Uzasadnienie
Skarżący S.K. w swojej skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [....] grudnia 2008r. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że jej wykonanie narazi go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Skarżący wskazał, że nie posiada odpowiednich środków na zapłacenie orzeczonej zaskarżoną decyzją kary w wysokości 41.000 zł, a istnieje duże prawdopodobieństwo, że Sąd uchyli tą decyzję i wcześniejsze wyegzekwowanie należności narazi skarżącego na szkodę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Dokonując oceny złożonego wniosku, Sąd doszedł do przekonania, że spełnione zostały przesłanki dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do czasu wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Biorąc pod uwagę zarówno okoliczności wskazane we wniosku, jak i te niepowołane, a badane z urzędu, należało przyjąć, iż niewstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia organu odwoławczego może zrodzić niebezpieczeństwo spowodowania znacznej szkody skarżącemu. Należy bowiem mieć na uwadze, że decyzja nakładająca karę za wycięcie drzewa bez zezwolenia jest aktem, który podlega wykonaniu w drodze egzekucji administracyjnej. Jej wykonanie oznacza spowodowanie istotnej zmiany rzeczywistości, gdyż jako nakładająca na stronę skarżącą określone obowiązki może być zrealizowana - w przypadku braku dobrowolnego jej wykonania - w drodze przymusowej egzekucji administracyjnej. Względy doświadczenia życiowego pozwalają przyjąć, że przedmiotowa kwota jest wysoka, znacznie przekracza posiadane przez skarżącego środki pieniężne, a zatem jej wyegzekwowanie wymagałoby spieniężenia posiadanego przez skarżącego majątku trwałego, który sygn. akt II SA/Kr 342/09 również nie przedstawia dużej wartości.
Wniosek taki jest tym bardziej uzasadniony, że zgodnie z postanowieniem referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 kwietnia 2009r. skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym. Mając zatem na względzie zarówno wysokość nałożonej kary (ponad 41 tysięcy złotych), jak i ewentualną egzekucję administracyjną, należało przyjąć, iż wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.
Na marginesie zważyć należy, iż dla oceny zasadności wniosku bez znaczenia pozostawały zarzuty wobec wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, ponieważ nie stanowią one ustawowej przesłanki, w oparciu o którą należało oceniać zasadność wniosku. Te okoliczności będą badane przez Sąd dopiero przy merytorycznym rozpoznawaniu skargi, czego wyrazem będzie orzeczenie kończące postępowanie.
Mając na uwadze powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.