Uzasadnienie
M. R. pismem z dnia 10 lutego 2020r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na czynności Prezydenta Miasta z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a polegające na założeniu karty adresowej zabytku nieruchomego - kamienicy przy ul. [...] w K. oraz włączeniu jej do gminnej ewidencji zabytków w oparciu o zarządzenia PMK nr [...] z dnia 10 maja 2011 r. oraz nr [...] z dnia 2 sierpnia 2011 r. w sprawie założenia i prowadzenia w imieniu Prezydenta Miasta gminnej ewidencji zabytków.
Prezydent Miasta w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie m.in. z uwagi na niedopuszczalność z powodu niewykorzystania środków zaskarżenia w postaci terminowego złożenia wniosku o usunięcie naruszenia prawa, względnie oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skargę należało odrzucić.
W świetle art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270.) zwanej dalej p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Użyte w tym przepisie sformułowanie "innych" wskazuje na inne przyczyny niż wymienione w pkt 1-5 art. 58 § 1 p.p.s.a. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn występuje zwłaszcza, gdy skarga zostanie wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia albo bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszenia prawa, gdy środek zaskarżenia nie został ustawowo przewidziany w sprawie będącej przedmiotem skargi, czyli tak jak miało to miejsce na gruncie niniejszej sprawy.
Na gruncie niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, iż czynność będąca przedmiotem skargi została podjęta przed dniem 1 czerwca 2017 r., a zatem do oceny dopuszczalności skargi zastosowanie znajdowały przepisy art. 52 i 53 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r., co oznacza, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego należało poprzedzić wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z brzmieniem art. 52 § 3 p.p.s.a. przed dniem 1 czerwca 2017 r., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Aktami, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., są inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz.
23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Skarżący twierdzi, iż pismem z dnia 22 listopada 2019 r. (data doręczenia: 27 listopada 2019 r.) Miejski Konserwator Zabytków w K. w odpowiedzi na pismo pełnomocnika skarżącego z dnia 22 października 2019 r. udzielił informacji w zakresie podstawy ujęcia w gminnej ewidencji zabytków budynku położonego przy ul. [...] w K. dla kórego Sąd Rejonowy dla [...] w K. prowadzi księgę wieczystą nr. [...] Skarżący podniósł, iż dopiero w następstwie tego pisma powziął informacje o ujęciu nieruchomości budynkowej znajdującej się przy ul. [...] w K. i jego podstawach, o czyni wcześniej nie był informowany odrębnie. Tymczasem jednak z księgi wieczystej [...] wynika, iż skarżący jest współwłaścicielem nieruchomości na podstawie umowy darowizny Nr Rep. A [...] z dnia 15 lipca 2014 r., zaś pozostali współwłaściciele - [...] E. i T. H. na podstawie umowy sprzedaży Rep [...] z dnia 23 marca 2016 r. W związku z tym istotne jest, iż pismem z dnia 17 stycznia 2019 r. [...] E. i T. H., reprezentowani przez pełnomocnika radcę prawnego A. J., wystąpili do Miejskiego Konserwatora Zabytków z wnioskiem o wykreślenie z gminnej ewidencji zabytków nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna numer [...], obręb [...], położona przy ul. [...] w K., dla której Sąd Rejonowy dla [...] w K. IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą numer [...] [...] poprzez dokonanie aktualizacji ewidencji i wyłączenie karty ewidencyjnej dla ww. nieruchomości z gminnej ewidencji zabytków.
Z wniosku tego wprost wynika, iż współwłaścicielom było wiadome, że przedmiotowy budynek został ujęty w gminnej ewidencji zabytków oraz w wojewódzkiej ewidencji zabytków. Z uwagi na to sprzeczne z doświadczeniem życiowym byłoby założenie, że jednemu z trzech współwłaścicieli nie byłaby znana okoliczność wpisu do gminnej ewidencji zabytków, w sytuacji, gdy dwaj pozostali występują z wnioskiem o wykreślenie nieruchomości z tej ewidencji. Z akt administracyjnych wynika, iż okoliczność ta była również znana samem skarżącemu. W szczególności bowiem pismem z dnia 20 czerwca 2016 r. firma A Sp. kom. reprezentowana przez pełnomocnika M. P. złożyła wniosek o wydanie opinii do rozbiórki obiektu wpisanego do gminnej ewidencji zabytków, wskazując adres obiektu przy ul. [...]. Do wniosku załączone zostały pełnomocnictwa współwłaścicieli (K. E., T. H. i M. R.) do dysponowania nieruchomością.
Ponadto w aktach znajduje się pismo pełnomocnika skarżącego skierowane do zastępcy Prezydenta Miasta Jerzego Muzyka z dnia 28 marca 2019 r., z którego wynika iż skarżący miał wiedzę o ujęciu budynku przy ul. [...] w gminnej ewidencji zabytków (por. pismo z dnia 17 stycznia 2019 r. - karty od 76 do 90; pismo z dnia 20 czerwca 2016 r. - karty od 11 do 46; pismo z dnia 28 marca 2019 r. -karty od 117 do 120 akt adm.).
W ocenie Sądu skarżący co najmniej w dacie składania pisma z dnia 20 czerwca 2016 r. posiadał informację o ujęciu nieruchomości przy ul. [...] w gminnej ewidencji zabytków, względnie miał tę wiedze w dacie składania pisma z dnia 17 stycznia 2019 r. przez pozostałych współwłaścicieli.
Tymczasem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skarżący złożył w dniu 16 grudnia 2019 r. (data wpływu do organu), a więc z przekroczeniem przewidzianego do tej czynności terminu wskazanego w art. 52 § 3 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r.)
Skoro wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało złożone z uchybieniem przypisanego terminu, to takie wezwanie należy uznać za bezskuteczne, co z kolei wyłącza możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego czynności. Złożenie bowiem wezwania po terminie nie wywołuje skutku w postaci wyczerpania środków zaskarżenia, gdyż na równi z przypadkiem braku wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, należy traktować wniesienie tego wezwania z przekroczeniem ustawowego terminu. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Użyte w tym przepisie sformułowanie "innych" wskazuje na inne przyczyny niż wymienione w pkt 1-5 art. 58 § 1 p.p.s.a. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn występuje zatem, gdy skarga zostanie wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia albo bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszenia prawa, gdy środek zaskarżenia nie został ustawowo przewidziany w sprawie będącej przedmiotem skargi, czyli tak jak miało to miejsce na gruncie niniejszej sprawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2011 r. sygn.. akt I FSK 917/11).
Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.