Uzasadnienie
A.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 5 stycznia 2017 r., [...] utrzymującą w mocy decyzję nr [...] Prezydenta Miasta K. z 19 września 2016 r., którą orzeczono o ustaleniu w stosunku do skarżącego jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w kwocie 7313,55 zł i częściowym umorzeniu postępowania. W dniu 4 maja 2017 r. do tut. sądu wpłynęło pismo skarżącego zawierające wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Na jego uzasadnienie podano, że skarżący jest emerytem i nie posiada środków na zapłacenie orzeczonej kwoty.
Z urzędu sądowi wiadomo, że skarżący zaskarżył również dwie inne decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 5 stycznia 2017 r., w których orzeczono o opłatach planistycznych w wysokości 2045,93 zł oraz 2217,38 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd może także wstrzymać wykonanie aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i n.). Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, które sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela, to wnioskodawca, domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (por. postanowienie NSA z 12 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14).
Warunkiem rozpatrzenia przez sąd merytorycznie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest więc jego właściwe uzasadnienie, tj. wykazanie przez wnioskującego, że w sprawie zachodzi przynajmniej jedna z przesłanek wynikających z art. 61 § 3 ppsa. W przedmiotowej sprawie, wniosek nie mógł zostać uwzględniony, bowiem skarżący nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody, czy niebezpieczeństwa trudnych do odwrócenia skutków. Twierdzenia wniosku są bardzo ogólnikowe i gołosłowne. Skarżący nie podnosi żadnych konkretnych okoliczności uzasadniających uwzględnienie wniosku, jego twierdzenia, że nie posiada środków finansowych na wykonanie zobowiązania nie są poparte żadnymi faktami co do stanu majątkowego, czy sytuacji osobistej.
Natomiast z zalegającego w aktach sprawy aktu notarialnego z 16 grudnia 2011 r. wynika między innymi, że skarżący z tytułu sprzedaży nieruchomości otrzymał kwotę 240 000 zł. Oczywistym jest, że skarżący na chwilę obecną może nie dysponować już żadnymi oszczędnościami z tego tytułu, jednak okoliczność ta powinna zostać jednoznacznie wyjaśniona. Należy również zwrócić uwagę, że świadczenie pieniężne, którego dotyczy spór w niniejszej sprawie, jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, zatem wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania winien zostać uzasadniony ze szczególną starannością.
To wszystko sprawia, że nie jest możliwe wstrzymanie decyzji w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w oparciu art. 61 § 3 p.p.s.a., a zatem należało orzec jak w sentencji postanowienia na podstawie powołanego przepisu.