Uzasadnienie
W piśmie dołączonym do skargi wniesionej w niniejszej sprawie skarżący zwrócił się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu wskazał, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji umożliwi wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i przystąpienie do robót budowlanych, co z kolei uniemożliwi trwale zagospodarowanie działki skarżącego w sposób wskazany w jego wniosku o ustalenie warunków zabudowy tj. budowy 8 budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Planowana przez skarżącego zabudowa jednorodzinna będzie niemożliwa do zrealizowania lub przynajmniej jej forma będzie doznawała znacznych ograniczeń. Sąsiedztwo tak dużych budynków w bezpośredniej bliskości domków jednorodzinnych zmniejszy diametralnie ich atrakcyjność. Zdaniem skarżącego w świetle tych okoliczności zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 poz. 718 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." - po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy podkreślić, że do skarżącego należy wskazanie w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywoła skutki trudne do odwrócenia. Strona powinna, zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powołać takie okoliczności, które wskazywałyby, że przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. faktycznie zaistnieją oraz wskazać na konkretne przyczyny uzasadniające możliwość nastąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona powinna wskazać we wniosku konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie.
Wniosek nie mógł zostać uwzględniony.
Decyzja ustalająca warunki zabudowy nie posiada przymiotu wykonalności w rozumieniu art. 61 p.p.s.a., bowiem nie przesądza ani o lokalizacji inwestycji, ani nie upoważnia inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych. Decyzja ta ustala jedynie, czy projektowane na określonym obszarze zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami prawa oraz określa warunki, jakie należy spełnić w dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Decyzja o warunkach zabudowy stanowi pierwszy etap procesu inwestycyjnego i stwarza dopiero inwestorowi możliwość wystąpienia do organu architektoniczno-budowlanego o pozwolenie na budowę. Nie daje inwestorowi podstawy do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji, nie narusza prawa własności, nie może więc na tym etapie procesu inwestycyjnego doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków(por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r, II OZ 606/08).
To sprawia, że nie jest możliwe wstrzymanie decyzji o warunkach zabudowy w oparciu art. 61 § 3 p.p.s.a. - jak tego domaga się skarżący, a zatem należało orzec jak w sentencji postanowienia na podstawie tego właśnie przepisu.