Uzasadnienie
W dniu [...] stycznia 2009 skarżący H. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 24 listopada 2008 r. znak: [...], którym odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji nr [...] Prezydenta Miasta z dnia [...] września 1997r. w sprawie nakazu wykonania remontu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej jako p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania nie należy do wskazanego w tym przepisie rodzaju postanowień. Nie służy na nie zażalenie, gdyż stosownie do art. 59 § 2 k.p.a., o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania. Postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania nie kończy również postępowania, gdyż postanowieniem kończącym postępowanie jest postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania (art. 134 k.p.a.) na które to służy skarga do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania nie jest również postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty.
Stosownie do art. 58 pkt 6 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Skarga wniesiona na w/w postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, zatem skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna.
Mając na uwadze powyższe orzeczono, jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.