Uzasadnienie
[....] Spółka z o.o. S.K.A. z siedzibą w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 8 lutego 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję SKO z 27 listopada 2015 r., którą organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta K. z 13.03.2008 r., ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji pn: budowa zespołu budynków mieszkalno -usługowych (wielorodzinnych) z garażem podziemnym wraz z dojazdami i infrastrukturą techniczną na działkach nr nr [....] [....] [....] [....] obr. [....] położonych przy ul. [....] i [....] w K. Postanowieniem z 2 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie na skutek cofnięcia skargi przez stronę skarżącą umorzył postępowanie sądowe.
W dniu 10 stycznia 2017 r. T.F. i J.K. wnieśli o dopuszczenie ich do udziału w postępowaniu. W uzasadnieniu wniosku podali, że są członkami Wspólnoty Mieszkaniowej [....] przy ul. [....] w K. Wspólnota nie brała udziału w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, a nawet gdyby została powiadomiona o toczącym się postępowaniu - to zachodziłby tu konflikt interesów ponieważ zarząd we wspólnocie wykonywany jest przez spółkę [....] sp. zo.o. [....]. Jej komplementariuszem jest z kolei spółka [....] sp. z o.o, która jest także większościowym udziałowcem spółki [....] sp. z o.o. - wnioskodawcy i beneficjenta przedmiotowej decyzji WZ. Ze względu na konflikt interesów zarządcy i wspólnoty, wnioskodawcy jako członkowie wspólnoty mają prawo reprezentować swoje interesy (interesy Wspólnoty) z pominięciem zarządu. Uzasadniając swój interes prawny wskazali, że są właścicielami lokali mieszkalnych i garażu w budynku położonym w bezpośrednim sąsiedztwie terenu objętego WZ, oraz są uprawnieni do korzystania z tej samej drogi dojazdowej (dz. [....] i [....]).
Uprawnienie wywodzili z prawa do swobodnego korzystania z prawa własności (art. 140 w zw. z art. 222 § 2 k.c.), oraz spokojnego korzystania ze służebności przejazdu i przechodu (art. 285 i 287 k.c.), które, w ich ocenie, doznają potencjalnego naruszenia poprzez treść wydanej decyzji WZ (wysokość budynków, zacienianie okien pomieszczeń mieszkalnych, zacienianie części rekreacyjnej na dachu garażu, zwiększenie ilości osób korzystających z drogi wewnętrznej, a przez to i sposobu korzystania z prawa przejazdu postoju na drodze wewnętrznej, prognozowany paraliż komunikacyjny na tej drodze, a przez to utrudniony dostęp do drogi publicznej, zmiana sił wiatru na skutek budowy 4 wysokim budynków o dużej szerokości elewacji wzdłuż ulicy wewnętrznej).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 33 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Warunkiem takiego uczestnictwa jest zatem uprzedni udział w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 33 § 2 P.p.s.a. udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego.
Pod pojęciem "interes prawny" należy rozumieć interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Interes prawny to coś więcej niż interes faktyczny, gdyż za interes prawny można uznać tylko taki interes, który stwarza korzystną sytuację prawną dla danego podmiotu. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. W orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby.
Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym osoba prawna lub fizyczna wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego.(por.: postanowienie NSA z 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt l OZ 265/13).
Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia w zakresie wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu miał fakt, że kontroli sądu nie została poddana decyzja ustalająca warunki zabudowy, a decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności tej decyzji. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego na gruncie tego kto jest stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wypowiedziano pogląd, że stroną tego postępowania jest strona postępowania zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, oraz każdy czyjego interesu prawnego dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji (wyrok NSA z 12 stycznia 1994 r., sygn. akt II SA 2164/92, opubl. ONSA 1995/1/32, wyrok NSA z 13 października 2003 r., sygn. akt OSK 4/03, opubl. ONSA 2004/1/3).
Okolicznością bezsporną jest, że wnioskodawcy nie brali udziału ani w postępowaniu głównym, ani w postępowaniu nadzwyczajnym w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Przedmiotem skargi do sądu jest decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy. W konsekwencji decyzja ta nie zmieniła sytuacji prawnej stron postępowania i decyzja ustalająca warunki zabudowy w dalszym ciągu pozostaje w obrocie prawnym. Wnioskodawcy uzasadniając wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w istocie argumentują, że niesłusznie zostali pozbawieni statusu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Pozbawienie strony bez jej winy udziału w postępowaniu administracyjnym jest przesłanką do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Nic nie stoi więc na przeszkodzie aby wnioskodawcy, uznając, że zostali niesłusznie pominięci w postępowaniu wystąpili ze stosownym wnioskiem o wznowienie tego postępowania.
W postępowaniu zainicjowanym skargą na odmowę stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy niedopuszczalne jest weryfikowanie kręgu stron postępowania głównego, a wnioskodawcy nie wykazali, aby posiadali interes prawny wywodzący się ze skutków odmowy stwierdzenia nieważności tej decyzji.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 33 § 2. P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.