Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...].11.2002 r. (znak: [...]) Burmistrz działając na podstawie art. 39 ust. 1 i 2, art. 40 ust. 1, oraz art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. z 1999 r. Dz. U. nr 15, poz. 139 ze zm.), ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn.: budowa przyłącza kanalizacji sanitarnej na działkach nr [...], [...], [...] -do budynku mieszkalnego.
Odwołanie Z. i S. G. nie zostało uwzględnione i Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 21.01.2003 r., (znak: [...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje podnosząc w uzasadnieniu, że zamierzona inwestycja przebiega przez tereny oznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 04DIII, 07aZo, 07 DIII. W świetle postanowień ogólnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej nr [...] z dnia [...] grudnia 1992 r. oraz miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w jednostkach 04DIII, 07aZo, 07 DIII, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej nr [...] z dnia [...] czerwca 2000 r. dopuszczalna jest lokalizacja przedmiotowej inwestycji. W miejscowym ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego wskazano, iż do głównych kierunków rozwoju przestrzennego Miasta i Gminy należy m.in. rozbudowa infrastruktury technicznej dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców i sfery wytwórczej w zakresie odprowadzania i oczyszczania ścieków (ustalenia ogólne planu s. 9).
Poprawa jakości życia oraz warunków obsługi wszystkich użytkowników Miasta i Gminy należy do nadrzędnych celów planu ogólnego (ustalenia ogólne planu s. 57). Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ma na celu zbadanie zgodności przedmiotowej inwestycji (przyłącz kanalizacji sanitarnej) z miejscowym planem zagospodarowania terenu. Decyzja nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza praw własności i uprawnień osób trzecich.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyli Z. i S. G. i nie precyzując żądania skargi zarzucili, że zaskarżona decyzja opiera się "na fałszywych dokumentach" iż kanalizacja zostanie podłączona do budynku mieszkalnego gdy w rzeczywistości chodzi o budynek gospodarczy.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Skarga jest uzasadniona, aczkolwiek nie z powodów w niej wywiedzionych ale zgodnie z art. 134 p.o.p.s.a. Sąd nie jest związany granicami skargi i zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie.
Dokonana w trybie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269) kontrola sądowa stwierdziła, że zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji naruszaj ą prawo. Art. 39 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r., przesądzał o tym jaka zmiana zagospodarowania terenu wymagała ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Jednocześnie ust. 2 art. 39 - przesądzał o tym, kiedy takie ustalenie nie jest wymagane. I tak nie jest wymagane ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę.
Z wniosku o ustalenie warunków wynika, że zamierzona inwestycja dotyczy budowy przyłącza kanalizacji sanitarnej do budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] w W. Wykonywanie lub wykonanie w istniejącym obiekcie budowlanym urządzenia budowlanego (przyłącza kanalizacji sanitarnej), o którym mowa w art. 3 pkt 9 Prawa Budowlanego z 1994 r., nie jest budowaniem obiektu budowlanego lub jego części. A skoro tak, to należy stanąć na stanowisku, że na wybudowanie przyłącza kanalizacyjnego jako urządzenia budowlanego związanego z obiektem budowlanym nie jest wymagane uzyskanie pozwolenie na budowę, a jak nie jest wymagane to nie ma potrzeby ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 39 ust.2 pkt. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r.).
Powyższa wykładnia obecnie wynika wprost z przepisów Prawa Budowlanego z 1994 r.(tj. od dnia 26 września 2005 r.,). I tak obecnie, w przypadku budowy przyłączy, inwestor ma prawo wyboru procedury pozwalającej na realizację inwestycji i może skorzystać z jednej z dwóch możliwości albo na podstawie zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 1a w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 20), albo też bez zgłoszenia (art. 29a).
Na marginesie pragnie Sąd zwrócić uwagę, na wadliwe określenie okresu ważności decyzji. W uzasadnieniu, stwierdzono iż okres ważności upływa po 12 m-cach "od dnia otrzymania decyzji niniejszej decyzji". Wprawdzie nie jest konieczne określenie terminu ważności datą kalendarzową, termin ten można określić zdarzeniem - ale zdarzenie to musi mieć charakter obiektywny, niezależny od zachowania się strony. Skoro więc, kontrola sądowa wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, naruszają prawo na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "a" i "c" oraz art. 135 oraz art. 200 p.o.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. Pkt. II wyroku oparto na podstawie art. 152 p.o.p.s.a.