [....], była budowlaną, faktycznie zabudowaną podobnie jak działki sąsiednie. Po podziale powstała działka [....] stanowiącą plombę podobnie jak działka [....] pomiędzy istniejącą zwartą zabudową w terenie. Przed załatwieniem sprawy nie wyjaśniono w sposób jednoznaczny w jakim właściwie terenie usytuowana jest powstała po podziale działka [....] - czy wyłącznie na terenie oznaczonym symbolem R czy też symbolem l MR. Zakładając nawet, że plan zagospodarowania przestrzennego na działce nr [....] dopuszcza zabudowę zagrodową dla inwestorów prowadzących "wysokotowarowe" gospodarstwo, odmownego załatwienia wniosku nie poprzedzono ustaleniami w przedmiocie prowadzenia przez skarżących gospodarstwa "wysokotowarowego".
Ustosunkowując się do zarzutów wysuniętych w skardze - Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, co następuje: miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w rejonie wskazanej pod zabudowę przewiduje lokalizację nowych siedlisk zagrodowych ale dla gospodarstw rolnych o powierzchni powyżej 3,0 ha lub wysokotowarowych. Skarżący posiadają gospodarstwo rolne tylko o pow. 1.13 ha i gospodarstwo to nie jest wysokotowarowym - co zresztą sami potwierdzają w odwołaniu od decyzji organu l instancji oświadczeniem "w rzeczywistości jesteśmy rolnikami gospodarującymi na pow. 1 ha i zamierzamy zidentyfikować prowadzoną dotąd gospodarkę przez doprowadzenie jej do stanu wysokotowarowego".
Wobec powyższego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło poglądu skarżących, iż wydanie decyzji nie zostało poprzedzone ustaleniami w wyżej wymienionej kwestii. Za nieuzasadniony Kolegium uznało też kolejny zarzut skarżących dotyczący niewyjaśnienia w sposób jednoznaczny przed rozstrzygnięciem sprawy przeznaczenia inwestycji w planie zagospodarowania przestrzennego. Zarówno decyzja organu l instancji jak i Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawiera jednoznaczne stwierdzenie, iż wskazana pod zabudowę działka nr [....] w P. znajduje się w całości w obszarze oznaczonym w planie symbolem "R", a nie jak sugerują skarżący częściowo w obszarze rolnym lub w obszarze l MR Jak wynika graficznej części planu zagospodarowania przestrzennego w skali 1: 10000, obejmującego rejon działki nr [....], obszar 1 MR kończy się na długości ok. 70m (7mm na mapie licząc od skrzyżowania dróg) tj. na działce nr [....], graniczącej z działką....która na mapie ewidencyjnej (w skali 1: 2000) zlokalizowana jest w odległości ok.74m od skrzyżowania dróg.
Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 10 k.p.a. z powodu ograniczenia prawa strony do czynnego uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym poprzez nie umożliwienie wypowiedzenia się w sprawie, zgłoszenia wniosków i zastrzeżeń Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, iż jest on bezpodstawny - w pojęciu czynnego udziału stron w każdym stadium postępowania mieści się bowiem prawo wnoszenia podań, uzupełniania ich treści, dołączania uzasadnień, załączników, udzielania dodatkowych wyjaśnień, prawo zgłaszania wniosków dowodowych, uczestniczenia w rozprawie. Czynny udział wyraża się również w przeglądaniu akt sprawy, sporządzaniu notatek i odpisów dokumentów, przy czym do obowiązku należy powiadamianie stron o czynnościach postępowania. W prowadzonym postępowaniu skarżącym nikt powyższych praw nie odmawiał. O złożeniu przez nich w dniu [....].06.2001 r. w Urzędzie Gminy W. odwołania zostali przez ten urząd powiadomieni pismem z dnia [....].06.2001 r. o przesłaniu tegoż odwołania do tut.
Kolegium Odwoławczego, co powoduje, iż przed podjęciem przez Kolegium decyzji tj. do dnia 19.09.2001 r. mieli możliwość skorzystania z uprawnień wynikających z treści powołanego w skardze art. 10 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, iż skarga jest uzasadniona.
Podstawowe bowiem znaczenie dla prawidłowego rozpoznania wniosku skarżących jest wyjaśnienie pojęcia "gospodarstwa wysokotowarowego" skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w rejonie wskazanym pod zabudowę przewiduje lokalizację nowych siedlisk zagrodowych, ale jedynie dla gospodarstw rolnych o powierzchni powyżej 3ha lub gospodarstw wysokotowarowych. Wobec nieposiadania przez skarżących 3ha gospodarstwa rolnego należało ustalić, czy posiadane przez nich gospodarstwo jest "wysokotowarowym", dokonując wcześniej zdefiniowania, czy wykładni tego pojęcia planu. Na podstawie akt administracyjnych brak podstaw do przyjęcia, iż - zgodnie z art.7 i 77 kpa -stwierdzenie, że "wnioskodawcy nie prowadzą gospodarstwa "wysokotowarowego" poprzedzone zostało jakimkolwiek badaniem w tym zakresie. Bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym kierunku nie można stwierdzić sprzeczności projektowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy W. Ustaleń tych nie mogą zastąpić twierdzenia zawarte w odwołaniu od decyzji organu l instancji skoro jak podnoszą skarżący w skardze nie byli oni w stanie uzyskać w gminie jednoznacznej definicji " tego terminu".
Brak definicji "gospodarstwa wysokotowarowego" w przedłożonym do akt odpisie planu, jak również brak dokonania przez organy obydwóch instancji interpretacji tego pojęcia, a następnie ustalenia charakteru gospodarstwa wnioskodawców, czyni zarzut skargi nienależytego wyjaśnienia sprawy oraz naruszenia prawa materialnego - art.43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz.139) jak najbardziej zasadnym.
Podnieść ponadto należy, iż część graficzna planu znajdująca się w aktach nie jest na tyle czytelna, aby Sąd mógł zweryfikować zarzuty skargi i twierdzenia organu w tym zakresie.
Uchybienia wyżej opisane powodują konieczność uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego je orzeczenia organu l instancji.
Orzeczono zatem jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt 1a i 1c oraz art.200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz.1271 z późn. zmianami).
Rozpoznając sprawę ponownie organ l instancji mając na względzie poczynione wyżej uwagi wyeliminuje dotychczasowe uchybienia i wyda stosowne rozstrzygniecie na podstawie obowiązujących przepisów prawa.