Uzasadnienie
W dniu 6 września 2002 r., z zachowaniem ustawowego 30-dniowego terminu, M.N. wniósł skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2002 r. znak [...] uchylającą decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...].06.2002 r. znak [...], [...] numer [...] odmawiającą uchylenia decyzji z dnia 10 grudnia 2001 r. w sprawie rozbudowy budynku mieszkalnego przy ul. [...] na działce nr [...] i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. Skarga zawierała również żądanie wstrzymania wykonalności ww. decyzji.
Po wniesieniu skargi, a w przed jej rozpoznaniem, M.N. pismem z dnia 28 lutego 2012 r. skargę cofnął.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarżący M.N. w dniu 6 września 2002 r. wniósł skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2002 r.
Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, póz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", strona skarżąca może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest wiążące dla Sądu, poza przypadkiem, gdyby zmierzało ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności. Oznacza to, że w przypadku złożenia przez stronę skarżącą wniosku o cofnięcie skargi, obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy uznanie cofnięcia skargi za skuteczne nie spowodowałoby bądź to obejścia prawa bądź utrzymania w mocy decyzji zawierającej przynajmniej jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a.
W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że cofnięcie skargi nie spowoduje naruszenia art. 60 P.p.s.a. Sprawa dotyczy bowiem decyzji Wojewody, którą uchylono decyzję organu l. instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania z powodu braku ustosunkowania się przez organ l. instancji do wniosków i zarzutów składanych przez strony.
Należy stwierdzić, że cofnięcie skargi również nie spowoduje utrzymania w mocy decyzji powodującej obejście prawa. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że w tej sprawie cofnięcie skargi jest wiążące dla Sądu. Taka zaś sytuacja oznacza, że bezprzedmiotowym stało się samo postępowanie sądowe, co z kolei nakłada obowiązek umorzenia tego postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a.. Stosownie bowiem do art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy skarżący skutecznie cofnął skargę.
Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma cofniętego. Takim pismem jest również skarga.
Mając powyższe na uwadze należało, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. i art. 232 § 1 pkt 1 P.p.sa. orzec jak w sentencji postanowienia.