Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 27 kwietnia 2001r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 25 ust.2 pkt 1 lit.a w zw. z art. 21 ust.2pkt4 lit.c ustawy z dnia 24 stycznia 1991r o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U. z 1997r Nr 142 poz.950 z poźn. zm.), Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych pozbawił I.P. uprawnień kombatanckich przyznanych przez ZW ZBOWiD w K. decyzją z dnia 18 października 1976 r. z tytułu działalności w ruchu oporu w okresie od lutego 1943 r. do stycznia 1945 r. oraz walki zbrojnej o utrwalenie władzy ludowej w okresie od [...] listopada 1949 r. do [...] grudnia 1950 r - łącznie 3 lata i 4 m-ce.
W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w toku postępowania weryfikacyjnego ustalono, że w/wymieniony w latach 1949-1956 pełnił służbę w organach Milicji Obywatelskiej-zaliczonej przez Sąd Najwyższy do aparatu bezpieczeństwa /uchwała SN z dnia 7 maja 1992 r. sygn.akt II UZP 7/91/ w czasie której brał czynny udział w walkach m.in. z oddziałem "[...] " i "[...] "/ [...] -oddział poakowskiego zbrojnego podziemia dowodzony przez W.P. ps. [...],- oddział Narodowych Sił Zbrojnych dowodzony przez M.M. ps. [...] / czyli podczas służby w aparacie bezpieczeństwa poza strukturami Urzędów Bezpieczeństwa Publicznego wykonywał zadania operacyjne związane ze zwalczaniem organizacji i osób walczących o niepodległość Polski, a w takiej sytuacji stosownie do treści powołanych przepisów uprawnienia kombatanckie nie przysługują z żadnych tytułów.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy I.P. zarzucił, że do MO został przyjęty po odbyciu służby wojskowej, że po odbyciu trwającego trzy miesiące kursu został skierowany do pracy jako posterunkowy, nie mógł i nie miał nic wspólnego z walkami i likwidacją oddziałów NSZ oraz oddziałów poakowskich. Podkreślił także, iż on sam oraz jego rodzina byli prześladowani przez służbę bezpieczeństwa z tytułu jego przynależności do AK oraz dlatego, ze jego brat [...] był w armii Andersa, a także dlatego, że brał ślub kościelny i ochrzcił dzieci.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia 3 października 2001 r Nr [...], wydaną na podstawie art.138 § l pkt l, art.127 § 3 kpa oraz art.25 ust.2 pkt1 lit.a w zw. z art.21ust.2pkt 4 lit.c ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U, z 1997r Nr 142 poz.950 z poźn. zm.), Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 27 kwietnia 2001 r.
W uzasadnieniu decyzji wskazał, że twierdzenie wnioskującego o nie uczestniczeniu w walkach z oddziałami niepodległościowego podziemia podczas służby w MO nie jest wiarygodne w świetle danych wynikających z zaświadczenia KW Policji w K., z treści którego jednoznacznie wynika, że w/wymieniony jako funkcjonariusz MO brał czynny udział w zwalczaniu polskiego podziemia niepodległościowego w latach 1949-1956.
Dlatego też Kierownik Urzędu nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia dotychczasowej decyzji.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję I.P. zarzucił, że Kierownik Urzędu wydając zaskarżona decyzje naruszył przepisy procedury tj. art. 7-9 i 11 kpa oraz art. 75,77,78,80 i 107 §3 kpa, jak i przepisy prawa materialnego tj. art. 25 ust.2 pkt 2 w zw. z art. 9 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach albowiem orzekł o pozbawieniu uprawnień kombatanckich bez przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego, uznając bezpodstawnie skarżącego jako tzw. utrwalacza władzy ludowej, podczas gdy skarżący nie uczestniczył w walkach bowiem najpierw odbywał stosowne kursy, a następnie pracował jako posterunkowy, później zaś w drużynie konwojowej. Zarzucił także, iż Kierownik Urzędu nie uwzględnił jego działalności w ruchu oporu w Armii Krajowej od lutego 1943 r. do stycznia 1945 r. oraz pracy przymusowej w obozie tzw." [...]".
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie, powołując się na stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz podkreślając, że zarzuty podniesione w skardze nie mają wpływu na wynik sprawy w świetle obowiązujących przepisów.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art.97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 póz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art. 134 ustawy/.
Skarga nie jest zasadna albowiem wbrew zarzutom w niej zawartym nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów proceduralnych.
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że podstawą pozbawienia skarżącego uprawnień kombatanckich nie była zasada z art. 25 ust.2pkt 2 ustawy o kombatantach, która zd. skarżącego została naruszona, ale zasada wyrażona w art. 25 ust. 2 pkt 1 lit a w zw. z art. 21 ust.2 pkt 4 lit c cyt. ustawy.
Zgodnie z treścią art. 25 ust.2 pkt 1 lit a ustawy pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby wymienione w art. 21 w ust. 2 w pkt 1, 3 i 4, z zastrzeżeniem art. 21 ust. 3, zaś zgodnie z treścią art. 21 ust.2 pkt 4 lit.c uprawnienia kombatanckie nie przysługują osobie, która m.in.w latach 1944-1956 była zatrudniona, pełniła służbę lub funkcję w aparacie bezpieczeństwa publicznego poza strukturami Urzędów Bezpieczeństwa, Służby Bezpieczeństwa lub Informacji Wojskowej, jeżeli podczas i w związku z tą działalnością wykonywała zadania śledcze i operacyjne związane bezpośrednio ze zwalczaniem organizacji oraz osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej,
Skarżący pozbawiony został zatem uprawnień kombatanckich nie dlatego, ze został uznany za tzw. utrwalacza władzy ludowej, ale dlatego, że w okresie wskazanym w cyt. wyżej przepisie pełnił służbę w ramach MO, która była stosownie do treści dekretu PKWN z dnia 7 października 1944 r. o Milicji Obywatelskiej /Dz.U.RP nr 7 poz. 33/ prawno-publiczną formacją Służby Bezpieczeństwa, a dane o przebiegu tej służby zawarte w informacji KW Policji w K. sporządzonej na podstawi akt osobowych skarżącego nr [...] pozwoliły jednoznacznie stwierdzić, że skarżący w ramach tej służby brał udział w zwalczaniu organizacji niepodległościowych. Twierdzenia skarżącego co do innego przebiegu tej służby należało uznać za gołosłowne, albowiem nie znalazły potwierdzenia w wiarygodnym materiale dowodowym, a szczególnie w aktach personalnych skarżącego.
We wskazanych wyżej okolicznościach sprawy bez znaczenia pozostał podnoszony w skardze fakt udziału skarżącego w ruchu oporu w ramach AK w okresie od lutego 1943 r. do stycznia 1945 r. albowiem wobec spełnienia przesłanek określonych w cyt. przepisach uprawnienia kombatanckie nie przysługują skarżącemu z żadnych tytułów.
Konkludując powyższe należy stwierdzić, że wbrew zarzutom skargi nie doszło na naruszenia przepisów ustawy o kombatantach tj. art. 25 ust. 2 pkt.2 ustawy, albowiem przepis ten nie miał i nie mógł mieć zastosowania w okolicznościach nin. stanu faktycznego; prawidłowo też zastosowano zasadę z art. 25 ust.2 pkt 1 lit a w zw. z art. 21 ust.2pkt 4 lit. c ustawy.
Odnosząc się zaś do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów procedury należy wskazać, że skarżący został poinformowany o wszczęciu postępowania weryfikacyjnego pismem z dnia [...] stycznia 2001 r., w którym został wezwany do wskazania wszelkich dowodów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a także pouczony o treści art. 21 i 25 ustawy o kombatantach. Niezależnie od tego należy też wskazać, że Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych przeprowadził stosowne postępowanie dowodowe nie naruszając zasad z art. 7-9 i 11 kpa, właściwie ocenił zgromadzony materiał dowodowy i dał temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Pozostałe okoliczności podniesione w skardze związane z zawarciem ślubu kościelnego przez skarżącego, ochrzczeniem jego dzieci czy służbą brata [...] w armii Andersa oraz praca przymusowa skarżącego nie mogły mieć żadnego wpływu na podważenie zasadności zaskarżonej decyzji.
Stosownie do treści art. 145 § l pkt a i c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Dlatego też, nie stwierdzając takiego naruszenia, na podstawie art.151 ustawy orzeczono jak w sentencji.