Uzasadnienie
J. S. -R. złożyła wniosek o wymeldowanie M. B.-G. z mieszkania nr [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] w [...]. Prezydent Miasta [...] odmówił uwzględnienia wniosku wydając decyzję z dnia [...] listopada 2001 r., nr [...] na podstawie art.15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. r.2001, nr 87, poz.960 ze zm.).
Po rozpatrzeniu odwołania J. S. -R. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Swe rozstrzygnięcie oparł na art.15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. r.2001, nr 87, poz.960) oraz art.138 § 1 pkt 1 K.p.a.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli J. S. -R. i jej syn M. S..
W toku rozpraw administracyjnych i pism kierowanych do organów administracyjnych oraz w skardze do sądu administracyjnego J. S. -R. twierdziła, że w budynku nr [...] przy ul. [...] w [...] było zarówno mieszkanie nr 6, w którym ona zamieszkiwała, jak również mieszkanie nr [...], mające odrębne wejście i licznik elektryczny. Według Skarżącej M. B. - G. w ogóle w [...] nie zamieszkiwała, gdyż mieszkała w [...], a jedynie zajmowała mieszkanie [...]. Mimo to była zameldowana w mieszkaniu nr [...] zajmowanym przez Skarżącą J. S. -R. wraz z synem M. S.. Tę wersję potwierdzili M. S. i M. S..
M. B. - G. i jej rodzice stwierdzili, że mieszkanie nr [...] nigdy nie zostało na trwale podzielone, nadal stanowiło jedną całość. Zamieszkiwała w nim M. B. - G.. Okresowo była ona rzadziej w [...], gdyż w tym czasie studiowała na I roku studiów podyplomowych w [...].
Organy administracyjne przyjęły za udowodnione, że M. B.- G. zamieszkiwała w lokalu nr [...]. Czasowo przebywała w Warszawie, ale jej studia uzasadniają zakwalifikowanie tego pobytu jako czasowego w rozumieniu art.8 ust.1 pkt 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzająca ją decyzję organu administracyjnego I instancji, ale z innych przyczyn aniżeli wskazane w skardze. Przesłanką uchylenia przez Sąd obu decyzji wydanych w niniejszej sprawie było ustalenie, że organy administracyjne działały bez wyjaśnienia w sposób adekwatny stanu faktycznego w zakresie istotnym dla sprawy, czym uchybiły obowiązkowi ustalonemu w art.7 i 77 K.p.a.
W toku postępowania administracyjnego w obu instancjach przywiązywano bardzo dużą wagę do ustalenia tytułu prawnego M. B. - G. do zajmowania spornego lokalu. Natomiast w dniu orzekania w sprawie przez Sąd, zagadnienie to nie może być brane pod uwagę, z uwagi na ustalenia poczynione przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 maja 2002 r., K 20/01 [w:] OTK-A r.2002, nr 3, poz.34.
Postępowanie w sprawie wymeldowanie musi odwoływać się do odrębnych ustaleń, jakie mieszkania zostały skutecznie wyodrębnione. Tymczasem organy administracyjne pominęły to pytanie, pomimo całkowicie rozbieżnych stwierdzeń stron co do liczby samodzielnych lokali.
Organy administracyjne uznały za udowodniony fakt, że w lokalu nr 6 zamieszkuje M. B.-G., ale zarazem J. S. -R. cały czas w aktach widnieje jako zamieszkująca pod tym samym adresem nr [...]. Oznacza to, że organ nie wyjaśnił należycie, kto mieszka w mieszkaniu nr [...].
Organy administracyjne przyjęły za prawdziwe twierdzenie M. B.-G., że studiowała w [...], a pominęły milczeniem przeciwne twierdzenie J. S. -R. utrzymującej, że pobyt M. B.-G. poza [...] trwał już od wielu lat. Nie można wykluczyć, że studia podyplomowe zostały podjęte niezwłocznie po ukończeniu studiów wyższych, ale ta okoliczność nie została należycie i wiarygodnie wyjaśniona, pomimo że miała istotne znaczenie w sprawie.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270, zm. Dz.U. r.2004, nr 162, poz. 1692).
O kosztach orzeczona na podstawie art.200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.