Uzasadnienie
W dniu 8 lipca 1994 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodek Zamiejscowy w K. wpłynęła skarga na postanowienie Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym Województwa [...] w K. z dnia 10 czerwca 1994 r., nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej.
Na mocy postanowienia z dnia 29 września 1995 r. sąd zawiesił postępowanie w sprawie w związku ze śmiercią kilku stron postępowania.
Zarządzeniem z dnia 3 lutego 2014 r. wezwano skarżących, w tym również ustalonych następców prawnych zmarłych skarżących, aby oświadczyli w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, czy podtrzymują skargę, czy też skarga ze względu na upływ czasu lub też inne okoliczności utraciła znaczenie i zostaje cofnięta. Sąd poinformował przy tym skarżących, że brak oświadczenia w zakreślonym terminie skutkował będzie uznaniem przez sąd, że nie są oni zainteresowani dalszym popieraniem skargi i ją cofają, co spowoduje umorzenie postępowania sądowego.
Pisma zostały skutecznie doręczone skarżącym. Mimo upływu zakreślonego terminu skarżący nie złożyli oświadczenia o podtrzymaniu skargi.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważnością. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie występuje.
Skarga została zatem skutecznie cofnięta i postępowanie sądowe należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe należało orzec jak w sentencji postanowienia