Uzasadnienie
Burmistrz Z. decyzją z dnia [...] marca 1998 r., działając na podstawie art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, udzielił Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. [...] w Z. pozwolenia na czasowe wykorzystanie części mieszkalnej obejmującej II i III piętro, poddasze mieszkalne i strych nieużytkowego budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego na działce nr [...] przy ul. [...] w Z. do dnia [...] grudnia 1999 r. Decyzją tą nałożono na Wspólnotę Mieszkaniową obowiązek wykorzystania części mieszkalnej zgodnie z przeznaczeniem oraz wyprowadzenia kominów wentylacji grawitacyjnej ponad dach, a także ocieplenia styropianem i wylewkami cementowymi pas o szerokości 1, 5 metra na całej długości strychu.
Od tej decyzji złożono wniosek o stwierdzenie jej nieważności i Wojewoda decyzją z [...].06.1998 r. umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia jej nieważności z powodu braku wystąpienia którejkolwiek z przesłanki uregulowanej w art. 156 K.p.a. Od decyzji Wojewody wniesiono odwołanie i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego swoją decyzją z dnia [...] grudnia 1998 r. uchylił decyzję Wojewody z [...] czerwca 1998 r. i stwierdził nieważność decyzji Burmistrza Z. z [...] marca 1998 r.
Na tą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniesiono skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z [...] października 2000 r., sygn. akt [...] uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...].12.1998 r. oraz decyzję Wojewody z [...].06.1998 r.
W uzasadnieniu tego wyroku podniesiono, że Burmistrz Z. już decyzją z [...] listopada 1994 r. nakazał rozbiórkę części budynku wybudowanego ponad pozwolenie na budowę i tą decyzją odroczono wykonanie rozbiórki do [...] grudnia 1999 r. Wskazano, że organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Z. był Wojewoda, a nie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, że skutki prawne decyzji z [...].03.1998 r. nie przekraczają daty [...].12.1999 r.
Ponownie prowadząc postępowanie administracyjne Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...].01.2006 r. umorzył postępowanie w
Sygn. akt II SA/Kr 348/08 sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Z. z [...] marca 1998 r. wyjaśniając, że decyzja ta obowiązywała do końca grudnia 1998 r., po czym wygasła i nie ma jej już w obrocie prawnym.
U. i J. G. w dniu 6.09.2006 r. wezwali, działając na podstawie art. 153 i 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do załatwienia sprawy.
W dniu 11.06.2006 r. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność w zakresie nie wykonania przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] października 2000 r. i domagali się wymierzenia grzywny w trybie art. 154 § 6 P.p.s.a. Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w związku z niewykonaniem ww. wyroku z [...].10.2000 r.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w decyzji z [...].01.2006 r. i dodając, że o żadnej bezczynności w tej sprawie nie może by mowy. Na rozprawie skarżący sprecyzowali, że ich skarga dotyczy nie wykonania przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] października 2000 r. sygn. akt [...] i tak tą skargę należy traktować.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Skarżący wnieśli skargę na nie wykonanie przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] października 2000 r. sygn. akt [...] w dniu 11 czerwca 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Właściwym rzeczowo do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 P.p.s.a., uprawniony jest do badania, czy w tej sprawie spełnione zostały przesłanki uzasadniające postawienie organowi administracji zarzutu nie wykonania wyroku, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.).
W tej sprawie skarżący sprecyzowali swoją skargę jako skargę na niewykonanie wyroku sądu administracyjnego przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Zgodnie z art. 154 § 1 P.p.s.a. w razie nie wykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Nie ulega wątpliwości, że w tej sprawie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] października 2000 r., sygn. akt [...] uchylono decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 1998 r. oraz decyzję Wojewody z [...] czerwca 1998 r. Tym samym po tym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, obowiązkiem organów administracji było przeprowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Z. z [...] marca 1998 r. Taki bowiem był stan postępowania w tej sprawie po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z [...].10.2000 r.
Analiza uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] października 2000 r., sygn. akt [...] prowadzi do wniosku, że Sąd ten rozpoznawał jedynie sprawę dotyczącą prawidłowości podjęcia decyzji przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 1998 r. oraz decyzji Wojewody z [...] czerwca 1998 r. obejmujących prawidłowość wydania w dniu [...] marca 1998 r. przez Burmistrza Z. pozwolenia na dalsze wykorzystywanie do dnia [...] grudnia 1999 r. części mieszkaniowej budynku handlowo-usługowo-mieszkaniowego w Z. przy ul. [...] na działce nr [...]. Wskazując na wady decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...].12.1998 r. oraz Wojewody z [...].06.1998 r. Naczelny Sąd Administracyjny w żadnym zakresie nie wyszedł poza granice tej sprawy. Wyraźnie też w uzasadnieniu ww. wyroku (wersy 7-8 liczone "od dołu" na stronie 4) wskazano, że po jego wydaniu zaistniała sytuacja stwarzająca powinność prowadzenia postępowania w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Z. z [...] marca 1998 r. jakby "od nowa". Innymi słowy Naczelny Sąd Administracyjny wprost wskazał, że uchylając decyzje z [...].12.1998 r. i [...].06.1998 r. zobowiązał do
Sygn. akt II SA/Kr 348/08 ponownego przeprowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Z. z [...] marca 1998 r. i tylko tej decyzji, a nie żadnej innej. Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu swojego wyroku z [...].10.2000 r. (w wersach 6-3 liczonych "od dołu" na stronie 4) wyjaśnił, że (cytat): "... Trzeba wszakże mieć na uwadze to, że całość tego postępowania dotyczy decyzji, która utraciła swe znaczenie prawne w dniu 30 grudnia 1999 r. i jest to decyzja, której skutki prawne nie przekraczają daty w niej określonej, a odnoszą się tylko do terminu wykonania decyzji o nakazie rozbiórki części opisanego obiektu.".
Nie pozostawia to w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie żadnych niejasności co do tego, że Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku z [...].10.2000 r. orzekał tylko w zakresie sprawy dotyczącej pozwolenia na czasowe wykorzystanie części przedmiotowego budynku na działce nr [...] w Z. Tym samym prowadząc postępowanie administracyjne po wydanym wyroku z [...].10.2000 r. właściwy w tej sprawie organ (Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego) mógł nim objąć tylko badanie zasadności stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Z. z [...] marca 1998 r. Nie ulega też wątpliwości, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w takim właśnie zakresie prowadził swoje postępowanie po dacie [...].10.2000 r. i zakończy je decyzją z [...] stycznia 2006 r. (akta postępowania administracyjnego, karta nr 18) wydaną właśnie w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Z. z [...] marca 1998 r.
Nie można więc powiedzieć, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego pozostawał w bezczynności po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z [...] października 2000 r. Organ ten prowadził postępowanie (aczkolwiek długotrwałe) zgodnie ze stanowiskiem zawartym w ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Nie zaistniała więc sytuacja, o której mowa w art. 154 § 1 P.p.s.a., która wymaga bezczynności organu po wyroku uchylającym akt administracyjny. W tej sprawie bezczynności tej nie było, czego dowodem jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z [...] stycznia 2006 r. Skargę zaś skarżący wnieśli po upływie 4 miesięcy od daty wydania tej decyzji, a więc już w dacie jej wnoszenia nie istniał stan bezczynności po stronie
Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i nie można zasadnie stwierdzić, iż nie wykonano wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z [...].10.2000 r.
Skarżący nietrafnie zajęli stanowisko, zgodnie z którym wykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z [...].10.2000 r. miałoby polegać na nakazie rozbiórki części przedmiotowego budynku usługowo-handlowo-mieszkalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny dostrzega z analizy akt sprawy, że było lub jest prowadzone odrębne postępowanie w sprawie nakazania rozbiórki tego budynku -jednakże jest to już odrębna sprawa administracyjna, która w tym postępowaniu zarówno administracyjnym, jak i sądowym nie mogła być rozpoznawana. W przeciwnym razie sam Sąd naruszyłby prawo wychodząc poza granice tej konkretnej sprawy.
Jeszcze raz należy podkreślić, iż ta sprawa dotyczy tylko i wyłącznie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Z. z [...].03.1998 r. pozwalającej na dalsze (do końca grudnia 1999 r.) korzystanie z części budynku, a nie innej decyzji zawierającej nakaz rozbiórki budynku.
Mając na uwadze przytoczona wykładnię przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji wyroku.
Sąd nie zasądził na rzecz skarżących kosztów postępowania, albowiem zgodnie z art. 200 P.p.s.a. tylko w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżoną decyzję, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W tej zaś sprawie skarga skarżących została oddalona.