Uzasadnienie
Podstawową kwestią w przedmiotowej sprawie jest zagadnienie dopuszczalności wniesienia przez organ administracji publicznej – w przedmiotowej sprawie Prezydenta Miasta Tranowa działającego imieniem Gminy Tranów - skargi na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 12 stycznia 2009r., nr [...]. Zgodnie z brzmieniem art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Przedmiotową skargę na wskazaną wyżej decyzję Wojewody Małopolskiego wniósł Prezydent Miasta Tarnowa reprezentujący Gminę Miasta Tarnowa zarzucając naruszenie prawa procesowego, polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a.
Wskazać należy, iż kwestia dopuszczalności wnoszenia skarg do sądu administracyjnego przez organy administracji publicznej była dotychczas rozstrzygana w sposób jednolity i jednoznaczny w orzecznictwie sądowoadministracyjnym.
Otóż w przedmiotowej sprawie Gmina Tarnów nie była jeszcze stroną postępowania administracyjnego. Występował w nim wyłącznie Prezydent Miasta Tarnowa, lecz nie jako podmiot reprezentujący Gminę Miasta Tarnowa na zewnątrz, lecz wydając decyzję w pierwszej instancji i tym samym nie działając jako podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy sprawa, lecz jako organ administracji publicznej na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji. (por. postanowienie NSA z 3.04.2002r., sygn. akt II SA/Gd 563/02)
Tym samym organ gminy, który w pierwszej instancji wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nie jest uprawniony do wniesienia skargi do Sądu administracyjnego w tej sprawie i to bez względu na przedmiot sprawy i jego rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy. (por. postanowienie NSA z 19.10.2000r., sygn. akt II SA/Gd 2159/00)
Wynika to z faktu, iż inna jest rola procesowa organu, a inna strony. Nie można w tej samej sprawie wpierw występować jako organ, a potem jako strona w postępowaniu przed sądem administracyjnym. (por. wyrok NSA z 22.07.1999r., sygn. akt II SA 974/99)
Czynność procesowa podmiotu żądającego wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego (którego legitymacja nie wynika wprost ze szczególnej normy prawnej) skuteczna będzie tylko wtedy, gdy można wykazać przepis prawa materialnego dopuszczający istnienie po stronie tego podmiotu jego własnego interesu prawnego lub obowiązku. Tak więc organ administracji publicznej nie może - co do zasady – wnieść skutecznie skargi na decyzję administracyjną wydana w sprawie, w której orzekał. Interes prawny musi wynikać z konkretnego przepisu prawa, który odnosi się do uprawnień lub obowiązku danego podmiotu. Oznacza to, iż skarżący musi mieć do złożenia skargi interes prawny, który jest rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżoną decyzją.
Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę na podstawie art.58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270), który mówi, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.