Postanowienie WSA w Krakowie z 29 marca 2012 r., II SA/Kr 331/12

Sąd

Dnia 29 marca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie

Rozpoznanie

w dniu 29 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym * wniosku K.K. i J.M.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 19 grudnia 2011 r. nr: [...], w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji..

Skład

Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz przewodniczący

Uzasadnienie

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr[...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] października 2011 r. znak: [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa sieci kanalizacji sanitarnej w rejonie ulicy [...] w K. na działkach nr [...],[...] [...] obr. [...] w K. " K.K. i J.M.K., reprezentowani przez pełnomocnika radcę prawnego, zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek powyższy nie zawierał żadnego uzasadnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Jak wynika z art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia,30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, póz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym w świetle orzecznictwa to wnioskodawca winien wykazać, iż zachodzi jedna z wyżej wymienionych okoliczności. Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 6 lutego 2009 r. II FZ 39/09 Lex nr 489786, w którym stwierdzono, że: Postanowienie sądu pierwszej instancji odmawiające na podstawie art. 61 § 3 t.p.s.a. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z powodu braku jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku strony w tym zakresie, należy uznać za zgodne prawem. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności.

W niniejszej sprawie przede wszystkim należy podnieść, że skarżący całkowicie pominęli jakiekolwiek uzasadnienie swojego żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie podali żadnych okoliczności uzasadniających wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący nie uprawdopodobnili w żaden sposób, by w związku z zaskarżonym postanowieniem zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W takiej sytuacji Sąd nie ma możliwości weryfikacji zasadności zgłoszonego wniosku. To na skarżących ciążył obowiązek wykazania (okoliczności z rozpatrywanej normy. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinno zawierać skonkretyzowanie przez stronę skarżącą okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do niej wstrzymywanie wykonania skarżonej decyzji jest uzasadnione. Takiego uzasadnienia nie zawarto.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przeprowadził badanie akt sprawy zakresie ewentualnego istnienia (występowania) jakichkolwiek okoliczności wskazujących na powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia stronie znacznej szkody. Z sprowadzonej analizy akt nie wynika jednak, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło skutkować po stronie skarżącej powstaniem niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody. Przesłanka ta jest bowiem spełniona, zgodnie z orzecznictwem, gdy wykonanie decyzji pociąga za sobą skutki kwalifikowane, a nie zwykłe skutki wykonania decyzji. W przeciwnym wypadku każda decyzja podlegałaby wstrzymaniu wykonania na wniosek strony, a ustawodawca takiej woli nie wyraził w art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.

Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji.