Uzasadnienie
Skarżący A.L. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 4 sierpnia 2016 r. (data stempla pocztowego), wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu do reprezentowania go w niniejszej sprawie.
W wykonaniu zarządzenia Starszego Referendarza sądowego z dnia 10 sierpnia 2016 r. pismem z dnia 16 sierpnia 2016 r. wezwano skarżącego, aby w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, szczegółowo wypełnił (popierając go stosownymi dokumentami), osobiście podpisał i odesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej.
Opisane powyżej pismo zostało skutecznie doręczone w dniu 29 sierpnia 2016 r. Jednakże pomimo upływu z dniem 5 września 2016 r. zakreślonego terminu, skarżący nie wykonał nałożonego na nią obowiązku.
Zarządzeniem z dnia 27 września 2016 r. Starszy Referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
W dniu 10 października 2016 r. (data stempla pocztowego), skarżący wniósł sprzeciw od ww. zarządzenia Starszego Referendarza sądowego, domagając się przyznania prawa pomocy jak we wcześniejszym wniosku. W uzasadnieniu sprzeciwu skarżący wskazał, że ani w otrzymanym wezwaniu, ani w otrzymanym postanowieniu Sąd nie wskazał w jakim zakresie i dlaczego uznał dane zawarte we wniosku za niewystarczające do dokonania oceny sytuacji skarżącego, skoro oświadczenie zostało złożone rzetelnie, wyczerpująco i zgodnie ze stanem faktycznym.
Następnie w dniu 10 listopada 2016 r. (data stempla pocztowego) – w wykonaniu zarządzenia z dnia 26 października 2016 r. – skarżący uzupełnił przedłożony sprzeciw poprzez jego własnoręczne podpisanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm. – dalej: p.p.s.a.), Sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3).
Stosownie zaś do treści art. 257 p.p.s.a, wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Mając na uwadze powyższe przepisy wskazać należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy złożony przez skarżącego wniosek o przyznanie prawa pomocy nie spełniał wymogów formalnych, jako że nie został złożony na urzędowym formularzu. Z uwagi na fakt, iż skarżący pomimo wezwania do uzupełnienia tego braku w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma pod rygorem pozostawienia ww. wniosku bez rozpoznania (skutecznie doręczonego skarżącemu w dniu 29 sierpnia 2016 r.), nie dopełnił nałożonego na niego obowiązku, termin ten upłynął bezskutecznie w dniu 5 września 2016 r.
Tym samym w ocenie Sądu – wbrew twierdzeniom skarżącego – Starszy Referendarz sądowy prawidłowo pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 260 w zw. z art. 257 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.