Uzasadnienie
Pismem z dnia 15 lutego 2020 r. R. M. i P. M. wnieśli sprzeciw od postanowienia Wojewody Małopolskiego z dnia 22 stycznia 2020 r., znak WI-I.7840.4.53.2018.SA, w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zaskarżonym postanowieniem Wojewoda Małopolski po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 9 października 2018 r. odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją o zatwierdzeniu projektu budowalnego i udzieleniu pozwolenia na budowę na rzecz R. M. i P. M. – uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Kolejnym pismem z dnia 17 lutego 2020 r. R. M. i P. M. wnieśli skargę na to samo postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 22 stycznia 2020 r., znak WI-I.7840.4.53.2018.SA, w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W skardze skarżący wyjaśnili, że sprzeciw został złożony z ostrożności procesowej; w ocenie skarżących – wbrew pouczeniu zawartemu w zaskarżonym postanowieniu – od postanowienia kasacyjnego służy skarga, a nie sprzeciw. Sprawa zainicjowana skargą została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Kr 321/20.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
W myśl art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej p.p.s.a.) od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Jak wynika z literalnego brzmienia tego przepisu i jak podkreśla się w doktrynie, instytucja procesowa sprzeciwu "nie znajduje zastosowania w odniesieniu do rozstrzygnięć kasacyjnych organu odwoławczego podjętych w (...) zażaleniowym toku instancji" (J.G. Firlus, w: H. Knysiak-Sudyka (red.), Postępowanie sądowoadministracyjne – zarys wykładu, Warszawa 2018, s. 137). Zaskarżone postanowienie nie może być przedmiotem sprzeciwu – sprzeciw ten jawi się zatem jako niedopuszczalny.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Z mocy art. 64b § 1 p.p.s.a. powołany przepis ma odpowiednie zastosowanie do sprzeciwu. Na tej podstawie Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. W punkcie 2 sentencji postanowienia Sąd orzekł o zwrocie kwoty uiszczonej na poczet wpisu na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.