Uzasadnienie
Wojewoda Małopolski złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Nr XIX/464/2020 Rady Gminy Chełmiec w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Chełmiec VI" Gminy Chełmiec, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w części obejmującej § 9 pkt 7 i 8. Zaskarżonej części uchwały zarzucił istotne naruszenie prawa, w tym w szczególności art. 9, art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 ustawy 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie zgodności ustaleń planu miejscowego z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Chełmiec.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Rada Gminy Chełmiec podejmując przedmiotową uchwałę stwierdziła zgodność projektu planu z ustaleniami studium Gminy Chełmiec. Jednak zdaniem strony skarżącej brak jest zgodności przedmiotowego planu miejscowego w części ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Chełmiec, przyjętego uchwałą Nr XV/294/2020 z dnia 20 stycznia 2020 r. W zaskarżonym planie występują niezgodności w zakresie wskaźników zagospodarowania, terenu i parametrów kształtowania zabudowy (tzw. parametrów urbanistycznych) względem Studium Gminy Chełmiec.
W Studium w Dziale II Kierunki Zagospodarowania przestrzennego Gminy, w pkt 1 Kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów w tym wynikające z audytu krajobrazowego, w ppkt. Kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów w tym tereny przeznaczone pod zabudowę oraz wyłączone spod zabudowy, określone zostały wskaźniki i parametry zabudowy dla terenu zabudowy usługowo-produkcyjnej U/P, ustalono, że:
- – powierzchnia zabudowy nie może być większa niż 70% powierzchni działki;
- – powierzchnia terenu biologicznie czynnego nie może być mniejsza niż 10% powierzchni działki.
Tymczasem w zaskarżonym planie miejscowym, w zakresie przeznaczenia terenu produkcyjno-usługowego PU (w § 9 pkt 7 i pkt 8 części tekstowej uchwały) ustalono:
- – minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej - 8%;
- – maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy - 75%.
Określenie innych wskaźników zagospodarowania terenu lub parametrów kształtowania zabudowy w planie miejscowym niż w studium, należy zakwalifikować jako istotne naruszenie zasad sporządzenia planu miejscowego, co stanowi przesłankę do stwierdzenia jego nieważności w tej części.
Przedstawione w § 9 pkt 7 i pkt 8 części tekstowej kwestionowanej uchwały ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zdaniem strony skarżącej istotnie naruszają art. 15 ust. 1 i 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez określenie wskaźników urbanistycznych i parametrów niezgodnie z maksymalnymi wskaźnikami i parametrami ustalonymi w obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Chełmiec.
Wobec powyższego zapisy przedmiotowej uchwały w zakresie określenia wskaźnika powierzchni zabudowy oraz wskaźnika powierzchni - terenu biologicznie czynnego w wysokości przekraczającej maksymalne wskaźniki tego dotyczące określone w Studium Gminy Chełmiec istotnie naruszają art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 wzmiankowanej ustawy poprzez brak ich zgodności z ustaleniami obowiązującego studium Gminy Chełmiec.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Chełmiec wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że procedura zmiany planu do etapu uzyskania wszystkich uzgodnień i opinii była przeprowadzona w 2019r. w oparciu o obowiązujące wówczas studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Chełmiec. Przyjęte wskaźniki urbanistyczne były zgodne z tym studium. Ponieważ wymagana była zgoda Ministra Rolnictwa na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i bardzo długie oczekiwanie na decyzję ministra (7 miesięcy), procedura przedłużyła się na 2020r. W międzyczasie uchwalono nowe Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Chełmiec, w którym wskaźniki zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do terenów produkcyjno-usługowych różniły się od przyjętych w planie wskaźników: dla wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej o 2%, dla wskaźnika powierzchni zabudowy o 5%. W zmianie planu przez nieuwagę nie dokonano korekty wskaźników wynikających z "nowego" studium.
Niezrozumiałym jest, że Wojewoda Małopolski nie wystosował pisma do Wójta Gminy Chełmiec w tej sprawie, iż zauważył pewne nieprawidłowości jak to jest powszechnie stosowane (wówczas z pewnością od razu byłyby podjęte czynności naprawcze) tylko wystosował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Wojewoda Małopolski w skardze do WSA wniósł o stwierdzenie nieważności § 9 pkt 7 i pkt 8 dot. wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej i powierzchni zabudowy. Ponieważ uchwała nie może być pozbawiona ustaleń określających podane wskaźniki, wójt Gminy Chełmiec podjął już czynności naprawcze i Rada Gminy Chełmiec podjęła uchwałę Nr XXIII/544/2020 z dnia 29 grudnia 2020 r. o przystąpieniu do opracowania zmiany części tekstowej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Chełmiec VI" w gminie Chełmiec w zakresie dokonanie korekty ustaleń zawartych w § 9 pkt 7 i pkt 8 w celu dostosowania wielkości tych wskaźników do obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Procedura zmiany tego planu zostanie przeprowadzona bez zwłoki przy zachowaniu terminów określonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27.03.2003r. (t.j. Dz. U. z 2020r, poz. 293 ze zm.).
Wobec podjętych już czynności naprawczych wniesiono o oddalenie skargi.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.
Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany.
Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2).
Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3).
Na mocy art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 marca 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.
W myśl art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej zwanej p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.
Sprzeczność zaskarżonych zapisów uchwały z zapisami obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie budzi wątpliwości, została zresztą przyznana przez organ w odpowiedzi na skargę. Zaskarżone przepisy (§ 9 pkt 7 i 8 planu miejscowego) dla terenów produkcyjno – usługowych stanowią: "W zakresie kształtowania architektury i ładu przestrzennego ustala się co następuje:
- 7) Ustala się minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej - 8%.
- 8) Ustala się maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy - 75%".
Natomiast Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Chełmiec, przyjęte uchwałą Rady Gminy Chełmiec Nr XV/294/2020 z dnia 20 stycznia 2020 r. dla terenów U/P - tereny zabudowy usługowo-produkcyjnej przewiduje: "Na obszarach zabudowy usługowo-produkcyjnej dopuszcza się:
- b) powierzchnię zabudowy nie większą niż 70% powierzchni działki,
- c) powierzchnię terenu biologicznie czynnego nie mniejszą niż 10% powierzchni działki".
Zatem w zaskarżonej uchwale określono wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej o 2% mniejszy niż w studium, a wskaźnik powierzchni zabudowy o 5% większy niż w studium.
Przyczyny tego uchybienia, wskazywane w odpowiedzi na skargę (przeciągająca się procedura uchwalenia planu i wejście w życie nowego studium) pozostają bez znaczenia dla oceny zasadności skargi.
Dlatego też trzeba się zgodzić z Wojewodą Małopolskim, że zaskarżone przepisy uchwały naruszają art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm.), które wymagają, by miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego był zgodny z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Stwierdzenie takiej niezgodności musi prowadzić do wydania wyroku uwzględniającego skargę i stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w zaskarżonym zakresie. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. II OSK 2062/19 (LEX nr 3041325): "Określony w art. 9 ust. 4 oraz art. 15 ust. 1 u.p.z.p. warunek zachowania zgodności ustaleń planu z kierunkami zagospodarowania przestrzennego ustanowionymi w studium tworzy zasadę sporządzania planu miejscowego, której naruszenie, stosownie do art. 28 ust. 1 u.p.z.p., wywołuje skutek w postaci nieważności planu miejscowego w całości lub w części".
Z powyższych względów skarga Sąd orzekł jak w pkt I wyroku na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a.
O kosztach orzeczono w pkt 2 wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego stronę skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. poz. 1804 z późn. zm.).