Uzasadnienie
Rozkazem personalnym nr [...] z dnia 22 października 2002r. do L. dz. –[...] [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] po rozpatrzeniu odwołania sierż. szt. Ł. B. od rozkazu personalnego nr [...] z dnia 16 sierpnia 2002r. Komendanta Miejskiego Policji w [...] w sprawie przyznania sierż. szt. Ł. B. nagrody rocznej za 2001 r. obniżonej o 20% - postanowił utrzymać w mocy zaskarżony rozkaz personalny.
Na uzasadnienie tej decyzji [...] Komendant Wojewódzki Policji podał, że wymierzenie policjantowi kary dyscyplinarnej nałożyło na przełożonego obowiązek obniżenia mu nagrody rocznej zgodnie z § 6 Rozporządzenia z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. z 2002r. Nr 7, poz. 58 ze zm.). Okoliczność, że kara uległa już zatarciu nie ma znaczenia, albowiem istotny jest sam fakt naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie lub podczas wykonywania zadań albo czynności służbowych, jeżeli w zakończonym prawomocnie postępowaniu dyscyplinarnym został uznany winnym zarzucanych mu czynów. Do przełożonego właściwego w sprawach osobowych należało określenie wysokości obniżenia nagrody rocznej i Komendant Miejski Policji w [...] ustalił wysokość obniżki na minimalnym poziomie.
Z decyzją tą - rozkazem personalnym nr [...][...] Komendanta Policji w [...] nie zgodził się Ł. B., który wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, gdyż orzeczeniem z dnia [...] maja 2002r. został przez organ II instancji uznany winnym naruszenia dyscypliny służbowej i ukarany karą upomnienia. Bieg l miesięcznego przedawnienia biegł - jego zdaniem od dnia doręczenia mu tego orzeczenia, tj. od dnia [...] maja 2002r. Zdaniem skarżącego Rozkaz Personalny nr [...]. [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2002r. utrzymujący w mocy wydany przez Komendanta Miejskiego Policji Rozkaz Personalny o obniżeniu nagrody rocznej, który to jako decyzja ostateczna został skarżącemu doręczony w dniu [...] listopada 2002r. a tym samym - zdaniem skarżącego - decyzja organu I instancji wydana w 85 dniu od daty uprawomocnienia się ostatecznego orzeczenia o ukaraniu karą upomnienia jest nieważna, gdyż w tym dniu - jego zdaniem - kara winna być uznana za niebyłą i zapis o karalności winien być nieczytelny.
W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki w [...] wniósł o jej oddalenie uzasadniając jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i zaznaczył, że to, czy kara uległa zatarciu nie ma znaczenia, gdyż zgodnie z przepisami istotny jest fakt naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej (...), jeśli w prawomocnie zakończonym postępowaniu został uznany winnym zarzuconego czynu.
Na rozprawie w dniu [...] stycznia 2005r. Sąd rozpoznał jako poprzedzającą niniejszą sprawę - sprawę ze skargi Ł. B. w przedmiocie orzeczenia wobec niego kary dyscyplinarnej w postaci upomnienia do sygn. akt IISA/Kr 1443/02 (kara ta była podstawą obniżenia funkcjonariuszowi przedmiotowej nagrody rocznej), w wyniku którego to rozpoznania wyrokiem uchylono zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzające je orzeczenie organu pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz.U. nr 153, poz. 1270) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.)
Wojewódzki Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art.3 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę uwzględnił, choć z innych powodów niż wskazywała na to skarga.
W szczególności należy zwrócić uwagę, że organy administracyjne zastosowały błędnie Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. z 2002r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), które weszło w życie dopiero w dniu 11.07.2002r., podczas gdy należało zastosować wcześniej wydany akt prawny, albowiem sprawę nagrody rocznej za 2001 rok regulowały przepisy Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 lipca 1999r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. z 1999r. nr 66, poz. 747) i to niezależnie od tego kiedy faktycznie wydano decyzję w przedmiocie przyznania i naliczenia tej nagrody. Różnica w tych przepisach dotyczy tego, że podstawą do obniżenia nagrody rocznej według § 4 pkt 2 Rozporządzenia z 1999r. jest naruszenie przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań albo czynności służbowych, jeżeli w przeprowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym został uznany winnym zarzucanych mu czynów, a zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia z 2002r., -jeżeli w zakończonym prawomocnie postępowaniu dyscyplinarnym został uznany winnym zarzucanych mu czynów.
Postępowanie dyscyplinarne w stosunku do Ł. B. do tej pory nie zostało zakończone prawomocnie, bowiem od orzeczenia dyscyplinarnego wydanego przez organ II instancji Ł. B. złożył skargę do sądu administracyjnego, a wyrokiem z dnia 10 stycznia 2005r. uchylono zaskarżone orzeczenie wraz z orzeczeniem go poprzedzającym organu I instancji.
Wobec treści wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1443/02 uchylającego orzeczenia dyscyplinarne organów I i II instancji - Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że w chwili obecnej postępowanie dyscyplinarne wobec funkcjonariusza także nie zostało przeprowadzone w rozumieniu § 4 pkt 2 Rozporządzenia z dnia 28 lipca 1999r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych (...), a zatem brak jest jakichkolwiek podstaw do wydania decyzji w przedmiocie obniżenia Ł. B. nagrody rocznej za 2001 r.
Mając powyższe na względzie - Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za uzasadnioną i na mocy art. 145 par. 1 pkt 1 a) p.p.s.a. uchylił zaskarżone decyzje -rozkazy personalne - jak w sentencji wyroku.