Uzasadnienie
Postanowieniem Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 marca 2010 roku zostało przyznane skarżącemu M.S. prawo pomocy obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. na pełnomocnika skarżącego został wyznaczony radca prawny B.K. z Kancelarii Prawnej [....], ul[....], [....], któremu skarżący w dniu 15 kwietnia 2010 roku udzielił odpowiedniego pełnomocnictwa.
Wyznaczony pełnomocnik reprezentował skarżącego w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. W dniu 18 maja 2010 roku na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie, radca prawny B.K. wniósł o zasądzenie kosztów.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zmianami).
Stosownie do treści § 16 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części. Z brzmienia cytowanego unormowania wynika jednoznacznie, że złożenie takiego oświadczenia stanowi niezbędny wymóg warunkujący przyznanie kosztów, o które wnioskował pełnomocnik skarżącego.
Z treści protokołu rozprawy przed WSA w Krakowie z dnia 18 maja 2010 roku wynika, że zgłaszając wniosek o zasądzenie kosztów radca prawny B.K. nie złożył oświadczenia, że koszty zastępstwa procesowego nie zostały zapłacone.
Należy podnieść, że brak było podstaw do wezwania radcy prawnego do uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem dyspozycja tego przepisu odnosi się wyłącznie do sytuacji, gdy pismo obarczone jest brakami formalnymi. Zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 października 1998 roku sygn. akt II CKN 687/98 niezłożenie przez pełnomocnika wskazanego oświadczenia nie stanowi braku formalnego pisma, lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku.
Oświadczenie, będąc nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowi przesłankę do przyjęcia, że praca radcy prawnego nie została wynagrodzona, a zatem zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami).