Uzasadnienie
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] listopada 2001 r., Nr: [...], na podstawie art.127 par 3, 138 par l pkt. l k.p.a. i 2 pkt l i art. 4 ust. 1,2 i 4 ustawy z dnia 31.05. 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich /Dz. U. Nr 87, poz. 395 z późn. zm./, po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek W.K. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...]. 1998 r.., Nr; [...].
Jak wynika z uzasadnienia decyzji, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zasługiwał na uwzględnienie gdyż zgodnie z przepisem art. 4 ust. l ustawy z dnia 31.05.1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy, świadczenie pieniężne przyznawane jest na podstawie dokumentów oraz dowodów potwierdzających rodzaj i okres represji. W.K. posiada dokumenty potwierdzające osadzenie go w obozie pracy przymusowej "Baudienst" Kraków - "Liban" w okresie od [...] 1943 r. do [...] 1944 r., co zostało potwierdzone jego własnym oświadczeniem zamieszczonym w kwestionariuszu złożonym w 2001 r. Brak zatem podstaw do stwierdzenia, że W.K. doznał tych samych represji w pozostałym okresie czasu, poza zaliczonym mu okresem 10 miesięcy.
W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący W.K. podniósł, że z jego pokrzywdzeniem Urząd nie przyznał mu należnych świadczeń pieniężnych, przysługujących mu z ustawy za pracę przymusową za cały okres osadzenia go w obozie. Na dowód, że przebywał on w obozie pracy przymusowej dołączył do skargi pismo Archiwum Państwowego z dnia [...] 1996 r., którego treść potwierdza,że był więźniem obozu "Liban". Skarżący podał, że innych dokumentów stwierdzających jego pobyt w obozie nie posiada. Świadków obecnie nie jest w stanie powołać bo już nie żyją, a on sam jest chory. Wspomniał też, że w czasie pobytu w obozie chorował i leżał w szpitalu.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumenty zawarte już w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji., a ponadto że w toku postępowania podjął niezbędne kroki do wyjaśnienia stanu faktycznego, a po bardzo wnikliwym przeanalizowaniu materiału dowodowego podjął decyzję szczegółowo uzasadnioną. Ocena przedstawionych dokumentów pozostaje wciąż aktualna, gdyż skarga nie wnosi żadnych nowych elementów.
Sąd zważył, co następuje
Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.
- 01. 2004 r. Zatem stosownie do treści art. 97 par l ustawy z dnia 30.
- 08. 2002 r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegaj ą rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Właściwym przeto do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
Stosownie do treści art. 134 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozpoznając skargę w granicach danej sprawy nie jest związany jej zarzutami i wnioskami oraz podstawą prawną.
Skarga jest uzasadniona.
Organ wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 7 i 77 k.p.a. nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy, jak również nie dokonał prawidłowej i wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Skarżący, co jest bezsporne nie posiada własnego dokumentu potwierdzającego datę osadzenia go i okras jego przebywania w obozie pracy przymusowej "Baudienst" Kraków - "Liban". Jednakże w aktach są zgromadzone dowody wobec których Urząd nie zajął żadnego stanowiska, nie poddał ich ocenie wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 80 w związku z art. 107 par 3 k.p.a.
Mianowicie w aktach sprawy znajdują się oświadczenia dwóch świadków,a to, A.G. i S.Z. /por. [...] / z których wynika, iż W.K. został osadzony wraz z nimi obozie pracy przymusowej,Baudienst" w Prokocimiu w dniu[...] 1943 r. i przebywał tam do dnia [...].1944 r. Oświadczenia te zostały całkowicie pominięte przez organ, w ogóle nie były przedmiotem analizy ani oceny, aczkolwiek są zgodne z informacją zawartą w kwestionariuszu skarżącego /por. k.[...]/, w którym podaję on dokładnie datę początkową osadzenia go w obozie [...]. 1943 r.
Dalej zaś skarżący podaję, informacje, (zgodne z oświadczeniem świadka S.Z.), że w lecie 1943 r. uciekł on z obozu i ukrywał się lecz został "zabrany" i ponownie osadzony z tym, że w obozie karnym "Liban", gdzie pracował w kamieniołomie przy ładowaniu kamienia i wapna na wózki. Na skutek nabawienia się przepukliny przebywał w szpitalu w [...].. "Po szpitalu w [...] 1944 r. został przewieziony do obozu pracy przymusowej "Baudienst" w Prokocimiu, gdzie pozostał już do końca jego istnienia tj. do [...] 1944 r. Fakt pobytu skarżącego w obozie "Liban" w latach 1943 - 1944 został potwierdzony przez Archiwum Państwowe./por [...] / Okazuje się, że nazwisko skarżącego zostało odnalezione w różnych dokumentach archiwalnych w postaci list bez nazwy opatrzonych datami lub bez dat. Także nazwisko skarżącego figuruje na liście "Chorzy z Karnego Obozu w Szpitalu"., a przy nazwisku data [...].1944 r., co potwierdza informację skarżącego, zgłaszającego ten fakt w kwestionariuszu i czyni jego oświadczenie wiarygodnym.
W tym stanie rzeczy trzeba stwierdzić, że Organ dokonał pobieżnej oceny cząstkowego materiału dowodowego, nie odnosząc się w ogóle do znajdujących się w aktach oświadczeń świadków, którzy potwierdzają wskazany przez skarżącego okres jego pobytu w obozie "Baudienst" Kraków - Prokocim - obóz karny "Liban" w okresie od [...] 1943 r. do [...] 1944 r., a także do szczegółowego kwestionariusza podpisanego przez skarżącego /k. [...], a tylko oparł się na kwestionariuszu w którym podano okres pobytu skarżącego w obozie karnym "Liban" od [...]1943 r., do [...] 1944 r.
Trzeba mieć wszakże na uwadze, że przepis art. 107 par 3 k.p.a. nakłada na organ nie tylko obowiązek wskazania w uzasadnieniu decyzji faktów, które uznał on za udowodnione i dowodów na których się oparł ale również obowiązek wskazania przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
Nie można zatem budować ustaleń faktycznych uwzględniając tylko niektóre fragmenty materiałów dowodowych z całkowitym pominięciem bez żadnego uzasadnienia tych, które w świetle twierdzeń strony stanowią podstawę faktyczną dla realizacji uprawnienia przysługującego jej z mocy ustawy tj. świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i ZSRR
Należy zauważyć, że przepis par 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Pomocy Społecznej z dnia 29.
- 12. 1999 r. w sprawie wymaganych dokumentów i dowodów potwierdzających rodzaj represji i jej okres trwania nie pozbawia mocy dowodowej oświadczeń świadków, jeżeli nie przedstawią oni dowodów wymienionych w par. 2 tegoż rozporządzenia. Przepis ten bowiem stanowi jedynie, że "świadkowie powinni przedstawić dowody...."/ por. wyrok NSA z dnia 8.
- 03. 2002 r. VSA 1865/01 LEX nr 1412267.
W sytuacji gdy z dokumentów archiwalnych acz niekompletnych wynika, że skarżący był więźniem obozu karnego "Liban", a jego nazwisko pojawia się listach datowanych i na liście bez daty wraz z adresem zamieszkania "[...]" (nadal aktualnym), to należało wyjaśnić tylko istniejące rozbieżności w kwestionariuszach, dotyczące dat końcowych jego pobytu w tym obozie. [...]. Należało również także wyjaśnić czy skarżący przebywał także w obozie pracy przymusowej "Baudienst" w Prokocimiu. Archiwum potwierdza, że taki obóz istniał w czasie okupacji hitlerowskiej, stwierdzając jednocześnie; brak w niekompletnie zachowanych mikrofilmach akt Urzędu Pracy w K., danych na temat zatrudnienia W.K../por k.[...] W tej sytuacji trzeba odnieść się do twierdzeń skarżącego, że przebywał on nie tylko w karnym obozie "Liban" gdzie osadzono go po ucieczce, ale wcześniej przebywał w obozie przymusowej pracy "Baudienst" w Prokocimiu od [...]. 1943 r. [...] i następnie "po szpitalu" tj. od marca 1944 r. do lipca 1944 r. i skonfrontować je z oświadczeniami wymienionych świadków.
Dopiero analiza tego materiału dowodowego, a także zastosowanie wiedzy historycznej pozwoli na dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych w tym przedmiocie i na zaliczenie represjonowanemu rzeczywistego okresu osadzenia w obozach pracy przymusowej.
Mając na uwadze powyższe, Sąd wobec naruszenia przepisów postępowania art. 7, 77, 107 par 3 k. p. a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 par. l pkt. l lit. "c" i art. 134 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.