Uzasadnienie
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...].10. 2001 r., Nr [...], na podstawie art. 138 par. 1 pkt. 1 w zw. z art. 127 par 3 k. p. a. oraz art. 25 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /Dz. U. z 1997 r. Nr 142, poz. 950 z późn. zm./, po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek M.D. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...].01. 2001 r, Nr [...] o pozbawieniu uprawnień kombatanckich.
Jak wynika z uzasadnienia decyzji Kierownika Urzędu, M.D. wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej pozbawienia go uprawnień kombatanckich podnosząc, że służąc w wojsku walczył z Wehrwolfem. Kwestionowana decyzja nie narusza prawa, gdyż w toku postępowania weryfikacyjnego ustalono, iż uprawnienia kombatancie M.D. uzyskał wyłącznie z tytułu walki zbrojnej o utrwalenie władzy ludowej w drugiej połowie 1947r. W takiej sytuacji podstawą prawną pozbawienia uprawnień kombatanckich jest przepis art. 25 ust. 2 pkt. 2 powołanej ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący M.D. wniósł o uchylanie zaskarżonej decyzji zarzucając, że została ona wydana bez przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego. Skarżący uważa, że nie można pochopnie wnioskować z faktu, iż w archiwach nie ma dowodu na to by brał on udział w czasie swojej służby w WOP w walkach z oddziałami UPA i grupami Wehrwolfu. Również brak dowodów archiwalnych, na okoliczność by jego jednostka brała udział w wałkach z UPA i grupami Wehrwolfu nie oznacza, że tak było w rzeczywistości. Braki dokumentacji w zasobach archiwalnych dotyczących walk z bandami faszystowskimi, rabunkowymi i nacjonalistycznymi nie mogą skutkować pozbawieniem go uprawnień kombatanckich.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumenty zawarte w uzasadnieniu swojej decyzji, a zwłaszcza, że uprawnienia kombatanckie, które uzyskał skarżący podczas pełnienia służby w LWP ([...] Pułku Piechoty, [...] Brygady OP w S.) z tytułu utrwalania władzy ludowej, w świetle art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach nie zostają zachowane, a Archiwum Straży Granicznej nie potwierdziło udziału skarżącego w walkach z oddziałami UPA i grupami Wehrwolfu.
Sąd zważył, co następuje
Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004 r., zatem stosownie do treści art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30.08..2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Właściwym przeto do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
W niniejszej sprawie ma zastosowanie przepis art. 161 par 1 pkt. 2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi: że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego.
W toku postępowania sądowo administracyjnego skarżący zmarł, a jego żona B.D. wystąpiła do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów o przyznanie jej uprawnień przysługujących wdowie po kombatancie.
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów postanowieniem z dnia [...] marca 2004 r. na podstawie art. 97 par 4 k.p.a. zawiesił postępowanie w tej sprawie do czasu rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej uprawnień kombatanckich jej męża od których pochodny charakter mają uprawnienia wdowy.
Na rozprawie w dniu 30.01.2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że zawiadomienie o terminie rozprawy dla B.D. zostało zwrócone z adnotacją Urzędu Pocztowego "adresat zmarł".
Uprawnienia kombatanckie przysługujące mężowi skarżącej miały charakter osobisty i od nich pochodziłyby uprawnienia skarżącej, jako wdowy po kombatancie. W przypadku zaś śmierci wdowy po kombatancie, niema innej osoby tj. podmiotu, którego interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania, a więc dalsze postępowanie staje się bezprzedmiotowe.
Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie przytoczonego wyżej przepisy art. 161 par l pkt 2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.