Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 19 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 336/20

Uzasadnienie

Prokurator Rejonowy Kraków-Prądnik Biały w Krakowie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miasta Oświęcim Nr XXXI/606/13 z dnia 30 stycznia 2013 roku w sprawie przyjęcia Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Miasta Oświęcim w 2013 roku, zaskarżając § 3 pkt 7, § 6 ust. 2 i § 7 pkt 2, § 8 ust. 1 i § 11 Programu stanowiącego Załącznik do wymienionej uchwały.

Prokurator zaskarżonej uchwale zarzucił:

1. 1. naruszenie art. 11a ust. 2 pkt 7 ustawy o ochronie zwierząt z dnia 21 sierpnia 1997 roku polegające na niewypełnieniu obowiązku wynikającego z upoważnienia ustawowego i nieuregulowanie w § 3 pkt 7 Programu kwestii dotyczącej zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich poprzez niewskazanie konkretnego gospodarstwa rolnego gdzie zwierzęta mają być umieszczone,
2. 2. naruszenie art. 11a ust. 2 pkt 4 ustawy o ochronie zwierząt polegające na niewypełnieniu obowiązku wynikającego z upoważnienia ustawowego i nieuregulowanie w § 6 ust. 2 i § 7 pkt 2 i § 8 ust. 1 Programu kwestii dotyczącej sterylizacji albo kastracji zwierząt poprzez niewskazanie uprawnionego do tego konkretnego lekarza weterynarii wraz z jego adresem,
3. 3. naruszenie art. 11a ust. 2 pkt 6 ustawy o ochronie zwierząt polegające na niewypełnieniu obowiązku wynikającego z upoważnienia ustawowego i nieuregulowanie w § 7 pkt 2 Programu kwestii dotyczącej usypiania ślepych miotów poprzez niewskazanie uprawnionego do tego konkretnego lekarza weterynarii wraz z jego adresem,
4. 4. naruszenie art. 11a ust. 2 pkt 8 ustawy o ochronie zwierząt polegające na niewypełnieniu obowiązku wynikającego z upoważnienia ustawowego i nieuregulowanie w § 11 Programu kwestii dotyczącej zapewnienia całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt poprzez niewskazanie uprawnionego do tego konkretnego lekarza weterynarii wraz z jego adresem.

Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości.

W uzasadnieniu skargi podano, że uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym oraz art. 11a ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt. Zaskarżone przepisy Programu są sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa. Przy ich uchwalaniu doszło do naruszenia art. 11a ustawy o ochronie zwierząt. Naruszenie prawa dotyczy nieokreślenia obligatoryjnych elementów Programu poprzez niewskazanie konkretnego lekarza weterynarii wraz z jego adresem, uprawnionego do usypiania ślepych miotów, sterylizacji albo kastracji zwierząt oraz zapewnienia całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt na terenie Miasta oraz niewskazanie konkretnego gospodarstwa rolnego gdzie mają mieć zapewnione miejsce zwierzęta gospodarskie, co w rzeczywistości czyniło niemożliwym skorzystanie z usług, które gmina na podstawie wymienionego Programu była obowiązana zapewnić.

Nie budzi bowiem wątpliwości, że obowiązek dotyczący zapewnienia możliwości usypiania ślepych miotów, sterylizacji zwierząt, a zwłaszcza zapewnienia całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt może być realnie spełniony tylko i wyłącznie w sytuacji gdy wiadomo jest, jaki konkretnie lekarz weterynarii (i gdzie) zajmie się zwierzęciem. Podobnie jest z gospodarstwem rolnym do którego mogą trafić (także w trybie interwencyjnym) zwierzęta gospodarskie. Tego, w zaskarżonej uchwale zabrakło.

Zdaniem skarżącego nie wystarczającym było odniesienie się do nieokreślonego lekarza weterynarii i gospodarstwa rolnego, z którym podmiot uprawniony ma mieć dopiero podpisaną stosowną umowę. Dla adresata norm aktu prawa miejscowego nie wiadomo bowiem było, czy umowy takie faktycznie zostały zawarte. Brak ten, może z kolei rodzić ewentualną odpowiedzialność odszkodowawczą gminy w sytuacji pojawienia się uzasadnionych roszczeń właścicieli zwierząt, którzy nie byli w stanie z pomocy weterynaryjnej skorzystać. Organ zobowiązany jest do wyczerpania zakresu upoważnienia ustawowego przez konkretne uregulowanie wszystkich kwestii uznanych za ustawodawcę za istotne. Niewypełnienie bowiem takiego obowiązku musi skutkować stwierdzeniem istotnego naruszenia prawa powodującego nienależytą ochroną zwierząt w danym okresie, a w konsekwencji prowadzić do nieważności uchwały w całości.

Prokurator nadmienił, że fakt, że zaskarżona uchwała już nie obowiązuje a okres jej obowiązywania nie był długi nie wyłącza możliwości jej zaskarżenia. Ponadto z uwagi zaś na fakt, iż skarga dotyczy uchwały Rady Miasta Oświęcim - aktu prawa miejscowego, który uchwalono w dniu 30 stycznia 2013 roku, brak jest ograniczenia czasowego do wniesienia skargi przez prokuratora (art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 roku o zmianie ustawy kodeks postępowania administracyjnego i innych ustaw w zw. z art. 53 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi)

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Oświęcim wniósł o oddalenie skargi w całości, a względnie w przypadku przyjęcia, że zaskarżona uchwała podjęta została z istotnym naruszeniem prawa stwierdzenie jej nieważności jedynie w części objętej zakresem zaskarżenia.

Organ zaznaczył, że uchwała nie została uznana przez Wojewodę Małopolskiego za naruszającą jakiekolwiek przepis prawa. W ocenie organu, Program zawiera wszystkie obligatoryjne elementy wymienione w przepisach ustawy o ochronie zwierząt

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego § 3 pkt 7 Programu organ wyjaśnił, że w razie konieczności umieszczenia zwierząt gospodarskich w gospodarstwie rolnym, odebranych na podstawie decyzji lub w wyniku innych zdarzeń losowych, Miasto podpisze z gospodarstwem stosowną umowę. Miasto otrzymało bowiem zapewnienie od osoby prowadzącej Gospodarstwo Rolne przy ul. [...] w O., że w przypadku takiej konieczności zwierzęta gospodarskie mogą być tam umieszczane. W zakresie zarzutów nie wskazania w sposób nie budzący wątpliwości w § 6 ust. 2, w § 7 pkt. 2, w § 8 ust. 1 oraz w § 11 Programu, podmiotów odpowiedzialnych za realizację zadania sterylizacji albo kastracji zwierząt oraz usypianie ślepych miotów zwierząt, jak również podmiotów odpowiedzialnych za realizację zadania polegającego na zapewnieniu całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt organ wyjaśnił, że w ww. paragrafach Programu stwierdzono, że Miasto podpisało umowę z OTOZ Animals umowę na kompleksowe świadczenie usług w tym zakresie, natomiast OTOZ Animals, której statutowym celem jest sprawowanie ochrony nad zwierzętami bezdomnymi, miało podpisaną umowę z Lekarzem Weterynarii, ul. [...] w C. na usypianie ślepych miotów i udzielanie pomocy rannym zwierzętom w przypadku zdarzeń losowych. Tym samym realizacja w/w zadań w tym wskazanie podmiotów je realizujących została wyraźnie wskazana w treści programu.

Organ wniósł o oddalenie skargi, względnie stwierdzenie, że zaskarżona uchwała wydana została z naruszeniem prawa. Ponadto zaznaczył, nawet w przypadku przyjęcia, że zaskarżona uchwała podjęta została z istotnym naruszeniem prawa, to możliwość funkcjonowania zaskarżonej uchwały bez kwestionowanych przez prokuratora postanowień wskazuje na niezasadność stwierdzania jej nieważności w całości, a jedynie w części objętej zakresem zaskarżenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje

Przedmiotem kontroli Sądu jest uchwała Rady Miasta Oświęcim Nr XXXI/606/13 z dnia 30 stycznia 2013 roku w sprawie przyjęcia Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Miasta Oświęcim w 2013 roku. Program uchwalony został w postaci załącznika do uchwały.

Skarga została wniesiona na podstawie art.8 § 1, art.13 § 1, art..50 § 1 art. 52 § 1 w związku z art.3 § 2 pkt 5 i art.53 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) zwanym dalej p.p.s.a.

Zgodnie z tymi przepisami kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Prokurator oraz Rzecznik Praw Obywatelskich mogą wziąć udział w każdym toczącym się postępowaniu, a także wnieść skargę, skargę kasacyjną, zażalenie oraz skargę o wznowienie postępowania, jeżeli według ich oceny wymagają tego ochrona praworządności lub praw człowieka i obywatela. W takim przypadku przysługują im prawa strony. Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.

W pierwszym rzędzie wskazać należy, że zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego. Orzecznictwo nie jest w tym zakresie jednolite, jednak wyraźnie dominuje pogląd o zaliczeniu uchwał w przedmiocie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami do aktów prawa miejscowego. Najszerzej wypowiedział się w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14.06.2017 r. sygn. II OSK 1001/17. Pogląd ten zaprezentowany został również w następujących wyrokach NSA: z dnia 13.03.2013r., sygn. II OSK 37/13, z dnia 2.02.2016 r., sygn. II OSK 3051/15, z dnia 30.03.2016 r., sygn. II OSK 221/16, z dnia 12.10.2016 r., sygn. II OSK 3245/14. Program opieki nad zwierzętami ma istotne znaczenie informacyjne dla mieszkańców, którzy mogą się dowiedzieć z niego kto na terenie gminy prowadzi schronisko, gospodarstwo rolne, czy też jest podmiotem zobowiązanym do całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadku zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt.

Systemowo poprawna, a celowościowo jedynie właściwa jest taka wykładnia przepisu art. 11a omawianej ustawy, która odczytuje zawarte tam upoważnienie jako kompetencje rady gminy do podjęcia uchwały w formie aktu prawa miejscowego. (por. J. Bobrowicz, "Kwalifikacja aktu normatywnego jako aktu prawa miejscowego - na przykładzie uchwały w sprawie programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi i zapobiegania bezdomności zwierząt", Administracja, Teoria, Dydaktyka, Praktyka - z 2012 r., Nr 4, s. 44). Fakt, że określony program zawiera postanowienia jednostkowe i konkretne sama przez się nie pozbawia takiego aktu charakteru aktu prawa miejscowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2013 r., II OSK 37/13). Uchwała objęta skargą skierowana została do szerokiego kręgu określonych rodzajowo adresatów, tj. do mieszkańców gminy oraz podmiotów realizujących określone w tym Programie zadania.

Jej postanowienia mają zatem charakter generalny, gdyż określenie podmiotów realizujących Program pozwala mieszkańcom zachować się w sposób w nim przewidziany i oddać zwierzę do właściwego schroniska czy zawieźć poszkodowane zwierzę w wypadku drogowym do lekarza weterynarii.

Dlatego też uznać należy, że skarga jest dopuszczalna.

W takim przypadku zachodzi konieczność oceny legalności zaskarżonego aktu. W razie ustalenia, że zaskarżony akt zostały wydany z istotnym naruszeniem prawa, uwzględnienie skargi na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. będzie polegać na stwierdzeniu nieważności tego aktu. Wyrok stwierdzający nieważność uchwały lub aktu wywiera zaś skutek prawny z mocą od dnia podjęcia uchwały t.j, ex tunc. (wyrok WSA w Opolu z 26.02.2008r. Lex nr 506841).

Przepis ten pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 506 ze zm.), stosownie do którego nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem.

Pojęcie "sprzeczności z prawem" w rozumieniu art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym obejmuje sprzeczność postanowień uchwały z jakimkolwiek aktem prawa powszechnie obowiązującego, w tym także z rozporządzeniem. W orzecznictwie sądowoadminstracyjnym przyjmuje się, że do istotnych wad uchwały, których wystąpienie skutkuje stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. np. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 27 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Ol 452/17, Lex nr 2312916 oraz przywołane tam wyroki i pozycje z doktryny: wyrok NSA z dnia 8 lutego 1996 r. sygn. akt SA/Gd 327/95, OwSS 1996, Nr 3, poz. 90; wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r. sygn. akt II SA/Wr 1459/97, OwSS 1998, Nr 3, poz. 79, wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 marca 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 2296/06, LEX nr 320813; Z. Kmieciak, M. Stahl, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, Samorząd terytorialny 2001/1-2, s. 102).

Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej uchwały na wstępie przytoczyć należy treść przepisu art.11 a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt, w jego brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia uchwały (Dz.U.2003.106.1002 t.j. z dnia 2003.06.18 - wersja od: 1 stycznia 2012 r. do: 7 września 2012 r.).

Zgodnie z nim (ust.1) Rada gminy wypełniając obowiązek, o którym mowa w art. 11 ust. 1, określa, w drodze uchwały, corocznie do dnia 31 marca, program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt. W myśl 2. Program, o którym mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności:

1. 1) zapewnienie bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt;
2. 2) opiekę nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianie;
3. 3) odławianie bezdomnych zwierząt;
4. 4) obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwierząt w schroniskach dla zwierząt;
5. 5) poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt;
6. 6) usypianie ślepych miotów;
7. 7) wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich;
8. 8) zapewnienie całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt.

Zgodnie z ust. 3 program, o którym mowa w ust. 1, może obejmować plan znakowania zwierząt w gminie. Z kolei zgodnie z art.11 a ust. 4 ustawy realizacja zadań, o których mowa w ust. 2 pkt 3-6, może zostać powierzona podmiotowi prowadzącemu schronisko dla zwierząt. Program, o którym mowa w ust. 1, zawiera wskazanie wysokości środków finansowych przeznaczonych na jego realizację oraz sposób wydatkowania tych środków. Koszty realizacji programu ponosi gmina (ust.5).

Z powyższego wynika zatem, że obowiązkowe elementy programu zostały określone w ust. 2 pkt 1 – 8 i ust. 5 art. 11a, a nadto obligatoryjne elementy programu, o których mowa w ust. 2 pkt 3 – 6 mogą zostać powierzone podmiotowi prowadzącemu schronisko dla zwierząt.

W § 1 ust.2 Programu wskazano, że celem wprowadzenia Programu, jest:

1. 1) zapewnienie opieki bezdomnym zwierzętom;
2. 2) ograniczenie populacji bezdomnych zwierząt;
3. 3) zapewnienie bezpieczeństwa mieszkańcom miasta;
4. 4) edukacja społeczeństwa w zakresie zasad humanitarnego traktowania zwierząt oraz obowiązków spoczywających na właścicielach zwierząt domowych.

W § 2 określono, że ilekroć w uchwale jest mowa o "schronisku", należy przez to rozumieć Schronisko dla Bezdomnych Zwierząt w Oświęcimiu przy ul. Kamieniec.

Z kolei przepis § 3 Programu stanowi, że jego realizacja polegać będzie na:

1. 1) zapewnieniu bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt;
2. 2) opiece nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianie;
3. 3) odławianiu bezdomnych zwierząt;
4. 4) zmniejszeniu populacji bezdomnych zwierząt poprzez ich planową sterylizację albo kastrację;
5. 5) prowadzeniu działań mających na celu poszukiwanie nowych właścicieli dla zwierząt;
6. 6) usypiania ślepych miotów;
7. 7) umieszczaniu zwierząt gospodarskich odebranych na podstawie decyzji, o której mowa w art. 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2003 r. nr 106, poz. 1002 z późn. zm.) lub w wyniku innych zdarzeń losowych w gospodarstwie rolnym, z właścicielem którego Miasto w razie konieczności podpisze stosowną umowę;
8. 8) zapewnieniu całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadku kolizji drogowych i innych zdarzeń losowych z udziałem zwierząt;
9. 9) elektronicznym znakowaniu (czipowaniu) psów.

W § 4 Programu przewidziano, że działania związane z realizacją Programu prowadzą:

1. 1) Wydział Gospodarki Miejskiej Urzędu Miasta Oświęcim;
2. 2) Straż Miejska Miasta Oświęcim;
3. 3) organizacje pozarządowe:
4. a) Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony Zwierząt ANIMALS w Oświęcimiu, ul. Partyzantów 1 - jako organizacja pozarządowa zajmująca się statutowo ochroną zwierząt, które utrzymuje w 2013 r. Schronisko oraz zajmuje się wyłapywaniem bezdomnych zwierząt i zbieraniem potrąconych zwierząt z terenu Miasta Oświęcim
5. b) Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami w Polsce - Zarząd Okręgu w Częstochowie, Koło Oświęcim, ul. Partyzantów 1 w Oświęcimiu, - jako organizacja pozarządowa zajmująca się statutowo prowadzeniem działań zmierzających do zmniejszenia zjawiska bezdomności zwierząt na terenie Miasta Oświęcim, które sprawuje opiekę nad wolno żyjącymi kotami.

Zadanie polegające na zapewnieniu miejsca w Schronisku poprzez przyjmowanie z terenu Miasta zwierząt bezdomnych realizowane będzie przez Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony Zwierząt ANIMALS (§ 5).

Opiekę nad wolno żyjącymi kotami realizowane będzie przez Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami, które za pośrednictwem lekarza weterynarii dokonywać będzie zabiegów sterylizacji albo kastracji kotów, leczenia zwierząt w koniecznych przypadkach oraz organizowanie punktów dokarmiania kotów (§ 6).

Zgodnie z § 7 i § 8 Programu zabiegi sterylizacji albo kastracji kotów wolno żyjących oraz usypiania ślepych miotów wykonywane przez lekarza weterynarii, z którym Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony Zwierząt ANIMALS oraz Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami podpiszą stosowne umowy, a Miasto będzie pokrywać Miasto pokrywa w całości koszty w całości koszty.

W myśl 10 poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt, jak i zapewnienie całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadku kolizji drogowych i innych zdarzeń losowych na drogach i terenach publicznych Miasta realizowane będzie przez Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony Zwierząt ANIMALS (§ 10 i §11).

Na realizację postanowień Programu zabezpieczono środki finansowe w budżecie Miasta Oświęcim w wysokości 145.225,00 zł, w tym na działania edukacyjne realizowane przez Miasto - kwotę w wysokości 1.000,00 zł (§14).

Porównanie wymogów ustawowych z zacytowanymi wyżej uregulowaniami Programu prowadzi do wniosku, że nie są zasadne zarzuty skargi, za wyjątkiem niewskazania w Programie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich, przez niewymienienie w uchwale konkretnego lekarza weterynarii wraz z jego adresem.

Z treści programu wynika, że głównymi podmiotami realizującymi Program jest Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony Zwierząt ANIMALS w Oświęcimiu, ul. Partyzantów 1, które utrzymuje Schronisko dla Bezdomnych Zwierząt w Oświęcimiu przy ul. Kamieniec oraz Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami w Polsce - Zarząd Okręgu w Częstochowie, Koło Oświęcim, ul. Partyzantów 1 w Oświęcimiu. W załączniku do uchwały rozdzielono zadania pomiędzy te dwa podmioty.

Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony Zwierząt ANIMALS w Oświęcimiu zajmuje się wyłapywaniem bezdomnych zwierząt i zbieraniem potrąconych zwierząt z terenu Miasta Oświęcim, przyjmuje z terenu Miasta zwierzęta bezdomne, zabiegi sterylizacji, kastracji i usypiania ślepych miotów wykonywane będą przez lekarza weterynarii, z którym Towarzystwo ANIMALS podpisze umowę. Nadto Towarzystwo Ochrony Zwierząt ANIMALS w Oświęcimiu będzie poszukiwać właścicieli dla bezdomnych zwierząt, jak również zapewniać całodobową opiekę weterynaryjną w przypadku kolizji drogowych i innych zdarzeń losowych na drogach i terenach publicznych Miasta. Wszystkie koszty pokrywać będzie Miasto.

Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami w Polsce - Zarząd Okręgu w Częstochowie, Koło Oświęcim sprawuje opiekę nad wolno żyjącymi kotami, monitoruje największe skupiska kotów wolno żyjących na terenie Miasta Oświęcim, zajmuje się okresową sterylizacją albo kastracją i usypianiem ślepych miotów, zakupuje karmę w celu dokarmiania kotów wolno żyjących i wysypuje ją w miejscach największych ich skupisk przez wolontariuszy działających w zakresie ochrony zwierząt na terenie Miasta. Zabiegi sterylizacji albo kastracji kotów, leczenie zwierząt w koniecznych przypadkach będzie wykonywał lekarz weterynarii, z którym Towarzystwo podpisze umowę. Wszystkie koszty pokrywać będzie Miasto.

Tak więc, wbrew zarzutom skargi wiadomo, które podmioty zapewniają opiekę zwierzętom. Oczywistym jest, że prowadząc schronisko dla zwierząt Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony Zwierząt ANIMALS w Oświęcimiu musi współpracować z weterynarzami, którzy diagnozują i leczą zwierzęta na miejscu - w schronisku. Tak więc zarzut, że pominięto w Programie nazwisko i adres konkretnego weterynarza jest chybiony.

Prawodawca lokalny został zobowiązany do corocznego stanowienia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt a uchwała w tym przedmiocie ma charakter prawotwórczy. Musi ona zatem wypełniać treścią normatywną te aspekty związane z opieką nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt, które ustawa wskazuje jako przedmiot regulacji.

Kwestionowany Program wymogi te spełnia, za wyjątkiem niewskazania w Programie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich. Jak wynika z przepisu art.11 a ustawy, wymieniając obligatoryjne elementy programu określające konieczne działania mające być podjęte przez gminę, ustawodawca tylko w jednym przypadku wprost stwierdził, że "niezbędne jest wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich". Dlatego też, należało uznać, że § 3 pkt 7 załącznika do zaskarżonej uchwały ("Realizacja niniejszego Programu polegać będzie na umieszczaniu zwierząt gospodarskich odebranych na podstawie decyzji, o której mowa w art. 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2003 r. nr 106, poz. 1002 z późn. zm.) lub w wyniku innych zdarzeń losowych w gospodarstwie rolnym, z właścicielem którego Miasto w razie konieczności podpisze stosowną umowę") w sposób istotny narusza przepis art.11 a ust.2 pkt 7 ustawy).

Dlatego też brak określenia w załączniku konkretnego gospodarstwa rolnego (bo tylko tak można rozumieć sformułowanie: wskazanie) świadczy o istotnym naruszeniu prawa materialnego.

Wobec powyższego, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. należało stwierdzić nieważność § 3 pkt 7 załącznika do zaskarżonej uchwały, a w oparciu o przepis art.151 p.p.s.a. – oddalić skargę w pozostałej części.