Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem wydanym na podstawie art. 37 § l kpa i art. 123 § 1 i 2 kpa Wojewoda uznał za nieuzasadnione zażalenie F.P. na niezałatwienie w obowiązującym terminie przez Prezydenta Miasta K. sprawy związanej ze stwierdzeniem uprawnień do ekwiwalentu za mienie pozostawione poza granicami kraju.
Skarga na powyższe postanowienie nie jest dopuszczalna.
Stosownie bowiem do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzeka w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty. Żadnego jednak z tych wymogów nie spełnia postanowienie, wydane w trybie art. 37 kpa. Po pierwsze - brak jest w kodeksie przepisu, który by przewidywał zażalenie na tego rodzaju postanowienie (art. 141 § l kpa). Po wtóre - postanowienie to nie kończy postępowania, ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Jest to jeden z rodzaju postanowień, o których mowa w art. 123 § 2 kpa, rozstrzygających kwestie wynikające w toku postępowania - przewlekającego się - a nie dotyczy ono rozstrzygnięcia o istocie sprawy (por. postanowienie NSA w Warszawie z 20.05.1998 r. sygn. akt IV SA 1149/96).
Zatem skoro na postanowienie wydane w trybie art. 37 kpa nie służy zażalenie, nie kończy postępowania w sprawie, nie rozstrzyga sprawy co do istoty, jak również nie jest to inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania świadczenia, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa, to przepis art. 3 § 2 pkt 2-4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - nie przewiduje możliwości wniesienia skargi na postanowienie organu wyższego stopnia w przedmiocie rozpoznania zażalenia na bezczynność organu administracji publicznej.
Stanowisko takie jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. I tak w wyroku z 24.05.2001 r., sygn. akt IV SA 572/99 NSA w Warszawie (publ. w ONSA 2002/3/116) stwierdził, że wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § l kpa jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Natomiast stanowisko organu wyższego stopnia, wyrażone w trybie art. 37 § l kpa, ma charakter wpadkowy (incydentalny) i powinno mieć formę postanowienia, na które stronie nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia.
Niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia, strona może wnieść skargę na bezczynność organu i w sądowym postępowaniu ze skargi na bezczynność może ewentualnie podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 § l kpa.
Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § l pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Wspomniany przepis, art. 58 § l pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.