Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2000 r., nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Publicznych nakazał przywrócić w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia decyzji stan pierwotny naruszonego pasa drogowego drogi krajowej nr [...][...] w km [...] po stronie prawej w miejscowości [...] poprzez rozbiórkę samowolnie wykonanego zabetonowania krawężnika na zjeździe z drogi krajowej.
Decyzja powyższa została w całości i bez zmian utrzymana w mocy przez Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych, gdy wydał on zaskarżoną decyzję z dnia 11 grudnia 2000 r., nr [...]. Jako podstawę prawną wskazano art.36 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U.r.2000, nr 71, poz.838) oraz art.138 § 1 pkt 1 w związku z art.127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego Strona zabetonowała obniżony krawężnik na wjeździe przez chodnik do posesji powodując zakłócenie swobodnego spływu wód opadowych z jezdni przy krawężniku. Prace te wykonano bez zezwolenia zarządcy drogi czym naruszono art.29 pkt 2 ustawy o drogach publicznych.
Z. Ł., zarówno we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, jak i w skardze do Sądu nie kwestionuje samego fakty prac budowlanych w miejscu wskazanym przez organ, ani - brakowi zezwolenia. Na swoje usprawiedliwienie podaje wyłącznie nieznajomość prawa.
W czasie rozprawy pełnomocnik organu administracyjnego oświadczył, że zaskarżoną decyzją nałożono obowiązek nie tylko na Z. Ł., ale również na 6 innych osób wymienionych w rozdzielniku adresatów decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Nie ulega wątpliwości że w osnowie decyzji, ani w żadnymi innym miejscu wyżej wymienionych decyzji nie została wymieniona strona, na którą nałożono obowiązek przywrócenia pasa drogowego do stanu pierwotnego. Nazwiska pojawiają się wyłącznie w postaci listy osób, którym decyzję należało doręczyć. Sąd nie ma jednak wątpliwości, że lista ta nie stanowi integralnego składnika decyzji, który może być prawomocny bądź nieważny. Tym samym w żadnym miejscu decyzji nie oznaczono strony, do której decyzja została zaadresowana i która została zobowiązana do przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego i od której to strony możnaby wyegzekwować wykonanie takiego obowiązku. W razie dobrowolnego przystąpienia do wykonania zaskarżonej decyzji też mogłoby się zdarzyć, że wykonawcy postawionoby zarzut działania w pasie drogowym bez pozwolenia, albowiem nikt nie mógłby skutecznie wykazać, że przez zaskarżoną decyzję został zobowiązany i uprawniony do działania w pasie drogowym.
W postępowaniu obok strony mają prawo uczestniczyć ich pełnomocnicy (art.32 K.p.a.), przedstawiciele organizacji społecznej (art.31 § 4 K.p.a.), Ponadto możliwe jest rozpoznanie w jednym postępowaniu kilku spraw, gdzie każdej ze stron określać się będzie jej prawa i obowiązki, nie będące prawami ani obowiązkami innych stron (art.13 i 62 K.p.a.). Dlatego nie można utożsamiać listy osób do których przesyła się wydaną decyzję - z jednej strony z listą osób, na które decyzja nakłada konkretne obowiązki lub przyznaje uprawnienia. Pośrednio przyznał to na rozprawie pełnomocnik organu administracyjnego, gdy oświadczył, że każda z osób wymienionych w spisie adresatów decyzji została zobowiązana do usunięcia zmian na odcinku granicy drogi publicznej z jej działką; obowiązki każdego z adresatów nie były więc (według wyjaśnień pełnomocnika organu administracyjnego) identyczne, a zgodnie z intencją organu administracyjnego wydającego zaskarżoną decyzję wykonanie swego obowiązku przez jedną osobę nie powodowało wygaśnięcia obowiązku innego adresata zaskarżonej decyzji.
Dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie było potrzeby weryfikowania poprawności oświadczenia pełnomocnika gdyż wystarcz ustalenie, iż w decyzji nie oznaczono podmiotu na który obowiązek nałożono, ani zakresu prac które adresat czy też adresaci mają wykonać.
Decyzje objęte kontrolą Sądu w niniejszym postępowaniu sądowym (tj. zarówno decyzja z dnia [...] 2000 r., nr [...], jak i decyzja z dnia 11 grudnia 2000 r., nr [...]) nie wskazują swego adresata. Są więc od samego początku niewykonalne (art.156 § 1 pkt 5 K.p.a.).
Oznaczenie strony i szczegółowego oznaczenia jej obowiązku wynikającego z decyzji należy do najbardziej elementarnych i konstytutywnych składników decyzji, a brak tych elementów stanowi rażące naruszenie prawa (art.156 § 1 pkt 2 w zw. z art.107 § 1 K.p.a.).
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz.1270). O kosztach orzeczono na podstawie art.97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.r.2002, nr 153, poz.1271, zm. Dz.U.r.2002, nr 240, poz.2052, Dz.U. r.2003, nr 171, poz.1663 i nr 192, poz.1873 i nr 124, poz.1153) w związku z art.55 ust.1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74, poz. 368 ze zm.).