Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia 26 października 2001 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt kpa w związku z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960) po rozpatrzeniu odwołania B. P. -działającą w imieniu W. L. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] 2001 r. Nr [...] orzekającej o anulowaniu czynności materialno -technicznej polegającej na zarejestrowaniu w dniu [...] 2001 r. pobytu stałego W. L. w lokalu nr [...], os. [...] w [...] - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że decyzją wydaną na podstawie art. 47 ust. 2 cyt. wyżej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ I instancji orzekł o anulowaniu czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu w dniu [...] 2001 r. pobytu stałego Pani W. w lokalu nr [...], os. [...] w [...] z uwagi na to, że wyżej wymieniona w dacie rejestracji pobytu w lokalu powyższym nie posiadała uprawnień do takiego zamieszkiwania a zatem czynność dokonanego zameldowania była wadliwa
Decyzja powyższa zaskarżona została przez B.P. działającą w imieniu matki W. L.. B. P. w złożonym odwołaniu podnosi, iż matka jej z uwagi na zły stan zdrowia przebywa wraz z nią w lokalu, w którym została zameldowana na pobyt stały. Dodaje, iż anulowanie zameldowania spowoduje, iż matka jej W. L. stanie się osobą bezdomną, bez dachu nad głową i bez zameldowania. Wnosi w przypadku anulowania zameldowania o zapewnienie jej matce innego lokalu, albowiem lokal, który poprzednio zajmowała na podstawie decyzji przekazała w zamian za opiekę swojemu wnukowi R. P.. Odwołująca się wnosi zatem o uchylenie decyzji organu I instancji. Po rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym organ II instancji stwierdził, że zameldowanie osoby na pobyt stały jest dokonane prawidłowo, jeżeli w dniu zameldowania osoba spełni łącznie dwie przesłanki t. j: -zamieszkuje w lokalu z zamiarem stałego przebywania (art. 6 ust. 1 oraz art. 29 ust. 1 ustawy), - oraz przedstawi uprawnienia do przebywania w lokalu (art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych).
Brak którejkolwiek z wyżej wymienionych przesłanek, stwierdza organ, powoduje wadliwość dokonanego zameldowania, bez względu na przyczynę braku przesłanki. Dalej organ podnosi, że ze zgromadzonego materiału wyjaśniającego wynika, iż najemcami lokalu nr [...], os. [...] w [...] są Państwo B. i T. P.. Aby dokonana czynność meldunkowa polegająca na zarejestrowaniu pobytu stałego Pani W. L. w powyższym lokalu była dokonana prawidłowo wymagana jest zgoda obydwojga najemców przedmiotowego lokalu tj. B. P. i T. P.. Skoro na przebywanie W. L. nie wyraził zgody T. P. uznać należy iż, W. L. nie uzyskała uprawnień do zamieszkania i zameldowania na pobyt stały w przedmiotowym lokalu. Dokonana, więc czynność zameldowania była wadliwa i należało ją anulować, co też uczynił organ I instancji.
Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła W. L..
Skarżąca podniosła, że T. P. współnajemca lokalu wyprowadził się bez podania adresu, a więc nie mogła uzyskać jego zgody na zameldowanie. Wniosła skarżąca o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji.
W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), z mocy z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) do rozpoznania skargi wniesionej przed 1 stycznia 2004 r. właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Orzekając o anulowaniu czynności materialno-technicznej zameldowania organy uznały, iż w chwili dokonywania czynności po stronie osoby zgłaszającej zameldowanie brak było przesłanki wskazanej w art. 9 ust. 2 (Przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące należy przedstawić potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu (pomieszczeniu), w którym ma nastąpić zameldowanie) ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.).
Wyrokiem z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K. 20/01 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 i Nr 110, poz. 1189):
- a) jest niezgodny z art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
- b) nie jest niezgodny z art. 7 i 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, na podstawie, którego została wydana decyzja, stanowi z mocy art. 272 § 1 ppsa podstawę wznowienia postępowania.
Skoro, zatem zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o przepis ustawy niezgodny z Konstytucją, co stanowi przesłankę wznowienia postępowania, należało na mocy art. 145 § 1 pkt 1b ppsa orzec jak w sentencji.