Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 3 listopada 2005 r. J.G. wystąpił do Starosty N. o ustalenie i wypłatę odszkodowania za grunt oznaczony jako działka nr 1, zajętą pod drogę krajową Nr [...].. Z akt sprawy wynika, że umową darowizny z [...].2002 r. A.G. darowała J.G. nieruchomość składającą się z działki o numerze 1.
Wojewoda decyzją z dnia [...].03.2007 r. odmówił stwierdzenia nabycia przez Skarb Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. nieruchomości obejmującej działkę nr 1 wskazując, iż działka ta nie była w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęta pod drogę krajową.
Na tej podstawie Starosta N. decyzją z dnia [...] września 2008 r. znak: [...] odmówił ustalenia odszkodowania na rzecz J.G. z uwagi na fakt, iż Wojewoda orzekł o odmowie stwierdzenia nabycia przez Skarb Państwa z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa własności nieruchomości zajętej pod fragment drogi krajowej nr [...], położonej w N. stanowiącej działkę ewidencyjną nr 1.
Decyzję tą doręczono J.G. w dniu 27 października 2008 r. i strona ta wniosła od niej odwołanie w dniu 7 listopada 2008 r., domagając się ponownego rozpatrzenia sprawy.
Odwołujący wskazał, że działka nr 1 powstała z połączenia:
- 1) działki o numerze 2, która została następnie przekształcona w działkę oznaczoną numerem 3 zajętą pod drogę i włączoną do działki nr 1;
- 2) działki nr 4, która została podzielona na działki nr 5 i 6, przy czym działka nr 5 została zajęta pod drogę i razem z działką nr 6 włączone zostały do działki nr 1;
- 3) działki nr 7, która została podzielona na działki nr 8 i 9, przy czym działka nr 8 została zajęta pod drogę i razem z działką nr 9 zostały włączone do działki nr 1;
- 4) działek nr 10, 11,12 i 13.
Odwołujący podniósł, iż ww. działki nabył jego dziadek W.W. w latach 1964-1968, ale nie uregulował ich stanu prawnego. Dopiero postanowieniem Sądu Rejonowego w N. z dnia [...]2001 r. sygn. akt: [...] ustalono, że z dniem [...] 1971 r. właścicielem całej działki nr 1 stała się A.G., a tym samym była właścicielem działek nr 3, 5 i 8 zajętych pod drogę.
Wojewoda po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty N. W uzasadnieniu Wojewoda, powołał się na art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną który ustanawia przesłanki ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomości zajęte pod drogi publiczne.
Organ odwoławczy podniósł, iż Wojewoda decyzją ostateczną z dnia [...] marca 2007 r., znak: [...] odmówił stwierdzenia nabycia przez Skarb Państwa z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., własności części nieruchomości położonej w N. oznaczonej jako działka nr 1 o pow. 0,7539 ha, obj. K W Nr [...].
Wojewoda stwierdził, iż wnioskowana działka nr 1 nie została zajęta pod pas drogowy, brak jest zatem podstaw do ustalenia odszkodowania za przedmiotową działkę w trybie art. 73 ust. 4 wyżej wymienionej ustawy z dnia 13 października 1998 r. Organ podał, iż również brak jest podstaw do rozpatrzenia w niniejszym postępowaniu podnoszonej przez J.G. kwestii własności wskazanych w odwołaniu działek nr 3, 5, 8 zajętych pod drogę i ustalenia odszkodowania. Zgodnie bowiem z przepisem art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami organem właściwym rzeczowo do wydania odrębnej decyzji o odszkodowaniu, w sytuacji gdy nastąpiło pozbawienia praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania, a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie - jest starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, w tym konkretnym przypadku Starosta.
Decyzję Wojewody doręczono A.G. i J.G. w dniu 8.01.2009 r. i strony te dnia 4 lutego 2009 r. wniosły na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Skarżący podnieśli, iż w ich piśmie z dnia 17 lipca 2005 r. skierowanym do Wojewody, nie zostały ujęte działki ewidencyjne o nr 14 i 15, które aktualnie znajdują się w pasie drogowym. Wskazali, iż wcześniej nie otrzymali z geodezji takich informacji, a żądano od nich wskazania położenia tych dwóch brakujących działek
Skarżący wnieśli o ponowne i wnikliwe rozpatrzenie sprawy obejmującej również wymienione działki.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarżący z zachowaniem 30-dniowego terminu wniosły skargi na decyzję Wojewody.
Właściwym rzeczowo do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l-instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.).
Właściwość miejscowa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w tej sprawie wynika stąd, że Wojewoda, którego decyzja została zaskarżona, ma siedzibę w K.. Z art. 13 § 2 P.p.s.a. wynika, że do rozpoznania sprawy właściwym miejscowo jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Zgodnie z § 1 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. z 2003 r. Nr 72, póz. 652 z późn. zm.) obszar właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie obejmuje obszar Województwa.
Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną Przedmiotem postępowania przed sądem administracyjnym jest kontrola decyzji Wojewody z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] oraz poprzedzającej jej decyzji Starosty N. z dnia [...] września 2008 r. znak: [...]. Powyższe decyzje dotyczą nieruchomości oznaczonej nr 1. Natomiast w skardze A.G. i J.G. podnieśli, iż rozszerzają swoje żądanie wypłaty odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną również na działki o nr 14 i 15.
W pierwszej zatem kolejności należy zauważyć, iż we wniosku o odszkodowanie za nieruchomości zajęte pod drogę publiczną skarżący wymienili wyłącznie działkę nr 1. Zatem organy obu instancji rozpoznały w całości sprawę w zakresie żądania skarżących, a zgłoszenie dodatkowych działek do rozpoznania w niniejszej sprawie nie może wywrzeć skutku prawnego.
Przechodząc do merytorycznej oceny prawidłowości decyzji obu instancji należy stwierdzić, iż zarówno decyzja Starosty N,. jak i Wojewody są poprawne i wydane zgodnie z prawem. Art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 Nr 133, poz. 982 z późn. zm.) stanowi, iż nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, za odszkodowaniem ustalonym na wniosek właściciela nieruchomości zgłoszonym do dnia 31 grudnia 2005 r.
Jak wynika z powyższego przepisu sprawa ustalenia i wypłaty odszkodowania obwarowana jest kilkoma przesłankami. Warunkiem koniecznym wypłaty odszkodowania za zajętą nieruchomość jest ustalenie faktu jej zajęcia pod drogę publiczną. Na podstawie akt sprawy Sąd ustalił, iż Wojewoda decyzją z dnia [...] marca 2007 r. znak: [...] odmówił stwierdzenia nabycia przez Skarb Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własności nieruchomości działki nr ew. 1 o pow. 0,7539 ha. Powodem takiego rozstrzygnięcia była okoliczność braku zajęcia tej działki pod drogę publiczną. Decyzja Wojewody stała się ostateczna wobec niezaskarżenia jej do sądu administracyjnego.
W związku z powyższym stwierdzić należy, iż działka o nr ew. 1 nie została zajęta pod drogę publiczną, wobec czego brak jest podstaw do ustalenia i wypłaty odszkodowania na podstawie art. 73 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.
Skarżący w toku postępowania administracyjnego poodnosili, że działka nr 1 powstała z połączenia działek nr 16, 6, 9, 10, 11, 12 i 13. Ale zarazem dodali, że działka nr 3 (powstała z podziału działki nr 2 na działki nr 3 i 16), działka nr 5 (powstała z podziału działki nr 4 na działki nr 5 i 6) oraz działka nr 8 (powstała z podziału działki nr 7 na działki nr 9 i 8) - zostały zajęte pod drogę publiczną i nie weszły w skład działki nr 1. W skład działki nr 1 weszły bowiem działki nr 16 (jako część byłej działki nr 2), działka nr 6 (jako część byłej działki nr 4) oraz działka nr 9 (jako część byłej działki nr 7. Takie zmiany mają potwierdzenie w dołączanych w toku postępowania przed organami administracji porównawczymi wykazami zmian działek ewidencyjnych (akta administracyjne sprawy, karta nr [...]).
Tym samym już w toku postępowania administracyjnego sami skarżący podając, iż domagają się przyznania odszkodowania za działkę nr 1 dołączali dokumenty z których wynikało, że działka ta nie weszła w skład drogi publicznej. Skarżący przedkładali dokumenty datowane na styczeń 1994 r. z których wprost wynikało, że działka nr 1 nie jest częścią pasa drogowego (akta administracyjne, karty nr [...]). Tym samym już od 1994 r. granice działki nr 1 powinny być stronom znane. Takie dokumenty strony przekazały organowi już w toku postępowania przed organem I instancji. Z tych dokumentów wprost wynika, że działki nr 3, 17, 18, 8 weszły w skład działki drogowej oznaczonej jako działka nr 19. A wiec już w toku postępowania przed organem l instancji skarżący domagali się ustalenia odszkodowania za konkretną działkę.
Potwierdza to treść skargi, z której wynika w istocie, że skarżący modyfikują swoje żądanie i po raz pierwszy wskazują, że domagają się również odszkodowania za działki nr 14 i 15. Gdyby skarżący podali, że domagają się odszkodowania za działki, które z przedkładanych przez nich dokumentów były zajęte pod drogę publiczną (np. działka nr 3, nr 5 lub 8) - to wówczas istotnie można byłoby uznać, że organy administracji nie wyjaśniły sprawy w zakresie określenia przedmiotu żądania. Skarżący jednak precyzowali, że chodzi im o działkę nr 1 i wykazując zmiany gruntowe zarazem wskazywali, że w skład tej działki nie weszły te tereny, które byłyby zajęte pod drogę publiczną.
Tym samym nie można w tej sprawie uznać, że organy administracji naruszyły prawo prowadząc postępowanie administracyjne.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.