Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] 2002 r. (znak: [...]) Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust.l, art. 34 ust.4, art. 36 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo Budowlane (Dz.U. nr.89 poz.414 z późn.zm.- obecnie tj. Dz.U. z 2003 r. nr.207 poz. 2016 z późn.zm.- zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r.) po rozpoznaniu wniosku S. i D. J. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem i z infrastrukturą techniczną przyłączem wodno - kanalizacyjnym, elektrycznym, gazowym z działki nr [...], na nieruchomości położonej w Krakowie oznaczonej w ewidencji gruntów l jako dz.ewid. nr [...] obr. [...]- K. Odwołania M.O., A.O., E. i J.G., M.D. nie zostały uwzględnione i Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 20.11.2002 r. (znak: [...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje podnosząc w uzasadnieniu, że przedmiotowa decyzja została wydana na podstawie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Nr [...] z dnia [...] 2001 r. (znak: [...]), która orzekła o zgodności zamierzenia budowlanego z obowiązującym dla przedmiotowego terenu miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w terminie ważności tej decyzji i spełnia wymagania w niej zawarte. W celu uzyskania pozwolenia na zamierzone roboty budowlane inwestor przedstawił projekt budowlany wykonany przez uprawnionego projektanta, ze stosownymi uzgodnieniami, w szczególności projekt uzyskał uzgodnienie w zakresie przyłączenia do sieci infrastruktury w Zakładzie Uzgadniania Dokumentacji Projektowej. Inwestor posiada prawo do dysponowania terenem na cele budowlane. Prawo to jest kwestionowane przez odwołujących się, w części dotyczącej dojazdu przez działkę nr [...].
Odwołujący się spadkobiercy poprzedniego współwłaściciela działki [...] zgłaszają roszczenia do tej działki. Ponadto, nie uwzględniając możliwości i zamierzeń inwestora, postulują urządzenie dojazdu do terenu inwestycji od innej strony, prawdopodobnie przez działki [...],[...] oraz [...] lub [...].
Dz.ewid. [...] stanowi teren publiczny, z przeznaczeniem na drogę dojazdową do sąsiadujących z nią nieruchomości, w ciągu ulicy S., co wykazano w wypisie ewidencyjnym i na mapie ewidencji gruntów. Dojazd do terenu inwestycji przez działkę nr [...] został wskazany w wydanym przez właściwy organ "Oświadczeniu o przyłączeniu do dróg lądowych" z dnia [...] 2002 r. (znak: [...]), na podstawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył M.O. i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z powodu naruszenia prawa materialnego jak i przepisów postępowania administracyjnego zarzucił, że stanowisko organów jakoby dz. ewid. [...] przez którą zaplanowano dojazd do nieruchomości stanowiącej przedmiot inwestycji stanowi teren publiczny jest błędne gdyż działka ta stanowi grunt prywatny. Stanowiła ona dawną działkę l kat. [...] - Z. i była wpisana w księdze wieczystej nr [...] jako własność dziadka skarżącego M.O. – J.O., który zmarł, po nim dziedziczył J.O. również zmarły dn. [...]1959r., a Sąd Powiatowy dla Miasta K., prawomocnym postanowieniem z dn. [...]1969 r., sygn. akt [...] stwierdził m.in. nabycie spadku na rzecz skarżącego M.O. Wyżej wymienioną księgę wieczystą zamknięto i nie przeniesiono wpisów dotyczących tej działki do nowej księgi wieczystej, w związku z czym M. O. wniósł do SR dla K. Wydział Ksiąg Wieczystych o sprostowanie z urzędu tych wpisów.
Skarżący zarzucił także naruszenie § 14 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki albowiem planowana inwestycja nie ma dojazdu do drogi publicznej. Również został naruszony § 14 pkt 2, gdyż inwestycja ta znajduje się w zespole 7-miu budynków jednorodzinnych i dojazd ma szerokość 3 metry, a winien mieć nie mniejszą niż 5 m. Przy wydaniu zaskarżonej decyzji został też naruszony art. 97 § l pkt 4 kpa gdyż przed wysłaniem tej decyzji do stron wpłynął wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu rozstrzygnięcia postępowania wieczystoksięgowego i nie został on uwzględniony.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu podnosząc, że "zgodnie z aktualnym wypisem rejestru gruntów działka Nr [...] stanowi własność Skarbu Państwa, w zarządzie Miejskiego Zarządu Dróg w K. i stanowi ulicę S.", czego dowodem ma być dokument znajdujący się na k. 13 akt II instancji, (na k. 13 nie ma takiego dokumentu).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Skargę należy uznać za nieuzasadnioną. Dokonana w trybie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269), kontrola sądowa zaskarżonej decyzji, nie stwierdziła aby naruszała ona prawo. Zgodnie z art. 35 ust.4 Prawa Budowlanego z 1994 r., właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, gdy stwierdzi zgodność: projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, a nadto kompletność projektu budowlanego (w tym posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń), wykonanego przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Nadto organ nie może odmówić wydania przedmiotowej decyzji, gdy ustali zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w zakresie określonym w art. 5 i 32 ust. 4 Prawa Budowlanego.
Spór w sprawie mniejszej sprowadza się do kwestionowania przez skarżącego prawa dostępu nieruchomości inwestora do drogi publicznej. Jak wynika z ustaleń organów dostęp ten prowadzić ma przez ul. S. dz.ewid. [...]. Powyższe ustalenia orzekające organy oparły na podstawie dokumentu urzędowego jakim jest wypis z rejestru gruntów. Według tego wypisu właścicielem dz.ewid. [...] jest Skarb Państwa a pozostaje ona w zarządzie Miasta K., który przez swoje organy wyraził zgodę na dojazd do działki inwestora. Wypis z rejestru gruntów jest dokumentem urzędowym korzystającym z domniemania prawdziwości (art. 76 § 1 kpa). Domniemanie to może być obalone i taką próbę podjął skarżący - ale próba ta nie doprowadziła do obalenia domniemania bowiem jego wniosek o ujawnienie prawa własności został prawomocnie oddalony z uwagi na niewskazanie tytułu własności (zob. oświadczenie pełnomocnika na rozprawie przed Sądem w dniu 15.11.2006 r.). Tym samym zarzut jest chybiony i nie może prowadzić do uwzględnienia skargi.
Również nie trafny jest drugi zarzut skarżącego, a sprowadzający się do twierdzenia naruszenia § 14 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Otóż całe postępowanie wykazało, że nieruchomość inwestora ma dostęp do drogi publicznej a dostęp ten ma szerokość 3,20 m. Szerokość 5 m musi mieć ciąg ciągu pieszo-jezdny, natomiast dojazd musi mieć szerokość jezdni nie mniejszą niż 3 m. I taką szerokość ma co jest przyznane w skardze i dodatkowo przyznane zostało na rozprawie przed Sądem (zob. oświadczenie pełnomocnika na rozprawie przed Sądem w dniu 15.11.2006 r.).
Nie można także podzielić zarzutu podniesionego na rozprawie, iż w postępowaniu nie brali udziału B. i M. M. jest bowiem poza sporem, że ich nieruchomość nie graniczy z nieruchomością inwestorów a ich interes może mieć co najwyżej charakter faktyczny.
W tym stanie rzeczy skoro dokonana kontrola nie wykazała aby zaskarżona decyzja, czy poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszały prawo, na podstawie art. 151 p.o.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.