Uzasadnienie
Postanowieniem Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 maja 2010 roku przyznane zostało dla skarżącego J.M. prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Na tej podstawie Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w K. zarządzeniem z dnia 16 czerwca 2010 roku Nr [....] wyznaczył do niniejszej sprawy dla J.M. pełnomocnika w osobie adwokat A.S., wykonującej zawód w Kancelarii Adwokackiej w K. przy ul. [....].
Wyznaczony pełnomocnik reprezentował skarżącego w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. W piśmie procesowym z dnia 1 października 2010 roku adw. A.S. zawarła wniosek o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego pełnomocnika z urzędu według załączonego na rozprawie spisu kosztów, względnie według norm przepisanych, które to koszty nie zostały uiszczone ani w całości, ani w części. Z przedłożonego na rozprawie w dniu 11 października 2010 roku spisu kosztów wynika, że wyznaczony pełnomocnik domaga się zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego w łącznej kwocie 490 zł powiększonej o podatek VAT, wynikłej z następującego zestawienia kosztów: badanie akt sprawy 3h x 50 zł/h + VAT, opracowanie pisma procesowego 4h x 60 zł + VAT, obecność na rozprawie 100 zł + VAT.
Wyrokiem z dnia 11 października 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
Zgodnie z art. 250 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zmianami).
W myśl § 19 tego rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonej przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz 2) niezbędne udokumentowane wydatki adwokata. Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 1 lit "c" powołanego rozporządzenia - stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji "w innej sprawie" wynosi 240 zł.
Z brzmienia cytowanych przepisów wynika jednoznacznie, że wysokość wynagrodzenia pełnomocnika nie jest dowolna. Orzekający ustalając wysokość opłaty działa w granicach, w której minimalna wysokość odpowiada wysokości stawki minimalnej obowiązującej w danej instancji sądowej, górna zaś odpowiada 150 % tej stawki. W efekcie ustalona dla adwokata wysokość podwyższonego wynagrodzenia musi zamknąć się w kwocie 360 zł. Nie jest zatem możliwe przyznanie adwokat A.S. wynagrodzenia we wnioskowanej wysokości 490 zł.
W przedmiotowej sprawie, biorąc pod uwagę nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, w ocenie orzekającego nie wystąpiły okoliczności uzasadniające zwiększenie stawki minimalnej.
W myśl § 2 ust. 3 w/w rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (22 %).
Mając na uwadze powyższe należało przyznać pełnomocnikowi wynagrodzenie w wysokości 240 zł, powiększone o podatek od towarów i usług w kwocie 52,80 zł na podstawie art. 250 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami). Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zmianami).