Uzasadnienie
Zaskarżone rozporządzenie Wojewody [...] z dnia 31 grudnia 1998 r., nr [...] w sprawie zmiany zaliczenia do kategorii dróg gminnych na terenie województwa [...] w Gminie [...], pod poz.[...] wskazało drogę nr [...] "[...]". Rozporządzenie to podjęte zostało na podstawie art.7 ust.2 ustawy o drogach publicznych.
Skarżący domagają się uchylenia rozporządzenia, ponieważ nie chcą, aby droga nr [...] była drogą gminną, a jedynie ich prywatnym przejazdem. W odczuciu naszym ewentualne zaliczenie całej działki nr [...] i działki nr [...] pozostaje w rażącej sprzeczności z rzeczywistością i w sprzeczności z prawem. Południowy koniec działki nr [...] stykający się z drogą publiczną nr [...] jest używany przez większą liczbę osób i rzeczywiście może mieć cechy drogi gminnej. Natomiast dalszy odcinek tej działki nigdy nie stanowił żadnego gminnego czy publicznego szlaku drogowego.
Organ administracyjny wniósł o oddalenie skargi. Powołał się na trzy przesłanki. Sami Skarżący przyznają że część spornej drogi jest używana przez wiele osób. Mapa sytuacyjna wskazuje, że sporna drogą ma charakter publiczny, z której korzystają osoby trzecie. Powołano się również na notatkę służbową, sporządzoną w dniu [...] 2000 r. przez pracowników Urzędu Gminy [...], w obecności J. T. i M. S.. Stwierdzono obecność bramy zamkniętej, która pozostawiła jedynie 0,8 m wolnego przejścia od ogrodzenia M. S..
W aktach sprawy jest również pismo M. S. stwierdzającej, że sporna droga jest jedynym dojazdem do jej działki, na której znajduje się jej dom.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Art. 7 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych jednoznacznie pozostawia swobodnemu uznaniu właściwego organu administracyjnego decyzję w sprawie zaliczenia działki do drogi gminnej. Dlatego sąd administracyjny, kontrolujący jedynie legalność działań administracji publicznej (art.1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych) nie może kwestionować rozstrzygnięcia właściwego organu administracyjnego, jeżeli mieści się on w granicach owego uznania dozwolonego prawem.
Organ uzyskał pozytywną opinię Rady Gminy [...]. Niesporne jest, że co najmniej część drogi nr [...] jest powszechnie używana powszechnie. Droga przebiega na linii północ-południe i położone przy niej są liczne działki, co potwierdził Skarżący J. T. w czasie rozprawy.
Na tej podstawę Sąd stwierdza, że organ administracyjny nie przekroczył dozwolonych granic swobodnej oceny zaistniałej sytuacji i swobodnego uznania w podejmowaniu decyzji. Rozstrzygnięcie podjął na podstawie adekwatnej znajomości stanu faktycznego. Równocześnie zaskarżony akt nie jest decyzją w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, a w konsekwencji jego wydanie nie podlega reżimowi jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz.1270).