Uzasadnienie
Pismem z dnia 12 lutego 2020 r. [...]" Spółka Akcyjna Oddział w T., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, za pośrednictwem [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w K., skargę na decyzję tegoż organu z dnia 7 stycznia 2020 r., znak [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za brak wystawienia dokumentów handlowych.
Do skargi załączone było pełnomocnictwo udzielone występującej w sprawie adwokat przez dyrektora zakładu – osoby nieujawnionej w KRS jako osoba uprawniona do reprezentowania spółki. W wykonaniu zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 30 marca 2020 r. pełnomocnik skarżącej została wezwana, pod rygorem odrzucenia skargi, do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni w przez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, podpisanego przez osoby uprawnione do reprezentacji spółki. Wezwanie zostało doręczone w dniu 26 maja 2020 r.
W załączeniu do pisma z dnia 2 czerwca 2020 r. pełnomocnik skarżącej przedłożyła odpis pełnomocnictwa ogólnego z dnia 15 czerwca 2016 r. udzielonego dyrektorowi oddziału przez zarząd spółki, informację z KRS co do sposobu reprezentacji spółki oraz odpis pełnomocnictwa z dnia 25 listopada 2019 r. udzielonego działającej w sprawie adwokat przez dyrektora oddziału. Wspomniane pełnomocnictwo ogólne nie przewiduje możliwości udzielania dalszych pełnomocnictw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
W świetle art. 57 § 1 ab initio, art. 46 § 3, art. 28 § 1 oraz 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a.") do skargi wnoszonej przez pełnomocnika należy dołączyć pełnomocnictwo – w przypadku osoby prawnej lub innej jednostki organizacyjnej wraz z dokumentem wskazującym sposób i osoby uprawnione do jej reprezentacji. Brak pełnomocnictwa tudzież wspomnianych dokumentów to brak formalny skargi, który powoduje, że nie może ona otrzymać prawidłowego biegu. Brakiem tym jest dotknięta przedmiotowa skarga i – mimo stosownego wezwania – nie został on usunięty w wyznaczonym terminie.
W ocenie Sądu, treść pełnomocnictwa z dnia 15 czerwca 2016 r. udzielonego dyrektorowi oddziału przez zarząd spółki może budzić wątpliwości co do tego, czy ma ono znamiona pełnomocnictwa do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnym; wątpliwości może również budzić status dyrektora zakładu jako pracownika w rozumieniu art. 35 § 2 p.p.s.a. Niemniej jednak zasadnicze znaczenie ma to, że pełnomocnik strony, który nie jest pełnomocnikiem profesjonalnym i do którego nie mają zastosowania żadne przepisy szczególne, co do zasady nie może na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego skutecznie udzielić dalszego pełnomocnictwa (czy też pełnomocnictwa substytucyjnego) innej osobie, nawet adwokatowi czy radcy prawnemu.
W tym kontekście należy zwrócić uwagę na art. 39 pkt 2 p.p.s.a, który głosi, że "pełnomocnictwo ogólne lub do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje z samego prawa umocowanie do (...) udzielenia dalszego pełnomocnictwa na zasadach określonych w odrębnych przepisach". Jest przy tym rzeczą znamienną, że przepis ten wyraźnie różni się od swojego odpowiednika w postępowaniu cywilnym. Zgodnie z art. 91 pkt 3 k.p.c. "pełnomocnictwo procesowe obejmuje z samego prawa umocowanie do (...) udzielenia dalszego pełnomocnictwa procesowego adwokatowi lub radcy prawnemu" – nie ma tam zatem odesłania do uwarunkowań wynikających z przepisów szczególnych.
Odrębnymi przepisami w rozumieniu art. 39 pkt 2 p.p.s.a. są: art. 21 ustawy o radcach prawnych, art. 25 ust. 3 Prawa o adwokaturze, art. 41 ust. 5 ustawy o doradztwie podatkowym, art. 9 ust. 2 ustawy o rzecznikach patentowych. Przepisy te nie określają zasad i w ogóle nie przewidują możliwości przyjmowania pełnomocnictwa substytucyjnego od pełnomocników nieprofesjonalnych.
W ocenie Sądu, w świetle art. 39 pkt 2 p.p.s.a. jest rzeczą dyskusyjną, czy na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego stosowanie konstrukcji dalszego pełnomocnictwa (czy też pełnomocnictwa substytucyjnego) jest w ogóle dopuszczalne poza zakresem zastosowania wymienionych przepisów szczególnych. Ale gdyby nawet przyjąć, że takiej dopuszczalności można upatrywać w przepisach ogólnych kodeksu cywilnego, to w niniejszej sprawie przesłanki w nich opisane również nie byłyby spełnione. Wszak art. 106 k.c. stanowi, że "pełnomocnik może ustanowić dla mocodawcy innych pełnomocników tylko wtedy, gdy umocowanie takie wynika z treści pełnomocnictwa, z ustawy lub ze stosunku prawnego będącego podstawą pełnomocnictwa". Z dokumentów przedłożonych do akt takie umocowanie pełnomocnika nie wynika.
W piśmiennictwie, w komentarzu do art. 39 p.p.s.a., podkreśla się, że: "Możliwość udzielania dalszego pełnomocnictwa (inaczej: substytucji) na gruncie komentowanego modelu ustawowego jest ograniczona do przypadków, w których odrębne przepisy ustalają zasady dokonywania tej czynności" (J. Drachal, J. Jagielski, M. Cherka, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2017, s. 248). To przepisy ustaw szczególnych "determinują katalog podmiotów zdolnych do udzielania substytucji oraz takich, które mogą być przez nie ustanowione substytutami" (tamże).
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych przepisów, Sąd orzekł jak w sentencji.