Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga K. B., reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika r. pr. M. J., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 lutego 2019 r., sygn. akt [...], w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia.
Zarządzeniem z dnia 31 maja 2019 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany o usunięcie braków formalnych skargi w szczególności poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przez wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Zarządzenie to doręczone zostało pełnomocnikowi skarżącego r. pr. M. J. w dniu 21 czerwca 2019 r. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie w dniu 28 czerwca 2019 r.
W dniu 11 lipca 2019 r. do Sądu wpłynął – nadany listem poleconym w dniu 8 lipca 2019 r. – wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Pełnomocnik skarżącego jako przyczynę opóźnienia wskazał brak daty na dokumencie pełnomocnictwa. W ocenie pełnomocnika skarżącego koniecznym było potwierdzenie przez skarżącego daty wypełnienia blankietu, czego wyjaśnienie zajęło blisko 2 tygodnie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu zgodnie z art. 87 p.p.s.a. wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 86 § 1 zd. 2).
Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. Z brakiem winy mamy do czynienia tylko wówczas, gdy wystąpiły niezależne od strony i niemożliwe do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2017 r., sygn. II OZ 333/17, CBOSA). Brak winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, rozumianej obiektywnie, to jest takiej, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 6 października 2005 r., II SA/Bk 369/05, LEX nr 173671).
O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., LEX nr 55832; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r, l SAB/Wa 78/05, LEX nr 192260, postanowienie NSA z 12 kwietnia 2017 r., sygn. II OZ 385/17, CBOSA). W okolicznościach niniejszej sprawy istotne jest również to, że w przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze działania pełnomocnika (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 grudnia 2013 r., II SA/Łd 1043/13, CBOSA).
W ocenie Sądu, wymogi formalne wniosku o przywrócenie terminu zostały w przedmiotowej sprawie zachowane; nie budzi też wątpliwości, że spóźnienie wywołało dla strony negatywne skutki procesowe. W okolicznościach faktycznych rozpatrywanej sprawy przyjąć również należy, że pełnomocnik skarżącej składając przedmiotowy wniosek dnia 8 lipca 2019 r. (data stempla pocztowego) dochował siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a.
W ocenie Sądu, wskazana we wniosku przyczyna uchybienia terminu tudzież okoliczności jej towarzyszące tak naprawdę w ogóle nie naprowadzają jednak na przesłanki z art. 86 p.p.s.a. ani nie świadczą o braku winy w uchybieniu terminu. Przede wszystkim trzeba zauważyć, że brak daty pełnomocnictwa nie jest zasadniczo jego wadą istotną (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2006 r., III SZ 1/06, OSNP z 2007 r. nr 9-10, poz. 148; postanowienie NSA z 25 sierpnia 2010 r., II OSK 1486/10), wobec czego pełnomocnictwo mogło być przełożone od razu. Poza tym we wniosku w ogóle nie wskazano, dlaczego wyjaśnienie daty wypełnienia blankietu zajęło aż dwa tygodnie – brak jakichkolwiek informacji o przeszkodach, które uniemożliwiły uczynienie tego niezwłocznie. W tym stanie rzeczy niepodobna przyjąć, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony (jej pełnomocnika).
Z tych względów, działając na podstawie powołanych przepisów, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.