Uzasadnienie
W dniu 12 lutego 2014 r. M. R., A. O. i Wspólnota Mieszkaniowa Budynku przy ul. [...] w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia 9 stycznia 2014 r. znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 24 września 2013 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji pod nazwą: budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i garażem podziemnym oraz wewnętrznymi instalacjami: wody, kanalizacji, sanitarnej i opadowej, centralnego ogrzewania, wentylacji mechanicznej i gazu oraz elektrycznymi, a także wewnętrznym układem komunikacji pieszej na działce nr [...] obr. [...] oraz budowa odcinka sieci kanalizacji ogólnospławnej na działce nr [...] i [...], fragmentu sieci energetycznej na działce nr [...] obr [...], przy ul. B./B. w K..
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Skarżący w tym wniosku nie zawarli żadnego uzasadnienia wstrzymania wykonywania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 Nr. 270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżących wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Należy wyjaśnić, że przesłanka wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej strony postępowania. Trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji lub postanowienia jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenia odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy utrata przedmiotu świadczenia nie może być zastąpiona jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.
Podkreślić trzeba, iż wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 P.p.s.a., w myśl którego wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek strony skarżącej, to jest ona obowiązana do wykazania, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niej skutki, o których mowa w powołanym art. 61 § 3 P.p.s.a.
W niniejszej sprawie wnioskodawcy nie przedstawili żadnych okoliczności na wykazanie, że wykonanie zaskarżonej decyzji (czyli zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia 9 stycznia 2014 r.) utrzymującej w mocy decyzję o udzieleniu pozwolenia na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego może, przed rozpoznaniem skargi, spowodować dla skarżących skutki, o których mowa art. 61 § 3 P.p.s.a. tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W skardze zawierającej wniosek o wstrzymanie wykonywania zaskarżonej decyzji zawarte zostały zarzuty dotyczące braku zgodności udzielonego pozwolenia na budowę wraz z zatwierdzonym nim projektem budowlanym z warunkami decyzji ustalającej warunki zabudowy, a także podniesiono zarzuty dotyczące uzyskania przez inwestora odstępstw od przepisów technicznych określonym w odpowiednim rozporządzeniu. Podniesiono także zarzuty dotyczące prawa inwestora do dysponowania danym terenem na cele budowlane, a tym niezgodnie z warunkami prawa użytkowania wieczystego terenu. Wskazano również na znaczne ograniczenie dostępu światła do budynków sąsiednich w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji, a także niewystarczający dostęp komunikacyjny do inwestycji i braku zdefiniowania drogi przeciwpożarowej.
Skarżący podnoszą wreszcie, że w tej sprawie organy jedynie uwzględniły interes ekonomiczny inwestora, a pominęły interesy, w tym także ekonomiczne właścicieli sąsiednich nieruchomości.
Sąd przytoczył ww. argumenty zawarte w skardze celem wykazania, że treść tej skargi także nie zawiera zarzutów, które mogłyby być uznane za zarzuty objęte art. 61 § 3 P.p.s.a.
Tym samym skoro skarżący nie podnoszą w jakimkolwiek stopniu okoliczności, które mogłyby wskazywać na niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – Sąd nie może w tym zakresie zastąpić samych skarżących.
Wobec powyższego na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.