Uzasadnienie
Zgodnie z dyspozycją art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. W myśl natomiast art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać jej podpis. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepis art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi natomiast, iż Sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie. Co do rygoru niezastosowania się przez stronę do zarządzenia przewodniczącego z wezwaniem o uzupełnienie braków formalnych, przepis art. 58 § 1 pkt 3 jest normą szczególną w stosunku do normy ogólnej zamieszczonej w art. 49 § 1. Tym samym skarga do sądu administracyjnego, której braków formalnych nie uzupełniono podlega odrzuceniu.
W przedmiotowej sprawie, skarga A. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 14 stycznia 2010 roku, Nr: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia nie została wniesiona w oryginale, lecz wniesiono jej kserokopię. W związku z powyższym, skarżąca została zobowiązana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez przedłożenie jej oryginału, bądź podpisanie przesłanej do sądu kopii skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenie w przedmiocie w/w zobowiązania zostało doręczone skarżącej w dniu 5 stycznia 2011 roku. W odpowiedzi na nie skarżąca ponownie przesłała do akt kserokopię skargi, a zatem nie uzupełniła braków formalnych skargi zgodnie z doręczonym jej zobowiązaniem. Zgodnie bowiem z utrwalonymi poglądami orzecznictwa i doktryny, podpis musi być własnoręczny, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 p.p.s.a., a odtworzony mechanicznie na piśmie wzór podpisu nie czyni zadość wymogowi przewidzianemu w art. 46 § 1 pkt 4.
Dodać należy, że tak w toku postępowania administracyjnego, jak i sądowego, skarżąca nie podnosiła, że nie może się sama podpisać. Osobiście potwierdzała odbiór korespondencji, również osobiście podpisywała wnoszone do sprawy pisma, a niektóre z nich – w tym skargę – sama sporządziła. Tym samym nie zachodzą podstawy do zastosowania art. 46 § 4 p.p.s.a., a jej skarga jako nie spełniająca wymogów pisma procesowego, której braków mimo prawidłowo doręczonego w tym przedmiocie wezwania sądu skarżąca nie uzupełniła, podlega odrzuceniu, o czym orzeczono jak w pkt. I sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W pkt. II orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w myśl którego sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.