Uzasadnienie
Starosta N. postanowieniem z 16.09.2015 r., znak: [....] na podstawie art. 149 § 3 i 148 § 1 i 2 kpa, po rozpoznaniu wniosku A.M. i innych....,, odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją własną nr [....] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę parkingu dwupoziomowego przy ulicy [....] i [....] w ramach tematu "Wzrost aktywności turystycznej [....] i [....] - Miast Przygranicza [....] poprzez rozbudowę infrastruktury turystycznej" wraz z obiektami usługowymi, na działkach ewid. nr nr [....][....][....][....][....].
Powodem powyższego rozstrzygnięcia było ustalenie, że wnioskujący nie zachowali miesięcznego terminu do wniesienia podania o wznowienie, zgodnie z art. 148 kpa.
Na postanowienie to zażalenie złożyli w/w wnioskodawcy.
Wojewoda [....] postanowieniem z 25.01.2016r. znak: [....], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa oraz art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U.2013.1409, ze zmianami), utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
W uzasadnieniu podano, iż pełnomocnik wnioskodawców, radca prawny J.W., pismem z 13.07.2015 r. (data wpływu 15.07.2015 r.) złożył do Starosty [....] wniosek o wznowienie postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa (strony bez własnej winy nie brały udziału w postępowaniu). We wniosku podniesiono iż wnioskodawcy są współwłaścicielami nieruchomości nr [....]obręb nr [....], jednostka ewidencyjna Miasto S., wchodzącej w skład terenu inwestycji jako spadkobiercy byłego właściciela przedsiębiorstwa uzdrowiskowego – A.S. Decyzją Ministra Zdrowia z dnia 18 marca 1948 roku przejęto na własność państwa przedsiębiorstwo uzdrowiskowe [....], w skład którego wchodziła między innymi parcela gruntowa l.kat. [....], z której następnie powstała działka ewidencyjna nr [....]. Działka ta następnie została objęta decyzją komunalizacyjną Wojewody [....] z 1 kwietnia 1992 roku, nr [....], którą stwierdzono nabycie przez Miasto S. z mocy prawa własności tej nieruchomości.
Strony wywiodły, że skutkiem stwierdzenia nieważności przez Ministra Zdrowia (decyzją z 3 września 2001 roku znak: [....] orzeczenia Ministra Zdrowia z 18 marca 1948 roku, majątek należący do A.S. nie stał się mieniem państwowym, a co za tym idzie nie mógł być przedmiotem decyzji komunalizacyjnej. Prawo własności wnioskodawców w stosunku do działki ewidencyjnej nr [....] jest przez posiadacza działki - Miasto i Gminę S. kwestionowane, jednak spadkobiercy uzyskali wpis na ich rzecz prawa własności tej nieruchomości w nowoutworzonej dla niej księdze wieczystej [....]. W toku postępowania organ I instancji pozyskał informację, że wpis ten nie jest prawomocny z powodu apelacji Urzędu Miasta w S. Niezwłocznie po otrzymaniu wniosku o wznowienie, pismem z 30.07.2015 r. organ I instancji zwrócił się do pełnomocnika wnioskodawców o dostarczenie dowodu na to kiedy jego mocodawcy dowiedzieli się o wydaniu decyzji Starosty [....] z z 10.12.2010 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę parkingu dwupoziomowego.
W odpowiedzi pełnomocnik wniósł o dopuszczenie dowodu w postaci przesłuchania świadka K.M. - Prezesa Zarządu spółki [....], której udziałowcem jest zarejestrowana w W. spółka [....], której dyrektorem jest jeden z wnioskodawców wznowienia A.M. - będący ojcem świadka. W trakcie przesłuchania, które odbyło się 8.09.2015 r. w obecności pełnomocnika wnioskodawców świadek zeznał, że 23.04.2014 r. informował inwestora - Miasto i Gminę S., przystępującego do realizacji przedmiotowej inwestycji na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z 10.12.2010 r., że tereny wchodzące w skład inwestycji są objęte roszczeniami spadkobierców [....] i prosił aby fakt uwzględnić przy podpisywaniu ewentualnych umów na realizację inwestycji.
Jednocześnie świadek zaprzeczył aby informował ojca o fakcie planowanej budowy na terenie, względem którego wnioskodawcy mają roszczenia. Pełnomocnik potwierdził, że reprezentował mocodawców (te same osoby, które następnie umocowały go do występowania w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego dotyczącego pozwolenia na budowę) w postępowaniu sygn. akt I C 23/15 zakończonym wyrokiem Sądu Rejonowego w N. Wydział Cywilny z 08.05.2015 r. o wydanie nieruchomości. Pełnomocnik sam wybierał sposób prowadzenia sprawy przed sądem oraz dobór załączników do formułowanego przez siebie pozwu, zatem wnioskodawcy, co podkreślone zostało w zażaleniu na postanowienie o odmowie wznowienia, nie znali pełnego stanu faktycznego i prawnego nieruchomości i nie wiedzieli o udzielonym pozwoleniu na budowę. Zdaniem skarżących wiedza pełnomocnika ustanowionego do powadzenia jednej, konkretnej sprawy (postępowania sądowego o wydanie nieruchomości!) nie musi przenosić się na inne postępowania i być tożsama z wiedzą mocodawcy.
Zatem, chociaż wśród załączników do pozwu znalazły się dokumenty inwestycyjne, umowa dzierżawy oraz ogłoszenie o przetargu na wykonanie robót budowlanych w oparciu o jednoznacznie wskazaną w tym dokumencie decyzję Starosty N. nr [....] z 10.12.2010 r. (Specyfikacja Istotnych Warunków Zamówienia - zał. 30 do pozwu, w pkt 2.1 Opis Przedmiotu Zamówienia), a także, jak wynika z opisanych powyżej zeznań świadka, o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę wiedział syn jednego z wnioskodawców o wznowienie postępowania, zdaniem wnioskodawców za datę dowiedzenia się o decyzji należy uznać datę 12.06.2015 r., kiedy to A.M. podczas swojego pobytu w S. dowiedział się o prowadzonych robotach budowlanych, o czym w kolejnych dniach poinformował pozostałych współwłaścicieli.
W ocenie organu odwoławczego strona postępowania udzielając pełnomocnictwa do występowania w jej imieniu ustanawia tym samym swojego zastępcę. Zastępstwo to może być szczególne, jednak ta szczegółowość dotyczy kontaktów z organami publicznymi - nie przekłada się na ograniczenie kontaktów z mocodawcą, z czego wynika, że obowiązkiem zastępcy jest przekazywanie informacji zdobytych w toku postępowania mocodawcy, niezależnie od zakresu ustanowionego pełnomocnictwa. Z kolei osoba zastępowana, z oczywistych powodów interesuje się sprawą i tylko od niej i rzetelności ustanowionego pełnomocnika zależy szybkość i zakres pozyskanych od niego informacji.
Nie można zatem usprawiedliwiać niewiedzy mocodawcy, w którego interesie jest monitorowanie prowadzonej sprawy, jedynie brakiem przekazania informacji przez pełnomocnika. W tym miejscu można by podać jako przykład osobę nieodbierającą kierowanej do siebie korespondencji i zarzucającą następnie nadawcy, że nie otrzymała wiadomości. W analizowanej sprawie, pełnomocnik sformułował w imieniu mocodawców (będących następnie także mocodawcami w przedmiotowej sprawie wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę) pozew o wydanie nieruchomości, inicjujący postępowanie Sądu Rejonowego w N. Wydział Cywilny prowadzone pod sygn. akt I C 23/15 i zakończone wyrokiem z 08.05.2015 r. o oddaleniu powództwa wnioskodawców przeciwko Miastu i Gminie S. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż wśród załączników do pozwu znalazły się dokumenty powołujące się na ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę z 10.12.2010 r. Nie można zatem uznać, że przystępując do postępowania sądowego mocodawcy, bez własnej winy, nie wiedzieli o istnieniu decyzji.
Wobec tego za najpóźniejszą datę dowiedzenia się o decyzji o pozwoleniu na budowę uznać należy datę sporządzenia pozwu o wydanie nieruchomości, tj. 19.01.2015 r., inicjującego postępowanie Sądu Rejonowego w N. Wydział Cywilny prowadzonego pod sygn. akt I C 23/15 i zakończonego wyrokiem z 08.05.2015 r. o oddaleniu powództwa wnioskodawców przeciwko Miastu i Gminie S. o wydanie nieruchomości. Pozew ten zawiera informację o istnieniu decyzji o pozwoleniu na budowę parkingu. Wniosek o wznowienie postępowania został złożony 15.07.2015 r., a więc z naruszeniem terminu z art. 148 § 1 kpa.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyli wnioskodawcy, zarzucając naruszenie:
- - art. 148 § 2 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na utożsamieniu wiedzy pełnomocnika wnioskodawców o decyzji Starosty N. z dnia 10 grudnia 2010 roku uzyskanej i wykorzystanej w innym postępowaniu z wiedzą wnioskodawców będącą podstawą rozpatrywanego wniosku, podczas gdy wiedza pełnomocnika nie jest równoznaczna z wiedzą strony, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego zastosowania przedmiotowego przepisu i uznaniu, iż miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie został przez wnioskodawców zachowany,
- - art. 145 § 1 pkt 4) k.p.a. w zw. z art. 148 § 2 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż brak udziału w postępowaniu bez własnej winy jest równoznaczny z brakiem wiedzy o wydaniu decyzji bez własnej winy, podczas gdy wiedza o wydaniu decyzji ma znaczenie dla otwarcia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, podczas gdy z przedmiotowych przepisów nie wynika dla strony żaden obowiązek dochowania nawet należytej staranności w celu pozyskania wiedzy o wydaniu decyzji, a zatem ponoszenie winy w uzyskaniu tej wiedzy bądź brak winy nie ma dla otwarcia terminu żadnego znaczenia, wobec czego zatem nawet ewentualny brak dochowania należytej staranności przez skarżących w zakresie domniemanego przez organy obu instancji obowiązku monitorowania sprawy postępowania o wydanie nieruchomości i ewentualny brak dochowania należytej staranności przez pełnomocnika w zakresie domniemanego przez organy obu instancji obowiązku przekazania informacji o wydaniu pozwolenia na budowę nie uzasadnia odmowy wznowienia postępowania, jeżeli nie ustalono iż w dacie sporządzenia pozwu o wydanie pełnomocnik poinformował skarżących o istnieniu decyzji pozwolenia na budowę,
- - art. 95 § 2 k.c. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na uznaniu, iż załączenie przez pełnomocnika do pozwu o wydanie nieruchomości dokumentu, w którym znajdowała się informacja o decyzji Starosty N. z dnia 10 grudnia 2010 roku jest tożsame z wiedzą wnioskodawców o tym fakcie, a dalej pociąga za sobą skutki dla wnioskodawców w postaci rozpoczęcia biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem przedmiotowej decyzji, podczas gdy: prowadzenie postępowania wznowieniowego wykraczało wówczas poza granice ówczesnego umocowania pełnomocnika, ze stosunku pełnomocnictwa nie wynika nieograniczony obowiązek przekazywania mocodawcom wszelkich informacji pozyskanych w toku prowadzenia sprawy, jeżeli informacje te nie mają bezpośredniego związku z prowadzoną sprawą i wykraczają poza zakres zlecenia dla pełnomocnika, pełnomocnik przy dochowaniu należytej staranności nie mógł nawet przypuszczać, iż jego mocodawcy nie wiedzą o wydaniu pozwolenia na budowę oraz nie brali udziału w postępowaniu w wyniku którego decyzja ta została wydana, wobec czego pełnomocnik nie mógł wiedzieć, iż istnieją przesłanki do wznowienia postępowania, a dalej że wydanie pozwolenia na budowę wpływa na sytuację prawną jego mocodawców, a co za tym idzie informację o wydaniu tej decyzji, winien on przekazać mocodawcom, zatem wcześniejsza wiedza ich pełnomocnika o wydaniu pozwolenia na budowę e może pociągać negatywnych skutków dla mocodawców,
- - art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej polegającej na nieprzeprowadzeniu w pełni rzetelnego i wyczerpującego postępowania dowodowego, a w konsekwencji niezebranie kompletnego materiału dowodowego, co polegało na: niezbadaniu treści dokumentów pełnomocnictw udzielonych radcy prawnemu J.W. przez spadkobierców [....], na podstawie których przed Sądem Rejonowym w N. Wydział Cywilny wytoczono powództwo o wydanie nieruchomości do sygn. akt: I C 23/15, a co za tym idzie także treści stosunku prawnego łączącego pełnomocnika i jego mocodawców przed 12 czerwca 2015 roku i wynikających z niego obowiązków, nieustaleniu okoliczności, domniemanego przez organ II instancji, przekazania przez pełnomocnika wnioskodawców informacji o wydaniu decyzji Starosty N. z dnia 10 grudnia 2010 roku, która wychodziła poza zakres pełnomocnictwa udzielonego przez wnioskodawców, wobec czego pełnomocnik nie był zobowiązany do informowania swoich mocodawców o okolicznościach, które nie miały wpływu na prowadzone, w ramach istniejącego wówczas stosunku prawnego między pełnomocnikiem a jego Mocodawcami, postępowanie o wydanie nieruchomości, a w konsekwencji nieustaleniu daty, domniemanego przez organ II instancji, dowiedzenia się wnioskodawców o wydaniu decyzji Starosty N. z dnia 10 grudnia 2010 roku, a jedynie przyjęcie bezpodstawnego domniemania, iż wnioskodawcy posiadali taką wiedzę w dacie sporządzenia przez pełnomocnika pozwu o wydanie, podczas gdy organ II instancji zobowiązany był do ustalenia tej okoliczności, a w toku niniejszego postępowania wnioskodawcy udowodnili, iż przed dniem 12 czerwca 2015 roku nie posiadali wiedzy o wydaniu przedmiotowej decyzji,
- - art. 107 § 3 k.p.a. z zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na niewskazaniu przyczyn, z których organ
I instancji odmówił wiarygodności dowodom w postaci zeznań świadka K.M. oraz dokumentów - biletu lotniczego A.M. z dni 11 czerwca 2015 roku z M. do W., listy obecności na posiedzeniu Rady Nadzorczej w dniu 12 czerwca 2015 roku, porządkowi obrad na posiedzeniu Rady Nadzorczej w dniu 12 czerwca 2015 roku, z których wynikało, że przed dniem 12 czerwca 2015 roku wnioskodawcy nie posiadali wiedzy o wydaniu decyzji Starosty N. z dnia 10 grudnia 2010 roku, a do których brak odniesienie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia,
- - art. 81 k.p.a. w zw. z art. 10 ust. l k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie polegające na braku umożliwienia wnioskodawcom zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem zaskarżonego postanowienia,
- - art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia Starosty N. w sytuacji, gdy postanowienie to winno zostać uchylone.
W uzasadnieniu podkreślono, iż dopiero w okresie pomiędzy 12 czerwca do dnia 10 lipca 2015r. powstał pomiędzy wnioskodawcami a pełnomocnikiem stosunek prawny z którego wynika obowiązek prawny podejmowania wszelkich czynności związanych z postępowaniem wznowieniowym informowania. Nadto wiedzy pełnomocnika nie można utożsamiać z wiedza strony. Pełnomocnik sporządzając pozew nie wiedział, iż wnioskodawcy nie byli stronami postępowania administracyjnego.
W oparciu o te zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego postanowienia I instancji oraz zasądzenie kosztów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy przypomnieć, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.).Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Przez pojęcie "dowiedzenia się o decyzji" należy rozumieć powzięcie wiadomości o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Z punktu widzenia oceny, od kiedy rozpoczął bieg miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, istotne jest bowiem to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Informacja o wydanej decyzji nie musi pochodzić wprost od organu wydającego decyzję, lecz także z innych źródeł, byleby wskazywała na treść rozstrzygnięcia w danej sprawie (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 czerwca1996 r., I SA 570/95, ONSA 1997/2/100; z dnia 6 października 2000 r., I SA 855/99, LEX nr 54136; z dnia 10 marca 2006 r., II OSK 622/05 – ONSAiWSA 2006/5/133; z dnia 28 czerwca 2013 r., II OSK 555/12 - zamieszczone w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępnej na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).
Ponadto zachowanie terminu musi być przez stronę udowodnione, zaś organ administracji swobodnie ocenia dowody w tej mierze. Strona musi więc udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia (por. B. Adamiak [w:] B.Adamiak, J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck - Warszawa 2011, s. 572 – 573; E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego, s. 200).
Właściwe ustalenie daty powzięcia wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, jak i daty złożenia podania o wznowienie postępowania mają fundamentalne znaczenie dla ustalenia zachowania terminu do wniesienia podania, o jakim mowa w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Organ administracji obowiązany jest bowiem z urzędu badać zachowanie terminu, gdyż wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, mimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa godzące w zasadę trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.).
Uwzględniając powyższe poglądy i okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, podzielić należy stanowisko organu, że strony nie wykazały aby wniosek o wznowienie został złożony w terminie, a materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że wniosek ten został złożony z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. art. 148 k.p.a. Brak bowiem podstaw, aby podzielić stanowisko prezentowane przez skarżących, że wiedza ich pełnomocnika o faktach wskazanych w pozwie o wydanie nieruchomości, w tym o decyzji o pozwoleniu na budowę z 10.12.2010 r., nie jest tożsama z ich wiedzą o tym fakcie, a co za tym idzie, nie pociąga za sobą skutku dla wnioskodawców w postaci rozpoczęcia biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.
Oceny tego zarzutu dokonać należy m.in. przez analizę zakresu pełnomocnictwa, jakie udzielone zostało pełnomocnikowi do sprawy cywilnej. Pełnomocnictwa udzielone przez wszystkich wnioskodawców są identyczne w treści i zostały jako załączniki dołączone do zażalenia na postanowienie Starosty N. z 16.09.2015 roku.
Z ich treści wynika, że każdy ze skarżących, udzielił wtedy radcy prawnemu J. Wronie pełnomocnictwa do reprezentowania, w tym składania i przyjmowania wszelkich oświadczeń woli i wiedzy (podkreślenie własne) we wszystkich sprawach dotyczących przedmiotowej nieruchomości. Skoro zatem z zakresu pełnomocnictwa wynika, że pełnomocnik jest m.in. uprawniony do składania imieniem każdego z mocodawców, wszelkich oświadczeń wiedzy we wszystkich sprawach dotyczących przedmiotowej nieruchomości, to nie można podzielić argumentacji, że stan faktyczny (akt wiedzy, a nie woli) przedstawiony w pozwie, wiadomy był tylko pełnomocnikowi, a jego mocodawcy i jednocześnie powodowie, wiedzy tej nie posiadali. Dlatego nie może budzić wątpliwości, że jeśli z pozwu jednoznacznie wynika, że strona wnosząca pozew o wydanie nieruchomości powołuje się m.in. na treść decyzji Starosty N. nr [....] z 10.12.2010 r. o pozwoleniu na budowę (Specyfikacja Istotnych Warunków Zamówienia - zał. 30 do pozwu, w pkt 2.1 Opis Przedmiotu Zamówienia - k. 213 akt administracyjnych), to nie jest to wiedza wyłącznie pełnomocnika, ale także każdego z powodów.
Na tej płaszczyźnie rozważań zwrócić należy także uwagę na treść pozwu w zakresie wniosku o zabezpieczenie powództwa (k. 217-219 akt administracyjnych). Zakres zawartych we wniosku informacji, w tym motywy jego złożenia wskazane we wniosku – tj. możliwość rozpoczęcia zabudowy przedmiotowej nieruchomości i zakres prac budowlanych, zaplanowanych w celu wybudowania parkingu dwupoziomowego - w sposób niewątpliwy wskazują, że skarżący najpóźniej w chwili wniesienia pozwu tj. 20 stycznia 2015 roku mieli wiedzę o decyzji Starosty N. nr [....] z 10.12.2010 r. o pozwoleniu na budowę i jej treści. Z powyższych przyczyn za prawidłowy należy znać pogląd organu, że wniosek o wznowienie wniesiony w dniu 13.07.2015 r., złożony został z co najmniej kilkumiesięcznym uchybieniem terminu z art. 148 kpa.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.