Uzasadnienie
W dniu 30 grudnia 2014 r. (data stempla pocztowego) D.Z. i P.Z. wnieśli za pośrednictwem Prezydenta Miasta K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 2 lipca 2014 r., znak:[...]. Decyzją tą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego "Przebudowa istniejącego zjazdu wraz z przebudową istniejącej drogi wewnętrznej oraz budowa zjazdu indywidualnego i drogi dojazdowej na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] obręb [...] przy ul. [...] w K. ".
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta K. podał, że D.Z. i P.Z. nie byli stronami postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, a zaskarżona decyzja uzyskała klauzulę ostateczności dnia 22 lipca 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 52 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Z przepisu tego wynika, że zaskarżony może zostać tylko taki akt administracyjny, który został wydany w wyniku rozpatrzenia wniesionego przez stronę środka zaskarżenia, a zatem co do zasady – rozstrzygnięcie organu drugiej instancji. Możliwość wniesienia środka zaskarżenia oznacza, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji może zostać wyeliminowane z obrotu prawnego przez organ odwoławczy. Dopuszczenie wniesienia skargi do sądu na akt wydany w pierwszej instancji oznaczałoby stworzenie pewnego rodzaju konkurencji pomiędzy administracyjną kontrolą instancyjną a kontrolą sprawowaną przez sąd.
Wobec tego złożenie skargi na decyzję Prezydenta Miasta K. jako organu pierwszej instancji ocenić należy jako niedopuszczalne. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 6 ppsa sąd odrzuca skargę wówczas, gdy jest ona niedopuszczalna. Dlatego orzeczono jak w sentencji postanowienia.