Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2001 roku, wydaną na podstawie art.35 ust.5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 106 poz. 1126 z 2000 r.), art.104 k.p.a Wójt Gminy C., po rozpatrzeniu wniosku J. C. i K. C. z dnia [...].12.2001 r. w sprawie wydania pozwolenia na budowę, odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną położonych na działce nr 1 w miejscowości M. W uzasadnieniu organ I instancji podniósł,iż inwestor pismem z dnia 10.12.2001 r. złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr ewid. 1 położonej w miejscowości M. Zgodnie z porównawczym wykazem zmian sporządzonym przez Przedsiębiorstwo Geodezyjne - Kartograficzne w N. działka nr 1 odpowiada według starej ewidencji działce nr 2. Na przedmiotowej działce znajdują się obiekty budowlane, w stosunku do których Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].09.2001 r. [...] orzekł nakaz rozbiórki.
Zgodnie zaś z treścią art. 35 ust. 5 ustawy - prawo budowlane - właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki.
Odwołanie od powyższej decyzji w dniu 10 stycznia 2002 roku złożył J. C. powołując się na fakt,że na terenie działki nr 1 położonej w miejscowości M. nie znajdują się obiekty budowlane, w stosunku do których istnieje ostateczna decyzja o rozbiórce, albowiem w dacie wydania przedmiotowej decyzji toczyło się postępowanie administracyjne przed organem II instancji. Następnie w piśmie z daty 12.01.2002r.- uzupełnieniu uzasadnienia odwołania podniósł, iż rozpoczął budowę na podstawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 25 maja 2001 roku znak: [...], kserokopii projektu i bez wymaganego pozwolenia, z uwagi na przedłużające się postępowanie administracyjne w tym przedmiocie, chcąc uniknąć zniszczenia zakupionych materiałów budowlanych.
Ponadto podniósł, iż poniesione koszty na rozbiórkę będą marnotrawstwem i nie przyniosą dochodu Gminie. W związku z powyższym wniósł o pozytywne rozpoznanie wniosku i wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz pozwolenia na budowę.
Postanowieniem z dnia 8.05.2002 r. wydanym na postawie art. 97 § 1 pkt.4 k.p.a. Wojewoda zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie, z uwagi na nie zakończone postępowanie odwoławcze na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru z dnia [...].09.2001 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki.
Decyzją z dnia [...].09.2002r. znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].09.2001 r. o nakazie rozbiórki dwóch budynków mieszkalnych wybudowanych w M. na działce nr 2 - bez wymaganego pozwolenia.
Postanowieniem z dnia [...].10.2002 r. znak: [...] Wojewoda podjął z urzędu, na podstawie art. 123k.p.a i art. 97 § 2 k.p.a. zawieszone postępowanie.
Decyzją z dnia 18 października 2002 roku znak: [...], wydaną na podstawie art. 138&1 k.p.a. i art. 81 ust. l pkt.2 i 82 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. Nr 106 póz. 1126) Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania J. C. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, iż decyzją z dnia 25.05.2001 r. Wójt Gminy C. wydał K. i J. C., decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji: budowa 2 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną,studnią kopaną, ze zbiornikiem na nieczystości płynne na działce nr 2, infrastruktura na działce nr 3, położonych w miejscowości M. Inwestorzy nie posiadając pozwolenia na budowę, przystąpili do budowy przedmiotowych budynków i dopiero w dniu 10.12.2001 r., wystąpili do Wójta Gminy C. z wnioskiem o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji.
Ponadto podniósł, iż w przedmiotowej sprawie nakaz rozbiórki w chwili wydania przedmiotowej decyzji był utrzymany w mocy decyzją ostateczną Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., zatem główny argument odwołania stał się bezzasadny. Dlatego też organ II instancji nie mógł inaczej orzec i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego ł wydania pozwolenia na budowę na podstawie art. 35 ust.5 prawa budowlanego.
Skargę na po wyższą decyzję złożył w dniu 26.11.2002 roku J. C. i wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji o zezwoleniu na budowę.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż rozpoznające sprawę organy administracji pominęły fakt, iż nie działał samowolnie, sprzecznie z prawem. W tym celu zlecił wykonanie projektu pracownikowi Nadzoru Budowlanego inż. J. P. Na potwierdzenie powyższego otrzymał decyzję Wójta Gminy C. o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego z dnia 25.05.2001 roku..
W związku z opieszałym postępowaniem administracyjnym pod koniec 2001 roku rozpoczął budowę, celem uniknięcia zniszczenia zakupionych materiałów. Po rozpoczęciu budowy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. wydał nakaz rozbiórki narażając skarżącego na straty materialne. Zdaniem skarżącego decyzja powyższa nie jest oparta na życiowym, zdrowym rozsądku, a jedynie stanowi utrudnienie, gdyż w tej sprawie nie było żadnych przeszkód do jej wydania, a jedynie związane to było z opieszałością i przewlekłością postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podnosząc, iż decyzja organu I jak i II instancji są prawidłowe i nie naruszają prawa. Zostały wydane w oparciu o bezwzględnie obowiązujący przepis - art. 35 ust. 5 prawa budowlanego. Ponadto podtrzymał uzasadnienie przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z przepisem art.97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 oznaczoną dalej p.p.s.a.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
Zgodnie z treścią art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134p.p.s.a.).
Sądowa kontrola obejmuje zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej w dacie jej wydania. W niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja Wojewody z dnia 18 października 2002 roku i poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy C. z dnia 20 grudnia 2001 roku, zostały wydane w oparciu o obowiązujące, w dacie ich wydania, przepisy prawa materialnego - ustawę z dnia 7 lipca 1994 roku prawo budowlane (Dz.U. Nr 106 z 2000r., poz. 1126 z późn. zm.). Także postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone prawidłowo i na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego organ I jak i II instancji poczynił właściwe ustalenia.
Bezspornym w niniejszej sprawie był fakt, iż skarżący J. C. w II połowie 2001 roku rozpoczął budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w M. na działce nr 2, bez wymaganego pozwolenia., jedynie w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 25.05.2001 r. Konsekwencją tych działań było wydanie w dniu 24 września 2001 roku przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji o rozbiórce, utrzymanej w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. dnia 2 września 2002 roku.
Zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 5 ustawy-prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji: " właściwy organ wydaje decyzje o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. "
Powyższy przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący i właściwy organ w sytuacji w nim określonej jest zobowiązany wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Niemożliwe jest tym samym nie tylko udzielenie pozwolenia na budowę, na obiekt identyczny, jak objęty nakazem rozbiórki, ale także na jakikolwiek obiekt budowlany (wymagający pozwolenia na budowę), jeżeli na danym terenie znajduje się obiekt podlegający przymusowej rozbiórce. W literaturze prezentowany jest pogląd, iż ustawodawca nie zastrzegł, że nakaz rozbiórki musi być ostateczny (jak np. przy pozwoleniu na budowę - art. 28 ust. l prawa budowlanego), co prowadzi do wniosku, że nawet nieostateczna decyzja o nakazie rozbiórki wywołuje przedstawiony powyżej skutek (Komentarz "Prawo Budowlane" Robert Dziwiński i Paweł Ziemski,wydanie I str. 180). Inne natomiast względy również te podnoszone przez skarżącego nie mogą powodować odstąpienia od jego zastosowania, w tym argumenty,iż nieracjonalne jest dokonanie rozbiórki, a następnie budowa tego samego obiektu na podstawie wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę, czy też narażenia skarżącego na koszty.
Zarzut naruszenia zasad współżycia społecznego jest bezprzedmiotowy, w sytuacji gdy przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, jak i przepisy prawa budowlanego nie zawierają odpowiednika art. 5 kodeksu cywilnego. Organy orzekające w sprawach o udzielenie pozwolenia na budowę są limitowane wyłącznie kryteriami i warunkami ściśle określonymi w przepisach prawa budowlanego. Stanowisko powyższe zostało także przedstawione w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok NSA IV SA 1826/00, LEX nr 75538).
W nawiązaniu z kolei do zarzutu skarżącego, iż posiadając decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego z dnia 25.05.2001 r. mógł rozpocząć budowę, należy podkreślić, iż powyższa decyzja nie daje podstawy prawnej do jej rozpoczęcia. Decyzja ta jest etapem wstępnym w procesie realizacji inwestycji. Stwierdza ona jedynie zgodność zamierzonej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - art. 47 ustawy z dnia 7.07.1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89 poz. 415).
Podstawę taką statuuje natomiast przepis art. 28 prawa budowlanego, który stwierdza, iż roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30 prawa budowlanego.
Reasumując należy stwierdzić, iż zaskarżone decyzje są prawidłowe i nie naruszają przepisów prawa.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.