Uzasadnienie
W dniu 15 lutego 2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga M.C. na bezczynność Prezydenta Miasta T. w zakresie wykonania uchwały Rady Miejskiej w T. z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] zmieniającej uchwałę Rady Miejskiej w T. z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w sprawie stosowania bonifikaty przy zbywaniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności na rzecz spółdzielni mieszkaniowych.
Zgodnie z brzmieniem art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Zarówno ogólna regulacja art. 52 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa, jak i regulacja szczególna art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn.: Dz. U. z 2001 r., nr 142, póz. 1591 ze zm.) stanowiąca, iż każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego, przewidują wymóg przed wniesieniem skargi do Sądu wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Ten sam tryb stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich (art. 101 a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym).
Przy czym, zgodnie z orzecznictwem i piśmiennictwem nieodzowna jest pisemna forma wezwania do usunięcia naruszenia przewidzianego w art. 101 i art. 101 a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tak: postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 1991 r., SA/Wr 425/91, OSP 1993/1/20; E. Ochendowski, glosa do postanowienia NSA z dnia 12 czerwca 1991 r, SA/Wr 425/9, OSP 1993/1/20, t. 3).
Skarżący nie zrealizował przed wniesieniem skargi do Sądu wyżej wskazanego ustawowego wymogu wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Wymogów takiego wezwania nie spełnia punkt 4 pisma M.C. z dnia 3 lutego 2005 r., gdyż w istocie stanowi on jedynie zapytanie skierowane do Prezydenta Miasta T., czy prawdą jest, iż nie zamierza on stosować się do uchwały w sprawie wysokości bonifikaty, a jeśli tak to w oparciu o jakie przepisy prawa. Natomiast ustne wezwanie, na które powołuje się strona w skardze z dnia 11 lutego 2005 r., nie może wywrzeć skutków określonych w art. 101 a w zw. z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, z przyczyn opisanych wyżej. Tym samym nie wyczerpane zostały przez skarżącego środki zaskarżenia, co powoduje, że skarga jest niedopuszczalna.
Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1270), który stanowi, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż określone w art. 58 § 1 pkt 1- 5 cytowanej ustawy.