Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia 26 października 2001 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960) po rozpatrzeniu odwołania A. Ł. i A. Ł. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] 2001 r. Nr [...] orzekającej o anulowaniu czynności materialno-technicznej polegającej na zameldowaniu na pobyt stały B. i Z. K. wraz z dziećmi M. i N. K. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że decyzją organu I instancji anulowano czynność materialno-techniczną polegającą na zameldowaniu w dniu [...] 2001 r. B. K. wraz z dziećmi M. i N. oraz w dniu [...] 2001 r. Z. K. na pobyt stały w lokalu przy ul. [...] w [...] z uwagi na to, że zgłaszając pobyt w powyższym lokalu osoby te nie posiadały wymaganych uprawnień. Powyższa decyzja zaskarżona została do Wojewody [...] przez A. i A. Ł.. Odwołujący się twierdzą, iż mieli pełne prawo do dysponowania częścią budynku, którego są współwłaścicielami, a w szczególności do udostępnienia lokalu Państwu K. i dokonaniu ich zameldowania. Wnieśli, zatem o uchylenie decyzji organu I instancji jako niezasadnej.
Organ II instancji po rozpatrzeniu sprawy stwierdził, że zameldowanie na pobyt stały dokonane jest prawidłowo wówczas, gdy spełnione są dwie przesłanki polegające na: 1. zamieszkaniu pod określonym adresem z zamiarem stałego pobytu (art. 6 i 10 ustawy) 2. oraz posiadaniu uprawnień do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie. Dalej organ stwierdza, iż w przedmiotowej sprawie bezspornym jest fakt, że Państwo K. dokonując zameldowania przebywali w lokalu przy ul. [...] w [...]. Jeżeli chodzi o posiadanie uprawnień do zamieszkiwania w wyżej wymienionym lokalu, to stwierdził organ, iż uprawnień tych nie posiadali gdyż w sytuacji, gdy budynek stanowi współwłasność kilku osób, to na zamieszkiwanie w takim budynku osób, które nie są współwłaścicielami, zgodę wyrazić muszą wszyscy współwłaściciele. W niniejszej sprawie tak nie było. Na przebywanie w budynku przy ul. [...] Państwa K. wyrazili zgodę A. i A. Ł., którzy mają po 1/4 części.
Pozostali współwłaściciele takiej zgody nie wyrazili. Dlatego też czynność meldunkowa była wadliwa i należało ją anulować. Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł A. Ł., który podniósł, że pozostali współwłaściciele wiedzieli o zameldowaniu Państwa K. i temu się początkowo nie sprzeciwiali. On wraz z bratem są współwłaścicielami nieruchomości i zameldowali krewnych w swojej części nieruchomości, a nie stać ich na dokonanie podziału, czego żądają pozostali współwłaściciele. Wniósł skarżący o uchylenie zaskarżonych decyzji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji.
W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), z mocy z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) do rozpoznania skargi wniesionej przed 1 stycznia 2004 r. właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Orzekając o anulowaniu czynności materialno-technicznej zameldowania organy uznały, iż w chwili dokonywania czynności po stronie osób zgłaszających zameldowanie brak było przesłanki wskazanej w art. 9 ust. 2 (Przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące należy przedstawić potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu (pomieszczeniu), w którym ma nastąpić zameldowanie) ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.).
Wyrokiem z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K. 20/01 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 i Nr 110, poz. 1189):
- a) jest niezgodny z art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
- b) nie jest niezgodny z art. 7 i 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, na podstawie, którego została wydana decyzja, stanowi z mocy art. 272 § 1 ppsa podstawę wznowienia postępowania.
Skoro, zatem zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o przepis ustawy niezgodny z Konstytucją, co stanowi przesłankę wznowienia postępowania, należało na mocy art. 145 § 1 pkt 1b ppsa orzec jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na mocy art. 55 ust. 1 ustawy o NSA w zw. z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271).