Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia 27.05.1999 r. (znak:........) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki, działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo Budowlane (Dz.U. nr.89 poz.414 z późn.zm.- obecnie tj. Dz.U. z 2003 r. nr.207 poz. 2016 - zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r.) nakazał inwestorowi Zarządowi Budynków Mieszkalnych w K., zaniechanie dalszych robót budowlanych przy przebudowie przewodów kominowych w budynku mieszkalnym przy ul. [....] w K. W uzasadnieniu podniesiono, że rozpoczęcie robót nastąpiło " bez klauzuli ostateczności" decyzji o pozwoleniu na budowę nr [....] z dnia 7.10.1998 r. (znak:......), która została uchylona decyzja z dnia 27.04.1999 r., (znak:......). W zakończeniu uzasadnienia podniesiono, że decyzja jest "rozstrzygnięciem końcowym prowadzonego posterowania....oraz stanowi podstawę dla inwestora do złożenia wniosku o wydanie decyzji pozwolenia na budowę... ".
Na skutek odwołania E.Ł., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., działając na podstawie art. 138 § l pkt. 2 i 105 § l kpa, decyzją z dnia 1.02.2000 r. (znak.....) uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie przed organem I instancji - uzasadniając swoje stanowisko następująco:
1/ zaskarżona decyzja pozostaje w bezpośrednim związku z postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki z dnia 11.02.1999 r., (znak:......) zobowiązującym inwestora tj. Zarząd Budynków Komunalnych w K. do wstrzymania realizacji robót budowlanych dotyczących remontu i modernizacji przewodów kominowych w budynku mieszkalnym przy ul. [....] w K., 2/ zgodnie z art. 50 ust. 4 Prawa Budowlanego z 1994 r., postanowienie takie traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia, jeżeli w tym terminie nie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 51 ust. l tego prawa, która powinna zakończyć postępowanie administracyjne w tej sprawie.
Z akt sprawy wynika (k...), że postanowienie to Zarząd Budynków Komunalnych otrzymał w dniu [....] lutego 1999 r., tak więc zgodnie z art. 57 § 3 k.p.a. z upływem dnia 16 kwietnia 1999r. kończył się ten termin. Zaskarżona decyzja została zaś wydana w dniu 27 maja 1999r., czyli po tym terminie. W świetle powyższego uznać należy, że nie wydanie decyzji w terminie, o którym mowa wyżej jest równoznaczne z zakończeniem postępowania w tej sprawie, a tym samym dalsze postępowanie jest bezprzedmiotowe.
3/ odnosząc się do zarzutu odwołania podniesiono, że stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji, iż decyzja "stanowi podstawę dla inwestora do złożenia wniosku o wydanie decyzji pozwolenia na budowę" - należy rozumieć jako informację, że właściwe w tej sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej będą mogły prowadzić stosowne postępowanie administracyjne.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na po wyższą decyzję złożyła E.Ł. i nie precyzując żądania skargi zarzuciła, iż:
1/ organy uznając postępowanie za bezprzedmiotowe wskazały, że decyzja "stanowi podstawę dla inwestora do złożenia wniosku o wydanie decyzji pozwolenia na budowę... " - co wskazuje, że organy dopuszczają legalizację samowoli, a tym samym dopuszczają realizację planów budowy a nie remontu, na co zezwalała uchwała Wspólnoty Mieszkaniowej, 2/ zajmując takie stanowisko organ wkracza w kompetencje organów administracji architektoniczno-budowlanej dopuszczając legalizację samowoli,
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł ojej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § l ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Dokonana w trybie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269), kontrola sądowa zaskarżonej decyzji, nie stwierdziła aby naruszała ona prawo w takim stopniu aby mogła prowadzić do uwzględnienia skargi. Uchylenie zaskarżonej decyzji może nastąpić w przypadku stwierdzenia (art. 145 § 1 pkt. 1-3 p.o.p.s.a.)
- a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W istocie rzeczy można przyjąć, że skarżąca kwestionuje nie tyle zapadłe w sprawie rozstrzygniecie ile zawarte w uzasadnieniu organu I instancji stwierdzenie, że decyzja jest "rozstrzygnięciem końcowym prowadzonego postępowania....oraz stanowi podstawę dla inwestora do złożenia wniosku o wydanie decyzji pozwolenia na budową... ". Nie dostrzega natomiast skarżąca stanowiska organu II instancji, który dokonał kasacji decyzji organu I instancji, to także wyjaśnił jak należy rozumieć powyższe stwierdzenie (jest to informacja, iż właściwe w sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej będą mogły prowadzić stosowne postępowanie administracyjne, przy czym w żaden sposób decyzja nie przesądza o treści przyszłych rozstrzygnięć).
Przechodząc do omówienia wyników kontroli zaskarżonej decyzji, podnieść należy, iż nie można zaskarżonej decyzji zarzucić naruszenie prawa.
Warunkiem wydania decyzji w oparciu o przepis art. 51 ust. l - Prawa Budowlanego z 1994 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji było zachowanie terminu o którym mowa w art. 50 ust. 4 - cytowanego Prawa Budowlanego z 1994 r. Jest oczywiste i wykazane to zostało przez organ odwoławczy, iż organ I instancji tego terminu nie zachował. W tej więc sytuacji zajęte przez organ II instancji stanowisko jest trafne i nie można mu zarzucić naruszenia prawa. Gdyby organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje organu I instancji, tym samym rażąco naruszyłby przepis art. 51 ust. 1 - Prawa Budowlanego z 1994 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzjo.
W tym stanie rzeczy skoro dokonana kontrola nie wykazała aby zaskarżona decyzja, naruszała prawo, na podstawie art. 151 ustawy 30.08.2002 r. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270), należało orzec jak w sentencji.