Uzasadnienie
Skarżący – A. C. i G. P., wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Wojewody [...] z dnia 18 stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podał, że żądanie skarżących zostało w całości uwzględnione. W załączeniu przekazano postanowienie Wojewody [...] z dnia 16 marca 2017 r. nr [...] w którym organ działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.) uwzględnił w całości skargę, uchylił swoje postanowienie z dnia 18 stycznia 2017 r. nr [...] oraz utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia 10 sierpnia 2016 r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia 13 kwietnia 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
W myśl art. 161 §1 pkt 3 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn, niż cofnięcie skargi lub śmierć strony, stało się bezprzedmiotowe.
Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia, gdy zaskarżony akt prawny zostanie pozbawiony bytu prawnego w rezultacie skorzystania przez organ, którego akt został zaskarżony, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 P.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 54 § 3 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy (por. np. postanowienie WSA we Wrocławiu z 6 września 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 358/11). Celem autokontroli jest umożliwienie organom administracji publicznej ponownej weryfikacji własnego działania (lub braku działania) bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę jego zgodności z prawem (T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 1999, s. 156). Autokontrola prowadzi w związku z tym do szybszego załatwienia sprawy i to zgodnie z żądaniem skarżących.
Przypomnieć zatem należy, że wymóg uwzględnienia w trybie autokontroli skargi w całości, nakłada na sąd administracyjny dokonujący kontroli legalności takiego aktu, obowiązek wnikliwej analizy wniesionej skargi tak w zakresie zarzutów, wniosków w niej zawartych jak i podstawy prawnej żądania. Oceniając w trybie autokontroli wydany uprzednio przez siebie akt, organ tylko wówczas może zastosować przepis art. 54 § 3 P.p.s.a., gdy jednocześnie uwzględnia skargę w całości, a więc uznaje za uzasadnione zarówno zarzuty, wnioski jak i wskazaną w niej argumentację. Jeżeli zaś nie podziela niektórych zarzutów, nie uwzględnia w całości wniosków, kwestionuje przedstawioną w niej podstawę lub ocenę prawną naruszeń, to wówczas nie może wydać rozstrzygnięcia, lecz winien przekazać skargę sądowi do rozpoznania. Sąd, bowiem w przeciwieństwie do organu działającego w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. nie jest związany granicami skargi (art. 134 § 1 P.p.s.a.).
Tylko Sąd nie jest skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi zarzutami, wnioskami i żądaniami. Organ zaś wydający akt na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a. winien podzielić zarzuty skargi i zadość uczynić żądaniom skarżącego w całości (por. postanowienie NSA z 29 listopada 2012 r. o sygn. II GSK 1859/12).
W rozpoznawanej sprawie skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia 16 marca 2017 r. Wojewoda [...] skorzystał ze swych uprawnień autokontrolnych i uchylił w całości zaskarżone postanowienie z dnia 18 stycznia 2017 r. nr [...] oraz utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia 10 sierpnia 2016 r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia 13 kwietnia 2016 r. Postanowienie wydane w trybie autokontroli nie zostało zaskarżone do sądu administracyjnego.
W związku z powyższym Sąd uznał, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 P.p.s.a., o czym orzeczono w pkt. 1 sentencji.
O kosztach (pkt 2 sentencji) postanowiono na mocy art. 201 § 1 P.p.s.a. Na koszty te składa się uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł, wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 480 zł, oraz opłaty skarbowe od dwóch pełnomocnictw 34 zł.