Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia 31 października 2001 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960) po rozpatrzeniu odwołania S. K. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] 2001 r. Nr [...] orzekającej o odmowie anulowania czynności materialno -technicznej polegającej na zarejestrowaniu w dniu [...] 1999 r. pobytu stałego B. W. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o anulowaniu czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu pobytu stałego B. W. pod wskazanym wyżej adresem.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że decyzją organu I instancji wydaną na podstawie art. 47 ust. 2 cytowanej wyżej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ ten orzekł o odmowie anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu pobytu stałego Pani B. W. w lokalu nr [...] przy [...][...] w [...] z uwagi na to, że wyżej wymieniona dokonując zameldowania posiadała uprawnienia do przebywania w powyższym lokalu, jak również w lokalu tym zamieszkiwała. Organ I instancji uznał, iż administrację w przedmiotowym budynku sprawuje K. L. za zgodą większości współwłaścicieli. B. W. dokonując zameldowania, uzyskała zgodę wyżej wymienionego. Organ prowadzący postępowanie stwierdził, że kwestia posiadania przez K. L. pełnomocnictw do zarządu budynkiem od wszystkich współwłaścicieli jest zagadnieniem cywilno-prawnym, którego rozstrzygnięcie nie należy do kompetencji organu administracyjnego.
Stwierdzono, że skoro B. W. dokonując zameldowania dopełniła wszystkich wymogów niezbędnych do zameldowania na pobyt stały, anulowanie owej czynności materialno-technicznej jest nieuzasadnione. Wydaną decyzję zaskarżył S. K., jeden ze współwłaścicieli przedmiotowej kamienicy, podnosząc, iż w dacie zameldowania B. W. nie posiadała uprawnień do przebywania lokalu nr [...] przy [...] w [...] ponieważ uprawnienia potwierdziła jej osoba do tego nieupoważniona. Twierdzi, iż zgody na zameldowanie B. W. w przedmiotowym lokalu udzielił K. L., który administruje kamienicą. Nie posiada on jednak notarialnego pełnomocnictwa od wszystkich współwłaścicieli.
Odwołujący podkreśla, że dokonując zameldowania B. W. w lokalu nr [...] dokonał on czynności przekraczającej czynności zwykłego zarządu, ponieważ do dokonania zameldowania potrzebna była zgoda wszystkich współwłaścicieli, której nie było. Dodaje, że dysponuje prawomocnym wyrokiem sądu, nakazującym zwrot mieszkania nr [...] przy ul. [...] w [...]
Organ odwoławczy, po zapoznaniu się z całością materiału dowodowego stwierdził, że odwołanie zasługuje na uwzględnienie, gdyż organ administracyjny dokonuje zameldowania na pobyt stały osoby pod danym adresem jeżeli zostaną spełnione dwie przesłanki: 1. osoba zgłaszająca pobyt posiada uprawnienia do przebywania w lokalu (art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych) oraz 2. w lokalu tym zamieszkuje z zamiarem stałego pobytu (art. 6 i 10 ust. 1). Jak wynika z zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, stwierdza dalej organ, B. W. zajmowała lokal nr [...] w przedmiotowej kamienicy gdzie była zameldowana na pobyt stały, a następnie w wyniku zamiany zajęła lokal nr [...] w tym samym budynku, gdzie zameldowała się w dniu [...] 1999 roku. Zgody na przebywanie i zameldowanie udzielił jej administrator budynku, K. L.. Nie posiadał on jednak pełnomocnictw od wszystkich współwłaścicieli przedmiotowego budynku.
Wymienione czynności jako przekraczające zwykły zarząd, wymagają zgody wszystkich współwłaścicieli. Z uwagi na jej brak należy stwierdzić, że K. L. nie był upoważniony do potwierdzenia uprawnień B. W. do przebywania w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Z powyższego wynika, w ocenie organu, że wymieniona w chwili dokonania czynności zameldowania nie posiadała uprawnień do przebywania w przedmiotowym lokalu. Brak tytułu do tego mieszkania potwierdza również wyrok eksmisyjny, nakazujący opuszczenie owego lokalu i oddanie go Panu S. K. (dowód: wyrok Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] 2001 r., sygn. Akt [...] nakazujący eksmisję). Z powyższego wynika, iż w chwili zameldowania B. W. zamieszkiwała w przedmiotowym lokalu jednakże nie posiadała uprawnień do przebywania w nim. Tak więc organ uznał, iż nie zostały spełnione przesłanki warunkujące prawidłowości czynności materialno-technicznej jaką jest zameldowanie na pobyt stały.
Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła B. W. zarzucając naruszenie art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych przez przyjęcie, że skarżąca nie posiadała uprawnień do przebywania w przedmiotowym lokalu, naruszenie art., 29 tej ustawy przez przyjęcie, że zarządca budynku nie był uprawniony do potwierdzenia uprawnień skarżącej oraz naruszenie art. 7 § 1 kpa przez wydanie decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), z mocy z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) do rozpoznania skargi wniesionej przed 1 stycznia 2004 r. właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Orzekając o anulowaniu czynności materialno-technicznej zameldowania organ uznał, iż w chwili dokonywania czynności po stronie osoby zgłaszającej zameldowanie brak było przesłanki wskazanej w art. 9 ust. 2 (Przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące należy przedstawić potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu (pomieszczeniu), w którym ma nastąpić zameldowanie) ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.).
Wyrokiem z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K. 20/01 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 i Nr 110, poz. 1189):
- a) jest niezgodny z art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
- b) nie jest niezgodny z art. 7 i 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, na podstawie, którego została wydana decyzja, stanowi z mocy art. 272 § 1 ppsa podstawę wznowienia postępowania.
Skoro, zatem zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o przepis ustawy niezgodny z Konstytucją, co stanowi przesłankę wznowienia postępowania, należało na mocy art. 145 § 1 pkt 1b ppsa orzec jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na mocy art. 55 ust. 1 ustawy o NSA w zw. z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271).