Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...].04.2001 r, wydaną na podstawie art. 51 ust. l pkt l, art.80 ust.2 pkt l i art.83 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane(Dz.U. Nr 89 poz.414 z 1994r z późn. zm.) oraz art. 104 kpa Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. nakazał M. L. zaniechanie dalszych robót budowlanych związanych z budową drogi dojazdowej na działkach nr [...] i [...] położonych przy ul. D. w G..
W uzasadnieniu decyzji wskazał, że podczas przeprowadzonych w dniu [...] lipca 1999r oględzin ustalono, że M. L. - bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę - przystąpił do budowy drogi dojazdowej do działki Nr [...] poszerzając istniejącą drogę biegnącą dnem wąwozu i układając na odcinku o długości około 25 m płyty drogowe. Poprzednio wydana w tej sprawie decyzja z dnia [...].06.2000r została decyzją z dnia [...].09.2000r uchylona w całości. Organ odwoławczy nakazał ustalenie, za pomocą oceny technicznej sporządzonej przez osobę posiadającą uprawnienia zawodowe w zakresie budownictwa drogowego, prawidłowości wykonania prac budowlanych.
W przedłożonej przez inwestora ocenie technicznej, sporządzonej przez P. B. posiadającego uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, stwierdzono, że ułożenie płyt drogowych nie stanowi niebezpieczeństwa dla użytkowników, w pewnym stopniu zabezpiecza drogę przed erozją, a niewielkie lokalne osunięcia ziemi nie stanowią przeszkody dla ruchu na drodze.
Organ stwierdził, że opinia nie potwierdziła przypuszczeń zawartych w notatce urzędowej z dnia [...].04.2000r sporządzonej przez straż miejską o prawdopodobieństwie osunięcia się brzegów skarpy.
Podał też, że na zastrzeżenia E. S. odpowiedzi udzielono pismami z dnia [...].03 i [...].04.2001 r.
Ponieważ w przedmiotowej sprawie nie można nakazać rozbiórki wykonanej części drogi, a z oceny technicznej nie wynika konieczność nakazania wykonania prac zabezpieczających, orzeczono jak w decyzji.
W odwołaniu od tej decyzji E. S. zarzuciła, że decyzja jest nieprawidłowa, gdyż nie rozlicza inwestora z bezprawnie wykonanych robót.
Nadto podniosła, że sporządzona w sprawie opinia jest stronnicza i nie odzwierciedla prawdziwego stanu faktycznego i prawnego. Sformułowanie użyte w opinii "nieznaczne poszerzenie drogi" nie jest prawdziwe, gdyż już z decyzji z dnia [...].06.2000r wynika, że inwestor poszerzył drogę z szerokości 2m do szerokości 2,70 m. Również nieprawdziwe jest stwierdzenie o "niewielkim osunięciu się ziemi". Na skarpie powstało czynne osuwisko, a biegły nie dokonał żadnych pomiarów i obliczeń.
Kłamliwe jest także stwierdzenie biegłego, iż "w zasadzie szata roślinna w pasie drogowym nie była naruszona."
Zarzuciła, że wykonane przez inwestora prace naruszają stabilność jej budynków usytuowanych w pobliżu skarpy.
Decyzją z dnia 25 października 2002r znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 par.l pkt l i art.104 kpa, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji wskazał, że wydana przez organ I instancji decyzja jest prawidłowa.
Stwierdził, że budowa przedmiotowej drogi winna być zakwalifikowana jako budowa obiektu budowlanego, gdyż droga jest budowlą. Wyjaśnił, że przedmiotowa droga utwardzona płytami drogowymi została wykonana bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę w miejscu istniejącej dotychczas drogi w ten sposób, że rozbiórka wykonanej nowej nawierzchni wymagałaby jednocześnie doprowadzenia wcześniej istniejącej drogi dojazdowej do stanu zgodnego z prawem. Należało zatem zastosować tryb wynikający z art.50 i 51 prawa budowlanego.
Organ odwoławczy stwierdził, że zarzuty do opinii należy uznać za chybione, gdyż ocena techniczna została wykonana przez osobę legitymującą się stosownymi uprawnieniami budowlanymi. Wykonanie utwardzenia drogi nie narusza przepisów prawa budowlanego.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję E. S. wniosła o jej uchylenie i powtórzyła zarzuty przedstawione w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, powołując się na stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia 25 października 2002r.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art.97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi /art.134 ustawy/.
Stosownie do przepisu art.51 ust. l pkt l prawa budowlanego, wskazanego jako podstawa prawna decyzji, właściwy organ "przed upływem terminu, o którym mowa w art. 50 ust. 4 wydaje decyzję:
- 1) nakazującą zaniechanie dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części albo
- 2) określającą czynności, jakie należy wykonać w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie oraz określającą termin wykonania tych czynności."
W niniejszej sprawie organ wydał rozstrzygnięcie o nakazaniu zaniechania dalszych robót, bez uprzedniego ustalenia czy roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z prawem.
W żaden sposób organy nie wyjaśniły dlaczego uznały, że właściwym załatwieniem sprawy będzie wydanie decyzji o nakazaniu zaniechania dalszych robót a nie np. rozbiórka obiektu budowlanego.
Organ I instancji ustalenia faktyczne ograniczył do stwierdzenia, że inwestor wykonał roboty polegające na budowie drogi dojazdowej do działki Nr [...] poszerzając istniejącą drogę biegnącą dnem wąwozu i układając na odcinku o długości około 25 m płyty drogowe oraz do przytoczenia wniosków z oceny technicznej P. B..
Również organ II instancji nie uzupełnił ustaleń faktycznych dokonanych przez organ i instancji.
Przede wszystkim nie ustalono jakie dokładnie prace wykonał inwestor, jakie były kąty nachylenia skarp wąwozu zanim inwestor przystąpił do robót budowlanych, o ile i na jakim odcinku droga została poszerzona, jak wyglądało zadrzewienie skarp przed wykonaniem prac, czy i ile drzew i krzewów usunięto, jakie było wcześniej nachylenie drogi, a jak to wygląda obecnie.
Ocena techniczna P. B., na jaką powołały się organy, nie udziela odpowiedzi na pytanie czy roboty budowlane wykonane przez inwestora zostały wykonane prawidłowo i zgodnie z przepisami technicznymi. Ocena ta jest w istocie opinią w rozumieniu art.84 § l kpa i jak każdy dowód winna być przez organ wszechstronnie oceniona.
Organy obydwu instancji dowodu tego w ogóle nie oceniły. W myśl przepisu art.107 kpa uzasadnienie decyzji zawierać musi wskazanie dowodów na których organ się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie orzeczenia nie zawierające wszechstronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jest wadliwe.
W uzasadnieniu decyzji organ winien się też ustosunkować do zarzutów zgłaszanych przez strony w toku postępowania. Stwierdzenie organu l instancji, zawarte w uzasadnieniu decyzji, iż "na zastrzeżenia E. S. odpowiedzi udzielono pismami z dnia [...].03 i [...].04.2001 r." jest praktyką nieprawidłową.
Mimo żądań zgłaszanych przez skarżącą organy nie wyjaśniły dlaczego nie zastosowały trybu wynikającego z przepisu art.48 prawa budowlanego. Stwierdzenie organu odwoławczego, że "przedmiotowa droga utwardzona płytami drogowymi została wykonana bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę w miejscu istniejącej dotychczas drogi w ten sposób, że rozbiórka wykonanej nowej nawierzchni wymagałaby jednocześnie doprowadzenia wcześniej istniejącej drogi dojazdowej do stanu zgodnego z prawem. Należało zatem zastosować tryb wynikający z art.50 i 51 prawa budowlanego" - nie wyjaśnia dlaczego tryb ten został zastosowany.
Wobec powyższego uznać należy, że zaskarżona decyzja narusza przepis art.7, art.77 i art.107 kpa, w sposób, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do treści art. 145 § l pkt b i c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sytuacja taka ma miejsce w niniejszej sprawie.
Dlatego też, na podstawie powołanego wcześniej przepisu i art. 135 ustawy orzeczono jak w punkcie I wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 ustawy.