Uzasadnienie
Pismem z dnia 30 grudnia 2014r. w/w skarżący złożyli do sądu administracyjnego skargę, kwestionując w niej sposób prowadzenia postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. w przedmiocie samowoli budowlanej co do budynku przy ul. [...] w T., podkreślając w szczególności, iż organ ten nie dopuścił skarżących do udziału w tym postępowaniu.
Zarządzeniem z dnia 13 stycznia 2015r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżących do sprecyzowania skargi poprzez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności, względnie dokładne określenie postępowania administracyjnego jakiego dotyczy skarga (opis i znak sprawy), w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenie skargi.
W odpowiedzi na wezwanie B.B.-B. wskazała, iż skarga dotyczy decyzji i innych rozstrzygnięć Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. w prowadzonych postępowaniach pod znakiem: [...] i [...], podkreślając, iż organ ten pominął ją jako stronę w toczącym się postępowaniu nie wydając w tym celu stosownego rozstrzygnięcia.
Z kolei A.B. i M.B. wskazali, iż zaskarżają decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. nr [...] z dnia 8 maja 2014r., a także rozstrzygnięcia tego organu w prowadzonych postępowaniach pod znakiem: [...] i [...], nie doręczone skarżącym. Skarżący również wskazali na pozbawienie ich statusu strony bez wydania stosownego rozstrzygnięcia, kiedy to ich interes prawny wynika z sąsiedztwa i bezprawnego działania inwestorów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skargi podlegają odrzuceniu z powodu ich niedopuszczalności oraz nie uzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3 i pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.) Z treści pierwotnie wniesionej skargi oraz pism ją precyzujących wynika, iż skarżący zaskarżają w zakresie postępowania w przedmiocie samowoli budowlanej co do budynku przy ul. [...] w T: bądź decyzję organu I instancji (Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. nr [...] z dnia 8 maja 2014r.), dodatkowo wszelkie rozstrzygnięcia tego organu w prowadzonych postępowaniach znak: [...] i [...] bez podania dat i numerów kwestionowanych aktów, bądź też sposób prowadzenia postępowań administracyjnych przejawiający się w pozbawieniu ich statusu strony bez wydania stosownego rozstrzygnięcia o niedopuszczeniu do udziału w tych postępowaniach.
Co do zaskarżenia decyzji organu I instancji tj. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. nr [...] z dnia 8 maja 2014r., jak wprost wynika z art. 52 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Zatem zaskarżona może zostać tylko taka decyzja administracyjna, która została wydana w wyniku rozpatrzenia wniesionego przez stronę środka zaskarżenia, a zatem co do zasady – decyzja organu drugiej instancji. Możliwość wniesienia środka zaskarżenia oznacza, iż decyzja organu pierwszej instancji może zostać wyeliminowana z obrotu prawnego przez organ odwoławczy. Dopuszczenie wniesienia skargi do sądu na decyzję wydaną w pierwszej instancji oznaczałoby stworzenie niedopuszczalnej konkurencji pomiędzy administracyjną kontrolą instancyjną a kontrolą, sprawowaną przez sąd. Wobec tego złożenie skargi na decyzję organu pierwszej instancji jest w niniejszej sprawie niedopuszczalne.
Co do zaskarżenia wszelkich rozstrzygnięć Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. w prowadzonych postępowaniach znak: [...] i [...], skargi podlegają odrzuceniu, gdyż nie można nadać im biegu wobec braku podania konkretnych dat i numerów kwestionowanych aktów administracyjnych, pomimo stosownego wezwania skarżących o ich sprecyzowanie, który to obowiązek wynika wprost z art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Natomiast niedopuszczalność zaskarżenia sposobu prowadzenia postępowań administracyjnych poprzez zarzucane pozbawienie skarżących statusu strony i niewydanie stosownego rozstrzygnięcia o niedopuszczeniu do udziału w tych postępowaniach, wynika z faktu, iż organ nie ma obowiązku wydawania takiego rozstrzygnięcia w toku postępowania administracyjnego bez wniosku strony o wznowienie postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego) bądź bez odpowiedniego środka zaskarżenia podmiotu pominiętego w postępowaniu, złożonego do organu II instancji (odwołania, zażalenia) od wydanego w sprawie rozstrzygnięcia organu I instancji. Dopiero w wyniku rozpatrzenia tych środków prawnych strona uzyska rozstrzygnięcie w kwestii oceny czy ma interes prawny w toczącym się postępowaniu, które z kolei dopiero będzie podlegało kontroli sadowej w przypadku jego zaskarżenia do sądu administracyjnego. Skarżący nie przedstawili żadnych dokumentów, z których wynikałoby złożenie takich środków prawnych.
Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 i pkt 6 p.p.s.a.