Uzasadnienie
Decyzją z dnia 20 grudnia 1994 r., [...] Prezydent Miasta [...] umorzył postępowanie w sprawie zamknięcia [...]w [...]. B. G. domagał się zamknięcia tej ulicy ze względu na naruszenie jego własności do działki, przez która przebiega owa ulica. Organ administracyjny uzasadnił umorzenie postępowania odwołując się do uchwały Rady Narodowej Miasta [...] z dnia 28 maja 1986 r., nr 103, gdzie [...] zaliczona została do dróg lokalnych miejskich. Wszelkie ewentualne roszczenia odszkodowawcze powinny być dochodzone na drodze postępowania cywilnego.
Decyzja umarzająca postępowanie została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia 28 lutego 1995 r., [...]. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę na tę decyzję wyrokiem z dnia 26 lutego 1996 r., SA/Kr 862/95.
Przedmiotem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. z dnia 14 stycznia 2000 r., nr [...], będącej obecnie przedmiotem kontroli sądu administracyjnego, jest pismo S. G. z dnia 5 listopada 1996 r. skierowane do Ministra "Administracji i Gospodarki Przestrzennej", a przekazane przez Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa do Wojewody [...] do załatwienia. Wojewoda z kolei przekazał sprawę Prezydentowi Miasta [...].
Strona postawiła trzy grupy zarzutów.
(1) [...] została wybudowana bez wymaganego pozwolenia na budowę. Istniejąca ulica nie spełnia wymogów przepisanych prawem dla dróg dojazdowych. Bezzasadne było zakwalifikowanie [...] do dróg ogólnomiejskich, jest ona bowiem niepotrzebna, skoro w bezpośrednim sąsiedztwie są ulice [...] i [...] Prezydent Miasta [...] nie podjął adekwatnych działań dla usunięcia tych nieprawidłowości i ich skutków.
(2) Do wymogów prawa budowlanego odwołuje się również kolejny zarzut "Powstawanie obiektów budowlanych bez pozwolenia na budowę w sposób odbiegający od przepisów, nie zapewniający bezpieczeństwa dla ludzi i mienia jest niedozwolone w świetle ustawy Prawo budowlane." (3) Kolejny zarzut dotyczy spraw własnościowych. Skarżący kwestionuje ustalenia organów administracyjnych, że działka nr 371, przez którą przechodzi [...] jest własnością Gminy [...].
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uznało, że pismo z dnia 5 listopada jest wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 28 lutego 1995 r., [...], którą utrzymał w mocy Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 lutego 1996 r., SA/Kr 862/95. Wychodząc z takiego założenia SKO odmówiło wznowienia postępowania administracyjnego, wydając w tej sprawie dwie decyzje, tj. z dnia 17 marca 1997 r., [...] oraz z dnia 14 maja 1997 r., [...] Te dwie decyzje zostały uchylone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 1999 r., II SA/Kr 1066/97.
Sąd wskazał na naruszenie przez SKO art.77 § 1 oraz art.149 § 2 K.p.a. Organ administracyjny nie zbadał czy podanie o wznowienie postępowania odpowiadało wymogom art.148 § 1 K.p.a., ani nie zbadano czy zaistniały przesłanki określone w art.145 § 1 K.p.a. Dlatego stwierdzenie w zaskarżonej decyzji, że żadne przesłanki z art.145 § 1 K.p.a. nie zachodzą w niniejszej sprawie było gołosłowne.
Badając ponownie wniosek B. G. o wznowienie postępowania administracyjnego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ponownie doszło do wniosku, że wniosek ten nie może być uwzględniony. Punktem odniesienia dla organu administracyjnego jest 1-miesięczny termin dla złożenia wniosku, stosownie do art.148 § 1 K.p.a. [Podanie o wznowienie postępowania wnosi się... w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania], zaś ciężar udowodnienia zachowania tego terminu spada na stronę.
B. G. pismem z dnia 15 listopada 1996 r. domaga się wznowienia postępowania powołując się na (1) brak decyzji administracyjnej na budowę [...], (2) niespełnianie przez tę ulicę parametrów wymaganych przez prawo, (3) brak legitymowania się prawem własności do działki po której poprowadzona została ta ulica, (4) bezzasadność zaliczenia [...] do lokalnych dróg miejskich. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wszystkie te okoliczności znane były wnioskodawcy już w 1993 r., gdy po raz pierwszy wystąpił o zamknięcie [...]; okoliczności te powoływała strona również w dalszych pismach w sprawie. W konsekwencji strona nie może skutecznie powoływać się na wspomniane okoliczności dla uzasadnienia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego.
Zarówno rozstrzygnięcie, jak i uzasadnienie zostały w całej pełni podtrzymane w zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 14 stycznia 2000 r., nr [...].
W skardze do sądu administracyjnego B. G. domaga się stwierdzenia, że decyzja z dnia 14 stycznia 2000 r., nr [...] wydana została z naruszeniem przepisów prawa. Zdaniem Skarżącego polega to na nieustosunkowaniu się do zaleceń zawartych w wyroku NSA z dnia19 maja 1999 r., II SA/Kr 1066/97, przez co Skarżący rozumie brak ustalenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że [...] została wybudowana bez decyzji wymaganej prawem. Drugą wadą, jaką zdaniem Skarżącego dotknięta jest decyzja z dnia 14 stycznia 2000 r. jest brak podania początkowego momentu, od którego organ administracyjny liczy bieg 1-miesięcznego terminu do wznowienia postępowania.
Wnosząc o oddalenie skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze argumentuje, że zrealizowało podstawową wskazówkę zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego tj. wykazało, że nie został spełniony wymóg 1-miesięcznego terminu złożenia wniosku o wznowienie postępowania.
Kolegium nie musiało definitywnie ustalać daty, w której Skarżący dowiedział się o okolicznościach mających uzasadnić wniosek o wznowienie. Wystarczyło, że w pismach z 1994 r. strona powołuje się na okoliczności, którymi w dwa lata później uzasadnia swój wniosek o wznowienie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
1. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podtrzymuje pozytywna ocenę kwalifikacji wniosku strony z dnia 5 listopada 1996 r., jakiej dokonało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uznając że jest to wniosek o wznowienie postępowania. Skład niniejszy podziela poglądy i oceny zawarte w kolejnych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie (z dnia 26 lutego 1996 r. i z dnia 19 maja 1999 r.). We wniosku z dnia 5 listopada 1996 r. strona ponownie odwołuje się do spraw publicznych o charakterze ogólnym, bez wykazania swego indywidualnego interesu prawnego. W wyroku z dnia 26 lutego 1996 r. Naczelny Sąd Administracyjny szeroko wyjaśnił, że przebieg dróg i ich zakwalifikowanie do dróg miejskich nie następuje w drodze indywidualnej decyzji skierowanej do pojedynczego zainteresowanego mieszkańca. W konsekwencji należało uznać, że zachodzi identyczność przedmiotu decyzji z dnia 28 lutego 1995 r. oraz wniosku stron z dnia 5 listopada 1996 r. Wniosek ten nie zawiera żadnego zarzutu, który można by objąć katalogiem art.156 K.p.a. Prawidłowo więc organ administracyjny w zaskarżonej decyzji podtrzymał swe stanowisko, że jest to wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy załatwionej decyzją ostateczną czyli – wniosek o wznowienie postępowania.
2. Art. 148 K.p.a. wyznacza 1-miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Wykonując wytyczne zawarte w wyroku NSA z dnia 19 maja 1999 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w zaskarżonej decyzji prawidłowo wskazało, że we wniosku z dnia 5 listopada 1996 r. nie pojawiły się żadne nowe okoliczności, o jakich nie wspominałaby korespondencja strony z organami administracyjnymi co najmniej od 1994 r. Obszernie mówi o tym pismo Prezydenta Miasta [...] z dnia 27 maja 1994 r. Zarzuty zamieszczone we wniosku z dnia 5 listopada 1996 r. są zbieżne z twierdzeniami i argumentacją strony zawartymi w jej piśmie do Prezydenta Miasta [...] z dnia 8 czerwca 1994 r. Dlatego nie może ulegać wątpliwości, że prawidłowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] ustaliło w zaskarżonej decyzji, że wniosek z dnia 5 listopada 1996 r. nie powołuje się na żadne okoliczności, których udokumentowana znajomość przez Skarżącego pojawiłaby się dopiero po dniu 5 października 1996 r.
3. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada standardowi zapisanemu w art.107 § 3 K.p.a. Adekwatnie wyjaśnione zostały wszystkie wątpliwości na które wskazał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia19 maja 1999 r. W szczególności organ administracyjny wyjaśnił, jakie przesłanki legły u podstaw odmówienia wznowienia postępowania w trybie art.149 § 3 K.p.a.
Organ administracyjny prawidłowo postąpił odmawiając wznowienia postępowania, skoro nie został dochowany wymóg z art.148 § 1 K.p.a. tj. 1-miesięcznego terminu od dnia powzięcia wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. We wniosku z dnia 5 listopada 1996 r. strona nie powołuje się na żadne nowe okoliczności, które nie byłyby wcześniej przedmiotem postępowania administracyjnego w którym strona uczestniczyła. Na pytania postawione we wniosku z dnia 5 listopada 1996 r. odpowiedział już organ w decyzji z dnia 28 lutego 1995 r. wprawdzie nie w sposób oczekiwany przez stronę, ale mieszczący się porządku prawnym. Stwierdzono mianowicie, że zarzuty Skarżącego nie mogą być załatwiane w drodze decyzji w rozumieniu art.104 K.p.a.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz.1270)
Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, dlatego nie istnieje konieczność dokonywania przez Sąd dodatkowych ustaleń w tym zakresie, w trybie art.152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.